woensdag 30 maart 2016

Gewoon een straatje :-)

Venetië, zomer 2011
Overal waar je kijkt, heb je een mooie foto in Venetië. 

maandag 28 maart 2016

Ondergrondse uren, Delphine de Vigan

Wat weet je eigenlijk van de mensen die je elke dag in de bus of in de metro ziet, of in de supermarkt? Je leeft langs elkaar en spreekt niemand aan, maar iedereen heeft zijn of haar eigen leven. Zo zijn er miljoenen verhalen te vertellen over de bewoners van de stad.

In Ondergrondse uren volgen we twee van deze mensen. Gedurende één dag in mei zijn we even deelgenoot van hun leven en leren we hun geschiedenis kennen. We komen te weten wat er achter de façade zit van de succesvolle vrouw die in haar keurige mantelpakje naar kantoor gaat, of de spoedarts die zo begaan is met zijn patiënten.

Twee willekeurige mensen uit de grote massa, die elkaar ook niet kennen, hoewel hun levens elkaar wel een paar keer (bijna) raken.

Die dag gaat Mathilde zoals elke dag met de metro naar haar werk, alleen de laatste maanden doet ze dit zonder plezier. Sinds ze haar baas een keer de loef heeft afgestoken zit hij haar op alle mogelijke manieren dwars, zodat haar functie is uitgehold en ze bijna volkomen geïsoleerd is in het bedrijf.
En dat terwijl ze er jarenlang tot volle tevredenheid heeft gewerkt en ze ontzettend capabel is, maar die ene fout maakt haar het leven bijna onmogelijk.

Vandaag hoopt Mathilde dat er iets zal veranderen in haar situatie, omdat ze het niet langer vol kan houden, ze heeft haar breekpunt bijna bereikt. Op haar werk blijkt echter dat haar baas nog lang niet klaar is met zijn manipulaties om haar kapot te maken.

Thibault heeft een carrière als dorpshuisarts opgegeven om naar Parijs te gaan en als noodarts aan de slag te gaan. Elke dag rijdt hij van ongeluk naar ziektegeval, maar deze dag is voor hem anders. Hij heeft eindelijk zijn relatie met Lila uitgemaakt, de vrouw van wie hij wel hield, maar die niet van hem hield. Hij beseft dat het de juiste beslissing was, maar desondanks voelt hij een enorm gemis en een leegte in zijn leven. En als hij er objectief naar kijkt, dan lijkt zijn leven helemaal niet zoveel opgeleverd te hebben.

Thibault rijdt de hele dag rond in Parijs, van patiënt naar patiënt, terwijl hij denk aan Lila en hun verhouding en vooral waar het mis ging. En bij elke oproep die hij krijgt, maakt zijn hart een sprongetje omdat hij hoopt dat het Lila is die hem een sms stuurt waardoor het weer goed zal komen. Een sms die nooit zal komen.

Van Delphine de Vigan las ik eerder Niets weerstaat de nacht, over haar depressieve moeder, en dat was ook een heel mooi boek.

Ondergrondse uren vond ik bijna nog mooier. Het is indringend geschreven en sommige stukken kun je bijna niet verder lezen. Delphine de Vigan kruipt met dit boek onder je huid.

Vooral het verhaal van Mathilde raakt je steeds meer, omdat je weet dat ze in een bijna onmogelijke positie zit en haar baas een aartsmanipulator is, die elke situatie zo weet te draaien dat hij er goed op staat en zij aan het kortste eind trekt.

Terwijl je haar verhaal leest, besef je dat er inderdaad zulke bazen (of echtgenoten) bestaan die in staat zijn om een gezond mens aan zijn verstand te laten twijfelen en hoe moeilijk het is voor hun slachtoffers om hier uit te komen.

Afwisselend reis je mee met Mathilde of Thibault, die elkaar bijna ontmoeten gedurende de dag en op het laatst even heel kort, in de metro. Daarna gaan ze elk weer hun eigen weg.

Voor ons, de mensen die even met hen mee hebben geleefd, is het ook onbekend hoe het af zal lopen. Wij hebben geen idee hoe het voor deze twee kwetsbare mensen eindigt, hoewel er enige lichtpuntjes lijken te gloren voor hen beiden. Laten we het hopen.

