Vincent, Barbara Stok
Vincent vertelt het verhaal van zijn verblijf in de Provence tot aan zijn dood. We zien zijn optimisme over de nieuwe kansen die hij in het zuiden denkt te krijgen en zijn zorgen over zijn werk en hoe hij Theo wilde terugbetalen.
Duidelijk wordt dat Vincent niet de meest gemakkelijke persoon was. Hij was iemand met grote ideeën, die niet hield van compromissen. Bovendien had hij een tomeloze werklust, die echter snel kon omslaan in obsessie.
Mooi wordt ook duidelijk hoe ver de ideeën van Vincent en Gaugain uit elkaar lagen over wat ze in het Gele Huis gingen doen en hoe de spanning tussen hen toenam, met de inzinking van Vincent tot gevolg.
Daarna het verblijf in de inrichting, en het nieuwe begin in Auvers-sur-Oise tot het droevige eind.
De versie die ik heb is de 10e druk uit 2025, en hierin staan ook enkele pagina's opgenomen met uitleg over hoe het boek tot stand is gekomen. Dit vond ik erg leuk, Barbara Stok tekent hier zichzelf en geeft een inkijkje in hoe ze werkt. Ik had er geen idee van wat er allemaal bij komt kijken, en dit vergrootte mijn waardering voor het boek.
Want als ik eerlijk ben, vind ik de tekenstijl van Barbara Stok niet heel mooi. Dit is geen oordeel over haar vaardigheid, maar een subjectief oordeel over de stijl van de tekeningen die me gewoon niet erg aanspreekt.
Wat ik wel heel mooi gedaan vind, is hoe ze in staat is om in een paar tekeningen een situatie duidelijk te maken, en hoe ze de brieven van Vincent en Theo verwerkt in het verhaal. Soms is er dialoog, en soms alleen tekeningen, die wel heel veelzeggend zijn.
Knap dat Vincent van Gogh in deze strip geen karikatuur is, maar een gelaagd persoon.
De laatste pagina's zijn heel bijzonder. De manier waarop het einde van Vincent van Gogh hierin duidelijk wordt, is erg goed en ik was hier echt van onder de indruk.
Uiteindelijk heeft Vincent me ontroerd en had ik het idee dat ik Vincent van Gogh weer een beetje beter heb leren kennen. En dat is een verhaal goed geslaagd wat mij betreft.
Deze uitgave 2025 door uitgeverij Nijgh en Van Ditmar
Bladzijdes: 173
Ik vind de stijl van Barbara Stok juist wel leuk. Dit boek heb ik ook. Net als De hond, de filosoof en de bruiloft en Wat is goed leven. Deze laatste heb ik nog niet uit. Gaat over Socrates.
BeantwoordenVerwijderenHet is ook een toegankelijke manier om over bepaalde mensen wat te leren.
Dat ben ik helemaal met je eens, het is een heel toegankelijke manier om bepaalde onderwerpen bij veel mensen te krijgen. En die stijl is natuurlijk alleen maar een kwestie van smaak :-) Ik vind wel dat Barbara Stok in een tekening heel veel informatie over kan brengen, dat is heel knap.
VerwijderenDank voor je reactie trouwens, vind ik heel erg leuk!
Groetjes,
Barbara Stok is een van mijn favoriete Nederlandse stripmakers. Eerst haar autobiografische strips en daarna die Ria hierboven noemt. Maar ja, ik houd dan ook heel erg van strips en ik kan me voorstellen dat als dit niet je smaak is of als je niet zo gewend bent strips te lezen, het heel anders op je overkomt.
BeantwoordenVerwijderenWel heel fijn om te lezen dat het je desondanks toch heeft ontroerd. Knap van Barbara al is het niet jouw tekenstijl.
Wat leuk om te horen, al deze aanbevelingen. Misschien moet ik toch een keer ook een ander boek van haar lezen. Ik had deze ook gelezen op de aanbeveling van Barbara (Lalagè). Maar ik vind het zeker knap van Barbara Stok dat ze me toch heeft weten te ontroeren, ik zat bij de laatste pagina's met de tranen in mijn ogen, dat heeft ze ontzettend mooi gedaan. En ik waardeer ook zeker al het werk dat erin gaat zitten, daarom vond ik dat eerste deel zo leuk. Dus ik heb absoluut waardering voor haar boek!
VerwijderenGroetjes,