Een haas in huis, Chloe Dalton
Ze werd hier omringd door akkers en bos en enorm veel natuur waar ze weinig van wist. Tijdens een wandeling kwam ze op een dag een pulsterling tegen, een jong haasje. Haasjes worden geboren met hun oogjes open, omdat zij meteen alert moeten zijn op gevaar. Hazen zitten niet veilig in een hol en de moederhaas verstopt de jonkies onder een holletje gras, of in het struweel, maar blijft er niet de hele tijd bij.
Hazen kunnen gevonden worden door roofdieren, schrikken van mensen of honden enzovoort en dan hun schuilplek verlaten.
Dit jonge haasje lag open en bloot en was dus zijn schuilplek uitgekomen. Chloe wilde het haasje niet aanraken, omdat haar geur er dan aan zou komen dit er waarschijnlijk voor zou zorgen dat de moeder het zou verstoten. Ze hoopte dat de moeder het diertje zou vinden of dat het zelf weer zijn schuilplaats zou bereiken.
Op de terugweg zag ze echter dat het diertje er nog net zo bij lag als eerst. Om te voorkomen dat de pulsterling prooi zou worden voor roofdieren of -vogels, besloot ze het diertje mee te nemen.
Hazen zijn geen huisdieren en ze houden in gevangenschap lukt bijna nooit. Er is dan ook weinig over deze schuwe dieren bekend. Chloe had gelukkig hulp van haar zus die een boerderij had en advies kon geven, maar heel veel moest ze zelf uitzoeken, met de weinig informatie die er was.
Over hazen zijn er veel legendes en folklore, maar weinig dat echt stoelt op waarneming. Dus wat eet een haas, hoe kun je een haas medicatie toedienen en hoe deel je je huis en je leven met zo'n wild dier?
Tegen alle verwachtingen in blijft de haas leven en in de jaren die volgen bouwt Chloe een band met het dier op, zodanig dat ze allerlei aanpassingen doet in haar gedrag. Dit zijn soms kleine dingen als buitenom lopen als de haas op de trap ligt te slapen, maar langzamerhand merkt Chloe ook dat de haas haar kijk op het leven heeft veranderd. Waar ze eerst jachtig van de ene belangrijke ervaring naar het volgende bijzondere avontuur rende, staat ze nu vaker stil en geniet ze meer van de kleine dingen. Ze is zich nu bewust van de veranderingen die je ziet als je ergens langere tijd bent en stil staat.
En hoewel de haas Chloe vertrouwt en zelfs een nestje jongen in het huis ter wereld brengt, vergeet Chloe nooit dat dit een wild dier is. Ze geeft de haas geen naam, geeft haar alle vrijheid om naar buiten te gaan en beseft dat ooit de haas niet zal terugkeren van een tocht buiten de tuin, omdat het einde gekomen is.
Een haas in huis is een werkelijk prachtig boek. Ik was gegrepen, gefascineerd en ontroerd door dit verhaal (Kan mijn tweede boek van het jaar ook al meteen mijn mooiste boek van dit jaar zijn? Wie weet!).
Ik houd van hazen en hun mooie fijne snoeten en hun lenige, sterkte lijfjes, en dit boek heeft me ontzettend veel over deze bijzondere dieren geleerd. Het moge duidelijk zijn dat we als mens de connectie met de natuur behoorlijk zijn kwijt geraakt en dat onze uitvindingen en ons gedrag in veel gevallen grote schade aanbrengen. We zouden meer aandacht en zorg voor onze leefomgeving moeten hebben.
Hazen hebben in de geschiedenis niet altijd een goede reputatie gehad, grotendeels omdat ze zo ongrijpbaar zijn, maar lees dit boek en weet dat hazen onze liefde en ons respect verdienen. Een haas in huis is een prachtig geschreven ode aan hazen en de vrije natuur en ik kan het iedereen aanraden die ook maar een greintje interesse heeft in de wereld om ons heen.
Nog een groot compliment trouwens voor de mooie uitgave van dit gebonden boek, met prachtige illustraties en zelfs een leeslint. Het is een prachtig boekje om in huis te hebben.
Originele titel: Raising hare (2024)
Nederlandse uitgave 2025 door uitgeverij Prometheus
Nederlandse vertaling: Nico Groen
Bladzijdes: 278
Reacties
Een reactie posten