Ondergrondse uren is een heel bijzondere roman, die je niet loslaat. Heel erg mooi.

Originele Franse titel: Les heures souterraines
Uitgegeven in 2009
Nederlandse uitgave 2010 door uitgeverij Nieuw Amsterdam
Nederlandse vertaling: Djamilla Bekkour
Bladzijdes: 270

zondag 27 maart 2016

Zalig Pasen

Zalig Pasen voor iedereen!
In het Rijksmuseum zag ik dit indrukwekkende schilderij van Gerrit van Honthorst. De doornenkroning uit 1622.

Prachtig detail ook.

vrijdag 25 maart 2016

Vijf op vrijdag: Op stap in Hoorn

Station (maart 2016)
Vorige week ben ik in het kader van de projectweek met een groepje leerlingen op pad geweest naar Hoorn.

In dit mooie stadje vol geschiedenis hadden we een leuk programma samengesteld, hoewel eerlijk gezegd niet alle leerlingen er even veel zin in hadden. Maar dat gaf niet, ik had me voorgenomen om een leuke dag te hebben, en elke leerlingen die met mij een leuke dag wilde hebben was welkom. :-)

We begonnen met een stadswandeling, die ik samen met vriendin M. (die hier is geboren en getogen) had samengesteld. Vriendin M. was zelfs zo lief om op haar vrije dag met ons mee te lopen en te gidsen, terwijl ik bij elk monument en mooi gebouw op ons lijstje dingen vertelde. We hadden met gemak de wandeling een keer zo lang kunnen maken, want wat zijn er leuke pandjes, hofjes en straatjes te vinden in Hoorn.
Een van de vele mooie hofjes in Hoorn, dit is het Claes Stapelhofje (maart 2016)
Daarna bezochten we twee musea, waarbij het ene museum een succes was en het andere helaas niet.

Het museum van de 20e eeuw kan ik niemand aanraden. Door een misverstand was de ontvangst bijzonder onaangenaam (zelfs na uitleg bleef het vervelend), maar dat was niet zo erg geweest als het museum zelf heel mooi en interessant was geweest.

Jammer genoeg was dat ook niet het geval. Het was rommelig, onoverzichtelijk en eigenlijk was er niets aan. Het leek alsof ze schuurtjes hadden leeggehaald van obsessieve verzamelaars en al die spullen hadden uitgestald. Er waren best een paar leuke dingen te vinden, maar die verdronken in de vele meuk die erom heen stond.
Sla dit museum dus maar over, het is zonde van je tijd.
De stadswal met de Maria Kruittoren (maart 2016
Nee, dan het West Fries Museum. Wat een mooi museum en vooral: wat een prachtige collectie!
We werden heel leuk ontvangen en de educatief medewerker met wie ik had afgesproken dat we kwamen, verzorgde een geweldige rondleiding die de leerlingen echt heel interessant vonden. Tot slot kregen we een Virtual Reality tour (met zo'n bril) door het Hoorn van 1650. Dat is echt prachtig, ik wist niet dat zoiets mogelijk was.

Mijn leerlingen kwamen stuiterend weer naar buiten; 'Dit was cool', 'Die meneer vertelde interessant', 'Dit was nog best heel leuk' (hoge lof van pubers!).
De haven (maart 2016)
Ik kwam met evenveel leerlingen weer terug in Amsterdam als ik was weggegaan, en niemand was tussentijds gewond geraakt. Dus dat is altijd een bonus bij zo'n excursie en mijn collega en ik vonden het dan ook een heel geslaagde dag!

Kortom, een dagje Hoorn is absoluut aan te raden, het is maar een half uurtje met de trein vanuit Amsterdam, je kunt lekker lunchen in de oude Waag en vergeet vooral dus niet het West Fries Museum te bezoeken!
Het statenlogement (maart 2016)

woensdag 23 maart 2016

Verkoelend water

Rome, zomer 2015
Met temperaturen boven de dertig graden is water een heerlijke verkoeling.
In Rome is er genoeg water te vinden,
drinkwater via de 'neusjes', en fonteinen zoals deze, waarbij de aanblik al verkoelend is!
(geen drinkwater in deze fontein) 

maandag 21 maart 2016

Het tumult van de tijd, Julian Barnes

Een man staat elke nacht te wachten bij de lift, zijn koffertje gepakt. Op die manier hoeft zijn gezin geen getuige te zijn als de geheime dienst eindelijk komt om hem op te halen. Deze man is de componist Dimitri Sjostakovitsj en het jaar is 1936.

