De toverlantaarn van verloren herinneringen, Sanaka Hiiragi

En kleine fotozaak waar een aardige meneer de scepter zwaait. Met een doka en een zaaltje voor portretten. 

Het is echter geen gewone fotozaak, en gewone cliënten komen er ook niet. Deze fotozaak bevindt zich namelijk op de grens tussen onze wereld en de volgende. En mensen die net overleden zijn, komen hier om een laatste taak te vervullen. 

Meneer Hirasaka krijgt elke keer een pakket bezorgd, en hij weet dat er dan snel een nieuwe client zal komen. Het pakket bevat foto's van hun leven, en de overledene krijgt de taak om voor elk jaar van hun leven een foto uit te zoeken, zodat hier een toverlantaarn van gemaakt kan worden. Een toverlantaarn die ze kunnen bekijken voor ze verder gaan naar de volgende fase. 

Ze kunnen ook samen met meneer Hirasaka terug naar één moment in hun leven om een nieuwe foto te maken, en een herinnering opnieuw te beleven. En zo leren we drie mensen kennen en hun verhalen. De oude dame die haar hele leven kleuterjuf is geweest, een Yakuza-crimineel die ook onverwacht zachte kanten had en een jong meisje die nog een heel leven voor zich had moeten hebben. 

Maar terwijl meneer Hirasaka zijn clienten helpt met hun herinneringen, heeft hijzelf geen enkele herinnering aan zijn leven voor hij dood ging en hier gids werd. Wat is er gebeurd en hoe is meneer Hirasaka hier terecht gekomen? 

De toverlantaarn van verloren herinneringen is een mooi boek. De drie verhalen die we lezen hebben met elkaar te maken, maar de lijntjes zijn heel subtiel en het ligt er beslist niet duimendik op. De verhalen zelf zijn mooi, en verschillen erg van elkaar. Mooi hoe elk van de personages een eigen stem heeft, een oude dame van 93, een crimineel en een jong kind zijn nu eenmaal anders, maar dit is erg goed gedaan. 

Wat ik vooral heel erg waardeerde was de genuanceerdheid en de rijkdom in de verhalen, en de inkijkjes die we krijgen in de levens van al deze verschillende mensen. Geen enkel verhaal is erg lang, maar net lang genoeg. 

Het laatste verhaal was trouwens schrijnend en moeilijk om te lezen door het onderwerp, maar heeft wel een goed einde en we komen er eindelijk achter wat er met meneer Hirasaka is gebeurd. Niet alle losse eindjes worden rechtgebreid, niet alle raadsels worden opgelost. Heel veel dingen moeten we accepteren zoals ze zijn, maar dat is nou net de charme van dit verhaal.

Japanse literatuur lijkt een beetje hit or miss te zijn voor mij, maar in dit geval was het een hit, ik heb ervan genoten. 

Originele Japanse titel: Jinsei shashinkan no kiseki (2019)

Nederlandse uitgave: 2025 door uitgeverij Ambo/Anthos

Nederlandse vertaling: Gertie Mulder

Bladzijdes: 189