Mijn tante Colette, Valérie Perrin
Dit is een raadsel dat opgelost moet worden en Agnès besluit om naar Gueugnon te gaan, het stadje waar haar tante altijd heeft gewoond. Omdat haar ouders musici waren die veel reisden, bracht Agnès vroeger haar vakanties door bij haar tante, en dit was niet altijd een genoegen. Voor de tiener was de schoenmakerij die tante Colette bezat een saaie plek en haar tante was een vreemde, stille vrouw. Voor de jonge Agnès waren de vrienden die ze maakte de enige reden dat het leuk was in Gueugnon.
Later in haar leven hield Agnès wel contact met haar tante, maar dat was vooral op afstand. Een wekelijks telefoongesprek waarin weinig werd gezegd.
En toen tante drie jaar geleden overleed en Agnès in de VS woonde, was het een oude vriend van tante die alles regelde en Agnès had niet eens tijd om naar de begrafenis te komen.
Colette was nooit getrouwd en haar enige liefde leek de voetbalclub van Gueugnon te zijn geweest. Colette had een leven zonder grote gebeurtenissen geleid, met een voorspelbare routine en altijd een beetje aan de zijkant, nooit middenin de gebeurtenissen. Meer toeschouwer dan hoofdpersoon. Maar nu is er blijkbaar iets heel vreemds aan de hand, want als tante Colette werkelijk nu pas is overleden, wie ligt er dan in het graf dat drie jaar oud is? Wat had tante te verbergen en wat heeft geleid tot deze keuzes?
Als Agnès in Gueugnon aankomt, ontmoet ze niet alleen weer de oude vrienden van vroeger, maar leert ze ook haar tante beter kennen dan ooit tijdens haar leven. Want tante Colette heeft namelijk een groot aantal cassettebandjes ingesproken, waarin ze haar hele levensverhaal uit de doeken doet.
En terwijl ze langzamerhand erachter komt wat tante Colette allemaal heeft meegemaakt, blijkt dat iedereen die ze kent dingen heeft meegemaakt die van grote invloed zijn op hun leven nu, en ook Agnès merkt dat sommige zaken uit het leven van tante Colette doorwerken in het heden. Ik wil hier verder niet teveel over zeggen en daarom blijf ik hier een beetje vaag over.
Er staat veel moois in dit boek. De opzet is bijzonder, met de verschillende verhaallijnen die elkaar afwisselen. Agnès in het heden, de herinneringen van Agnès, het verhaal van Colette en af en toe een hoofdstuk vanuit het gezichtspunt van iemand anders. Je moet zeker in het begin wel je aandacht erbij houden, want anders ben je de draad kwijt.
Het levensverhaal van Colette is interessant, en vaak zijn de gebeurtenissen ontroerend en raakten ze me echt. Het was mooi om te zien hoeveel rijker haar leven was dan haar nichtje ooit gedacht had. Mooi ook hoe duidelijk werd dat familie niet gaat om bloedbanden, maar om de mensen van wie je houdt.
Maar er zijn ook een paar minpunten te noemen, en die zijn best groot. Ten eerste komt er heel veel langs in dit boek; armoede, gevonden familie, huiselijk geweld, emotionele verwaarlozing, de Holocaust, pedofiele voetbaltrainers, gemarginaliseerde mensen en de AIDS-epidemie en verslaving. En dat is eigenlijk een beetje té veel. Want sommige thema's worden alleen genoemd, en komen eerlijk gezegd niet zo goed uit de verf, terwijl andere zaken niet heel geloofwaardig zijn.
En dat is het tweede grote minpunt; het wordt uiteindelijk wel heel erg ongeloofwaardig. Er zijn teveel toevalligheden en teveel momenten dat je denkt; 'nou moet het toch niet gekker worden'. De reden voor Colette om te doen alsof ze drie jaar geleden al was overleden kon ik met een beetje moeite nog geloven. Al is het erg gek dat ze in het stadje bleef wonen waar iedereen haar schoenmakerij had gekend en in die drie jaar niemand haar heeft gezien of heeft ontmaskerd.
Maar de situatie daarvoor, de gebeurtenissen rond de geboorte van Agnès en de verhaallijn over die voetbaltrainer en hoe die aan zijn einde komt zijn allemaal net een brug te ver. Vooral die geboorte van Agnès daar zit een punt bij dat erg raar is, al kan ik dat niet hier uitleggen omdat ik niks wil verklappen.
En dat is jammer, dit had een prachtig boek kunnen zijn over vriendschap, liefde, gevonden familie en overleven na verschrikkelijke gebeurtenissen. Als de schrijfster zich een beetje had ingehouden en minder grote thema's had aangesneden en niet helemaal uit de bocht was gevlogen met sommige zaken, was dit een geweldig boek geweest. Nu is het nog altijd een mooi boek met een verhaal dat me meesleepte, maar me uiteindelijk onbevredigd achterlaat.
Originele Franse titel: Tata (2024)
Nederlandse uitgave 2026 door uitgeverij Manteau/Standaard uitgeverij
Nederlandse vertaling: Ghislaine van Drunen, Annelies Kin en Nathalie Tabury
Bladzijdes: 459
Reacties
Een reactie posten