Hij was op dat moment een van de bekendste componisten in de Sovjet-Unie, maar zijn laatste opera had Stalin niet bepaald behaagd. Stalin was zelfs halverwege de uitvoering weggelopen.

Arrestatie en eventuele deportatie waren geen denkbeeldig lot, het zou heel goed kunnen dat hij zou worden opgehaald en meegenomen. De terreur van Stalin was op zijn hoogtepunt en niemand was veilig voor vervolging.

In dat jaar kwamen de geheim agenten hem niet halen, maar het kostte Sjostakovitsj een aantal jaren om uit het dal te klimmen en weer in genade te worden aangenomen. Om enkele jaren na de oorlog weer opnieuw in de problemen te komen toen men zijn werken niet verheffend genoeg vond en te pessimistisch over de oorlog.

Dimitri Sjostakovitsj was in 1906 in St. Petersburg geboren en werd al snel een bekende componist. Hij was nauw betrokken bij de modernistische kunst in de jaren ’20, maar nadat Stalin aan de macht was gekomen, kreeg kunst een nieuw doel. Dit gold voor alle soorten kunst: literatuur, schilderkunst en de muziek.

Kunst moest het communisme uitdragen en de arbeiders verheffen met gedachten aan de Roemrijke Revolutie. Voor individuele, kleinburgerlijke experimenten was geen plaats meer. Iedereen die zich daaraan schuldig maakte, werd bestempeld tot volksvijand en zijn werken konden niet meer worden uitgevoerd.

Leven in de Sovjet Unie betekende leven in een achtbaan, betekende razendsnel leren schakelen tussen wat de ene dag goed werd gevonden en de dag erop bestempeld werd als verderfelijk. 

Het betekende nooit je eigen mening te kunnen zeggen en te geloven in belachelijke complotten, vaak omdat de werkelijkheid nog belachelijker was. 

Het betekende dat je altijd angstig was, altijd op je hoede, en dat je nooit zekerheid had dat je veilig was. Succes de ene dag was geen enkele garantie tegen werkkamp de volgende dag.

In ongenade vallen als componist betekende dat je je werk als docent kwijtraakte, dat je werken niet meer werden uitgevoerd, dat je uit de componistenbond werd gezet en daarom ook geen recht meer had om muziekpapier te kopen. 
Je collega’s moesten afstand van je nemen en de journalist die je de ene dag nog in een recensie had geprezen, nam de dag erop alles terug en biechtte op in verwarring te zijn gebracht door jouw 'kleinburgerlijke individualistische experimenten'.
 
Dimitri Sjostakovitsj (1906-1975)
Hoe bewaar je als kunstenaar je integriteit in zo’n maatschappij? In een maatschappij waar de Macht de opdrachten geeft en verwacht dat die naar letter en geest uitgevoerd worden. In een maatschappij waar alles wat waar is gelogen wordt en de leugens als waarheid verkondigd moeten worden.

Is ironie genoeg, zoals Sjostakovitsj meent, of had hij meer moeten doen, zoals hij later in zijn leven vreest?

Want hoe kun je je verzetten en jezelf blijven als verzet je alleen maar zal breken en je daarna nooit meer kunt componeren? Er zijn, zoals in het boek treffend geschreven wordt, in de Sovjet-Unie namelijk twee soorten componisten; bange componisten en dode componisten.

Kortom, hoe kun je muziek schrijven als het tumult van de tijd altijd harder klinkt dan alles wat jij kunt componeren?

Ik ben geen groot kenner van klassieke muziek en voordat ik Het tumult van de tijd had gelezen, wist ik eigenlijk bijna niets van Sjostakovitsj.

Ik heb, tijdens het lezen van dit boek, af en toe wat van zijn muziek beluisterd en hoewel ik sommige stukken heel moeilijk te begrijpen vind (en ook niet zo mooi), zijn er ook stukken die mij zeer aanspreken. Ik wil dus eigenlijk gewoon meer van hem horen en zijn werk beter leren kennen.

