The best we could hope for, Nicola Kraus

Jayne probeert altijd netjes de regels te volgen en het goede te doen. Dat is niet gemakkelijk in hun gezin, waar haar moeder hoge eisen stelt en haar vader weinig affectie toont, behalve voor haar jongere zusje Bunny. Haar beide oudere broers gedragen zich verschrikkelijk en zullen zo snel mogelijk het huis verlaten. Daarna wordt er over hen bijna niet meer gesproken. 

Jayne gaat het huis uit als ze gaat studeren, en ze ontmoet Roger, die journalistiek studeert. Ondertussen loopt Bunny weg van huis, en hun ouders weigeren om nog over Bunny te spreken. 

Dat is de manier om met onaangename dingen om te gaan, om het onder het tapijt te vegen en volledig te negeren. 

Jayne en Roger trouwen en wonen in een klein appartement in New York, waar Roger een baan krijgt bij een prestigieuze krant. 

Jayne doet opnieuw haar best om de regels te volgen die het nieuwe leven aan haar stelt, om mee te kunnen praten over actuele onderwerpen zodat ze haar man niet in verlegenheid brengt, en een zo goed mogelijke echtgenote te zijn. 

Dan staat jaren later opeens haar zus voor de deur, met drie kinderen. In al die jaren heeft Jayne niets van Bunny gehoord, maar ze neemt haar zus meteen op in huis. Als Bunny vervolgens vertrekt en de kinderen bij Jayne achterlaat, aarzelt Jayne geen moment, zij zal voortaan voor de kinderen zorgen. 

Ook hierin doet Jayne zo goed mogelijk haar best, ze is een model-moeder, zowel voor haar biologische kinderen als de kinderen van Bunny. Voor alle kinderen is zij hun moeder. 

Maar dan komt Bunny terug in hun leven en langzamerhand valt het gezin volledig uit elkaar. Roger en Jayne's huwelijk houdt geen stand, en iedereen raakt verdeeld. Wat er dan gebeurt, heeft invloed op de levens van iedereen en bepaalde zaken worden onherstelbaar veranderd. 

Jaren later zal Jayne's dochter Linden erachter komen wat er nu werkelijk gebeurd is in die tijd, en beseffen dat oude zonden lange schaduwen hebben. 

Ik zeg hier bewust even niet meer over, omdat ik er niets over wil verklappen, want dit is iets waar de lezer zelf achter moet komen. 

The best we could hope for omspant de periode van 1943 tot 2013. We beginnen als Jayne vier jaar oud is en we eindigen bij haar dochter Linden als volwassen vrouw. In 279 bladzijdes zien we een compleet disfunctionele familie en de gevolgen hiervan voor alle mensen. 

Ik had een beetje moeite om in het verhaal te komen, omdat je vrij snel van de ene periode naar de andere gaat. Dit zorgde er bij mij voor dat ik elke keer opnieuw moest wennen aan de nieuwe situatie en erachter moest zien te komen wat er was gebeurd. Bovendien had ik het idee dat ik weinig meekreeg van de personages, omdat je steeds maar een stukje ziet. Maar al heel snel wen je hieraan en merk je dat je meer en meer de diepte ingaat. 

Dat hoppen in de tijd heeft natuurlijk een doel; we gaan van sleutelmoment naar sleutelmoment, en hoewel je op een gegeven moment bepaalde dingen wel vermoedt, wordt het verhaal pas helemaal duidelijk op het einde. Deze opbouw is goed gedaan en knap opgezet. 

Heel mooi wordt duidelijk dat iedereen weliswaar goede bedoelingen heeft, maar dat dit geen garantie is dat het ook goed komt. En dat sommige dingen uit een vorige generatie doorwerken in de volgende generatie en hoe lastig het is om daar soms van los te komen. 

Moederschap, herinneringen en familieverhoudingen worden in deze roman mooi uitgewerkt en uiteindelijk kun je alleen maar mededogen voelen voor alle personages. 

Ik kreeg dit boek te leen van een collega, en ik heb het onverwacht mooi gevonden, dus dank je wel Reineke!

Uitgegeven in 2025

(nog) niet vertaald in het Nederlands

279 bladzijdes