Dat is de kracht van Julian Barnes, die met dit boek een fictieve biografie van Sjostakovitsj schrijft. Hij brengt niet alleen bijzonder mooi het leven van de componist in beeld, maar weet ook de waanzin van de Sovjet-Unie te treffen. 
Dit doet hij in mooie, verstilde scènes, prachtige beeldspraken die soms enkele keren terugkeren en daarmee een nieuwe dimensie aanbrengen, en overpeinzingen die lang na blijven hangen en waar je over na blijft denken.

De kenner van Sjostakovitsj zal bij het lezen van dit boek nieuwe inzichten krijgen en de niet-kenner zal een kenner willen worden. 

Het tumult van de tijd is een meesterlijk mooie roman waarvan ik nu al kan zeggen dat deze hoog zal eindigen in mijn top tien van dit leesjaar.

Originele titel: The noise of time
Uitgegeven in 2016
Nederlandse uitgave 2016 door uitgeverij Atlas Contact
Nederlandse vertaling: Ronald Vlek
Bladzijdes: 220

vrijdag 18 maart 2016

Urban Jungle Bloggers: Zoom zoom

Het is weer halverwege de maand en daarmee tijd voor een nieuw Urban Jungle Bloggers artikeltje. Het thema van maart voor de Urban Jungle Bloggers was Zoom, zoom. We hebben zoveel mooie planten in huis, maar vaak zie je alleen het grote geheel, niet de details. En als je die eens goed bestudeerd, blijkt dat er in een gewoon groen blad prachtige nerven te zien zijn, of subtiele kleurschakeringen die je op het eerste oog niet opvallen.
Daarom hier een prachtige details van de planten die ik in huis heb.
Met een mooie orchidee als deze kan de foto niet mislukken. 

Prachtige kleurschakeringen in de bladeren. 

De tere kleuren groen van het Kindje op moeder's schoot

Een andere mooie orchidee
Zulke kleine, leuke blaadjes...

Prachtige nerf!!

Dit vetplantje lijkt net op een ster. 
Urban Jungle bloggers (hier) is een initiatief van Judith (hier) en Igor (hier), die via hun blogs laten zien hoe veelzijdig planten in huis zijn en hoe mooi ze kunnen lijken. Elk huis knapt op van planten!
Dit was voor mij de tweede keer dat ik meedeed in één van hun thema's en ik moet zeggen dat het resultaat me heeft verrast.
Leuk hoor, planten in huis!

woensdag 16 maart 2016

maandag 14 maart 2016

Het leven van een onbekende man, Andreï Makine

De Russische schrijver Sjoetov vroeg jaren geleden asiel aan in Frankrijk. Hij heeft in die jaren romans geschreven, met wisselend succes en opereert een beetje aan de zijkant van de Franse literatuur. 

Hij vertelt zichzelf dat dit komt omdat hij zich niet meer thuis voelt in de moderne literatuur, maar weet ergens ook wel dat hij zich helemaal niet zo thuis voelt in de westerse maatschappij. Ook daar staat hij aan de zijkant.

Als het dan ook nog uitgaat met zijn vriendin (die genoeg krijgt van zijn gezeur over hoe goed de schrijvers vroeger nog waren), rijst bij hem het verlangen om terug te gaan naar Rusland. De muur is gevallen, het communisme is verdwenen en er is voor hem geen beletsel meer om terug te keren naar zijn vaderland.

Hij hoopt het land terug te vinden dat hij verlaten heeft, de vrouw die hij heeft liefgehad en de gedeelde herinneringen, maar hij vindt een land dat hij niet meer herkent. Een land waar het kapitalisme overal is doorgedrongen, waar niemand meer tijd heeft voor het verleden en de mensen de oude herinneringen het liefst zo snel mogelijk willen vergeten.

Terwijl Sjoetov bij een oude vriendin kan logeren, ontmoet hij een oude man die hem zijn levensverhaal vertelt. Een verhaal dat niemand meer wil horen en waar niemand meer in geïnteresseerd is. Een verhaal over het beleg van Leningrad, de terreur onder Stalin, de angst, de kampen in Siberië, maar ook over liefde, herinneringen en doorgaan ondanks dat je alles en iedereen verliest.

Sjoetov beseft dat hij meer gemeen heeft met deze oude man waar niemand meer naar wil luisteren, dan met zijn oude vrienden. Het Rusland uit zijn herinneringen is er niet meer, en met het nieuwe Rusland heeft hij niets gemeen.

Andreï Makine
Andreï Makine is geboren in de Sovjet Unie en vroeg in 1987 asiel aan in Frankrijk, waar hij begon met het schrijven van romans.
Hij beheerste het Frans en schreef direct in deze taal, maar de uitgevers wilden eerst niet geloven dat een immigrant goed Frans zou schrijven, en pas toen hij zei dat zijn boeken vertaald waren uit het Russisch, werden ze aangenomen.

Zijn grote doorbraak kwam met zijn vierde roman, Frans testament, dat een aantal grote Franse literatuurprijzen kreeg.
Sinds maart 2016 is hij als lid van de Académie Française verkozen.

Het leven van een onbekende man is hartverscheurend mooi. Een ander woord is er bijna niet voor. Het beleg van Leningrad was een verschrikkelijke tijd uit de geschiedenis die Andreï Makine beklemmend beschrijft. Terwijl bij sommige gebeurtenissen juist de ontroering je bij de keel grijpt, zoals wanneer de toneelvoorstellingen worden beschreven in de belegerde stad, met een publiek dat de energie niet meer heeft om te applaudisseren.

Prachtig is ook het einde, zowel de laatste momenten van Sjoetov en de oude man, als daarna, als Sjoetov voor de tweede keer terugkeert in Rusland.

Er is veel verteld over het beleg van Leningrad en de gruwelen onder de Stalin-dictatuur, maar Makine slaagt erin om niet in clichés te verzinken of in de verhalen die allang bekend zijn. Hij voegt werkelijk iets nieuws toe, waardoor je tot het einde toe geboeid blijft.

Mooi zijn ook de verwijzingen naar de Russische literatuur en vooral naar Tsjechov, die geven er nog een extra laag aan, terwijl er al zoveel lagen zijn. Dat vond ik echt bijzonder mooi gedaan.

Ik vind het heerlijk als ik een, voor mij, nieuwe schrijver ontdek waarvan ik de boeken mooi vind, en ik dan nog alle andere boeken van die schrijver in het vooruitzicht heb.

Het leven van een onbekende man vond ik heel bijzonder om te lezen en heel erg mooi, en ik kan alleen maar zeggen dat Andreï Makine hier niet voor het laatst besproken is!

Originele Franse titel: La vie d’un homme inconnu
Uitgegeven in : 2009
Nederlandse uitgave 2012 door uitgeverij De Geus
Nederlandse vertaling: Jan Versteeg
Bladzijdes: 249

vrijdag 11 maart 2016

Tentoonstelling: Silence out loud

Willem van Althuis, Laaxum
Wat is stilte en hoe verhoudt de kunst zich tot stilte? Sommige kunstenaars proberen om datgene dat niet te zien is, toch zichtbaar te maken. 

Zoekend in de leegte, in het licht, in de nevel, de hemel of onder water. Kijkend naar mensen die zich afdraaien van de kijker of juist in hun sereniteit de stilte verbeelden.

Is de stilte te vinden in het witste wit, of juist in het peilloze zwart? Is leegte stilte, is God stilte of valt dit allemaal samen?

De tentoonstelling Silence out loud in museum Kranenburgh in Bergen is samengesteld door Joost Zwagerman, die de opening in december 2015 zelf niet heeft meegemaakt.

Bijna twee jaar heeft hij zich hiermee beziggehouden, sprak hij met musea en kunstenaars om uiteindelijk tot deze selectie te komen. Het resultaat is een overzicht van bijna honderdvijftig werken van verschillende kunstenaars, voornamelijk uit Nederland en België, die op de een of andere manier de stilte uitbeelden en proberen te vangen op het doek.
 
Hendrik Kerstens, Paula

Ik vond de tentoonstelling bijzonder mooi, heel divers en afwisselend, maar toch consistent omdat er één thema is; de stilte. Sommige werken vond ik adembenemend mooi, anderen lieten me nadenken of drukten de stilte zo goed uit dat ik die bijna lijfelijk kon voelen.
Marlene Dumas, Crucifix 2011
Als het echter de bedoeling was dat de bezoekers van de tentoonstelling ook stil waren en in stilte de stilte zouden ervaren, dan ging dat een beetje de mist in, aangezien dit nergens stond aangegeven en er alleen een vriendelijke mevrouw af en toe wat halfslachtig mensen tot zacht praten maande. Maar misschien was dat ook niet de bedoeling om het in stilte te ondergaan en was het voldoende om het op je in te laten werken en de stilte te laten doorwerken, zodat je er later aan terugdenkt en er alsnog stil van wordt.
 
Lara de Moor, Lullaby
Prachtige aanvulling bij deze tentoonstelling is het boek van Joost Zwagerman, De stilte van het licht, waarin hij in verschillende essays probeert de stilte dichterbij te komen en te begrijpen waar in de kunst de stilte te vinden is. Hij beschrijft hierin ook een aantal werken die in de tentoonstelling te zien zijn, maar trekt het ook verder door.

Ik heb expres gewacht met het lezen van dit boek totdat ik de tentoonstelling had gezien. Meestal doe ik dit andersom en lees ik eerst het boek, maar in dit geval wilde ik eerst de tentoonstelling ervaren. Op die manier bleef het niet bij abstracties, maar kon ik wat ik las meteen relateren aan wat ik had gezien. Bovendien kon ik op deze manier de herinnering aan de tentoonstelling die heel veel indruk op me heeft gemaakt langer vasthouden.

Silence out loud is nog tot 12 juni in museum Kranenburgh in Bergen te zien en ik kan het iedereen aanraden om daar naar toe te gaan en de stilte zelf te ervaren.

Let wel op als je naar de wc gaat, dan heb je de namelijk nogal surrealistische ervaring dat je, terwijl je daar zit, delen hoort uit interviews met Joost Zwagerman. Ergens wel leuk, maar ook een beetje maf en bevreemdend. 

woensdag 9 maart 2016

Duomo in zwart-wit

Florence mei 2015
Het mooie van zo'n zwart-wit foto is dat die zo tijdloos is. Net zoals de Duomo zelf

maandag 7 maart 2016

Gelukkig de gelukkigen, Yasmina Reza

Iedereen wil graag gelukkig zijn, maar door allerlei omstandigheden en onze eigen handelingen ontgaat ons dat geluk net zo snel.

Dit is zeker het geval bij de personages in het boek van Yasmina Reza.
Het zijn verhalen, steeds uit het oogpunt van een ander, al blijkt op een gegeven moment dat ze bijna allemaal met elkaar te maken hebben.

Het begint met een ruzie over het kopen van kaas in de supermarkt tussen een echtpaar, waarin de toon al gezet wordt. Het is namelijk heel grappig beschreven, maar er is een bittere ondertoon, voor de personages is het namelijk niet grappig. ‘

Daarna volgen verschillende familieleden, de arts, een bevriend echtpaar, een schoonzus enzovoort. Iedereen zit in zijn eigen leven en het ongeluk herhaalt zich, niemand lijkt zich daarvan los te kunnen maken.

Ieder leven heeft ook zo zijn of haar geheimen waar de anderen niets van weten, de dingen die je liever verborgen wilt houden. De arts die regelmatig een mannelijke prostituee betaalt om hem te vernederen, de vrouw die een verhouding heeft met een getrouwde man, het echtpaar die een zoon heeft in een inrichting omdat hij er vanuit overtuigd is dat hij Celine Dion is.

Korte verhalen zijn het niet echt te noemen, maar impressies uit het leven, hoofdstukken uit vele levens. 
Yasmina Reza heeft in alle eenvoud een ingewikkeld boek geschreven, in die zin dat je er constant van bewust moet zijn dat er verbanden liggen tussen de verschillende personages. Soms worden die verbanden maar in één zin duidelijk, om pas veel later weer terug te komen. Opletten en herlezen, dat is het devies.

Yasmina Reza
Dit was mijn eerste kennismaking met het werk van Yasmina Reza, hoewel ze al verschillende toneelstukken, scenario’s en romans in Frankrijk heeft gepubliceerd.

Ik vond het een goede kennismaking, want ik houd van boeken waarin niet alles meteen duidelijk is, waarin de mensen een gelaagdheid hebben en waar er meer is dan je na de eerste keer lezen denkt. Een boek dat nog een tijdje in je gedachten blijft hangen en waarbij langzaam nieuwe stukjes duidelijk worden, of waarbij je nieuwe inzichten krijgt.

Helemaal kommer en kwel is het gelukkig ook niet in Gelukkig de gelukkigen, Yasmina Reza heeft een oog voor het absurde en een goed observatievermogen. Ze ziet mensen en kan bedenken wat er achter hun leven zit.

Kleine momenten van geluk zijn er te vinden, als lichtpuntjes in de duisternis, maar het motto van deze roman, het gedicht van Jorge Luis Borges ‘Gelukkig de beminden en de minaars en zij die zonder liefde kunnen. Gelukkig de gelukkigen’, dat haalt niemand.

Originele Franse titel : Heureux les heureux
Uitgegeven in 2013
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij De bezige bij
Nederlandse vertaling: Eef Gratama
Bladzijdes: 205

vrijdag 4 maart 2016

Lichte zeden in het Van Gogh Museum

Pablo Picasso
In de 19e eeuw was prostitutie in Parijs een gewoon gegeven en het kwam in alle lagen van de maatschappij voor.

Er waren arme wasvrouwen en winkelmeisjes die niet genoeg verdienden om rond te kunnen komen en dus bijverdienden als prostituee, maar ook meisjes die in het theater of de opera werkten, gingen met heren mee in de hoop op die manier hogerop te komen.

Helemaal bovenaan stonden natuurlijk de grande horizontales, de courtisanes die de maîtresse waren van een hooggeplaatste heer en hun plek in de high society zonder schaamte innamen.

Straatprostitutie mocht op het moment dat de straatverlichting aanging, en als een vrouw alleen in een café zat met een drankje was het ook duidelijk waar het om ging.
Er werden pogingen gedaan om de prostitutie te reguleren, zo was er een zedenpolitie die toezicht hield op bordelen, moesten er regelmatig medische controles gehouden worden en vrouwen met syfilis werden opgesloten.

Deze wereld, in alle facetten, heeft de kunstenaars gefascineerd. Eerst kon het alleen in het verborgene worden afgebeeld en was het alleen voor de goed verstaander duidelijk wat er achter het schilderij zat van een winkelmeisje en een klant, of een wasvrouw op een bankje die bekeken werd door twee heren.
Maar later konden schilders duidelijker zijn en daadwerkelijk de bordelen en de cafés in om vast te leggen wat ze zagen.

De tentoonstelling Lichte zeden in het Van Gogh museum in Amsterdam geeft een bijzonder overzicht van de Parijse prostitutie in de 19e eeuw. Er zijn schilderijen te zien van onder andere Edvard Munch, Vincent van Gogh, Henri Toulouse Lautrec, Kees van Dongen Pablo Picasso en natuurlijk Edgar Degas.
Portret van Julia Tahl, door Carolus Duran
Alle aspecten komen hierbij aan bod, van de uitgebluste hoeren die met een glas absint de volgende klant afwachten, tot de triomfantelijke courtisane die haar eigen lot stevig in handen heeft.

De registers van de zedenpolitie, de pikante foto’s die eind 19e eeuw gemaakt konden worden en de attributen die de dames van lichte zeden bij zich hadden om zich met bijvoorbeeld make-up te onderscheiden van de gewone vrouwen, geven deze bijzonder interessante en mooie tentoonstelling net dat beetje extra. 
Een absolute aanrader!

De tentoonstelling Lichte zeden is nog tot 19 juni 2016 te zien.
Aangezien het maken van foto's verboden was, zijn dit foto's van de ansichtkaarten die ik gekocht heb. 

woensdag 2 maart 2016

Lente in aantocht

Afgelopen dagen was het prachtig weer, koud maar zonnig en dat vind ik eigenlijk het heerlijkste winter-weer. In drie weken is het alweer officieel lente en hier en daar zijn de eerste tekenen alweer te zien. Krokussen, sneeuwklokjes en natuurlijk zie je steeds meer vogeltjes in de bomen.
Ik houd van de lente.





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...