maandag 29 september 2014

Rusland in oorlog, Peter d'Hamecourt

De relatie van Rusland en de rest van de wereld in het algemeen en met Nederland in het bijzonder, is er het afgelopen jaar niet op vooruitgegaan. Er zijn tal van incidenten geweest, zoals de omstreden homowetten in Rusland en de Russische onvrede over sommige acts in het Eurovisie songfestival. Of het oppakken van de Greenpeace leden op de Arctic sunrise die wilden protesteren tegen boren op de Noordpool. Ook waren er heuse diplomatenruzies waarbij een Russische diplomaat werd opgepakt in Nederland en een Nederlandse diplomaat in zijn flat in Moskou in elkaar werd geslagen.

 In het afgelopen jaar is het politieke klimaat in Rusland veranderd. Meer en meer verlaat president Poetin zich op 19e eeuwse schrijvers en filosofen die een sterke staat voorstonden en Rusland als laatste redmiddel van de beschaving zagen. Ook voor Poetin lijkt dit nog een actueel punt te zijn. Hij legt in propaganda de nadruk op het unieke van het Russische volk en hoe het volkskarakter beter is dan dat van andere volkeren. Ondertussen wordt de oppositie en de vrije pers steeds meer aan banden gelegd en neemt de propaganda absurde vormen aan.

In het afgelopen jaar is ook de situatie in de Oekraïne steeds meer op de spits gedreven. President Janoekovitsj heeft geld nodig om zijn electoraat aan zich te binden en kan dit van Brussel krijgen met de eis om te hervormen, of van Moskou zonder te hoeven hervormen. Het opschuiven naar Moskou roept reacties en protesten uit.

Doordat bij de demonstranten in Kiev ook groepen nationaal-rechtse figuren aanwezig waren die een Oekraïense held uit de Tweede Wereldoorlog als boegbeeld hebben, maar die in Rusland als naziecollaborateur wordt gezien, is het gemakkelijk geworden om de demonstranten in Kiev massaal als ‘fascisten’ weg te zetten. Nu is het nodig geworden om de Russen in het gebied te beschermen en propaganda doet de rest.

Poetin wil een sterke onderhandelingspositie en daarom is het nodig dat dit conflict hoog oploopt, aan een rustige situatie heeft hij niets. Aan de rebellen wordt onder andere wapens geleverd, waarmee MH17 uit de lucht is geschoten.
Dit had het Kremlin niet voorzien en het kost dan ook enige tijd voor er een Russische reactie komt. Als die eindelijk komt, is die reactie beslist niet toereikend, de slachtoffers zijn al snel bijzaak en het draait er alleen nog om wie Rusland hiermee een loer wilde draaien. De rest van de wereld kijkt verbijsterd toe, wat is hier in vredesnaam aan de hand en vooral; hoe gaat dit verder?

Ik ben erg geïnteresseerd in de geschiedenis van Rusland en ook in de huidige situatie. Ik vind het een lastig onderwerp en ik was dan ook erg blij met het boek dat Peter d’Hamecourt heeft geschreven. Ik heb eerder boeken van hem gelezen over Rusland en elk boek is opnieuw informatief en zeer lezenswaardig. Dat kan ook niet anders, want Peter d’Hamecourt woont al jaren in Rusland.

Rusland in oorlog, met zichzelf en de wereld begint in september 2013 en behandelt dan per maand wat er het afgelopen jaar is gebeurd, met verklaringen en analyses over het hoe en waarom. Interessant en fascinerend wordt er geschreven over de complottheorieën, de leugens, de propaganda en wat er doorgaat voor objectief onderzoek in Rusland.

Poetin kan tot 2028 aan de macht blijven, maar misschien dat de economische sancties toch resultaat hebben.
We kunnen het alleen afwachten en ons in de tussentijd op de hoogte stellen wat er in dat immense land gebeurd, want dat het invloed heeft op ons allemaal valt niet te ontkennen.
Dit boek van Peter d’Hamecourt is daarvoor uitstekend geschikt. Een aanrader voor iedereen die beter op de hoogte wil zijn van wat er in dat deel van de wereld is gebeurd en hoe het zit.

Volledige titel: Rusland in oorlog, met zichzelf en de wereld
Uitgegeven in september 2014 door uitgeverij Conserve
Bladzijdes 317

zondag 28 september 2014

Citaat: Mason Cooley

Lezen geeft ons een mogelijkheid ergens naar toe te gaan, als we op één plek moeten blijven.
Mason Cooley (1927-2002)

vrijdag 26 september 2014

Vijf op vrijdag: 5x Weesp

Een paar weken geleden was ik in Weesp en ik heb genoten van dit mooie, oude plaatsje vol gezellige straatjes, oude huizen en heel veel groen rond de vier bastions in de stad. Vandaag in vijf op vrijdag: 5 foto's van Weesp.
(Je kunt trouwens heerlijke koffie en thee krijgen en overheerlijke chocoladetaart in Eetcafe 't Schalkse op de Ossenmarkt.)




donderdag 25 september 2014

La dolce vita, Tessa Kiros

Een paar weken geleden besprak ik een Italiaans kookboek dat vooral basic was (de titel zei het al, Bill’s Italian basics). De nadruk lag op de recepten, met een goede foto’s van de gerechten en een paar mooie sfeerfoto’s en wat korte anekdotes. Het boek dat ik nu bespreek zit aan het complete andere eind van het kookboeken spectrum; La dolce vita van Tessa Kiros zit barstensvol sfeer, met foto’s van oude linnenkasten en naaidozen, serviezen en voorraadkasten met potten en flessen olie en ingemaakte groenten.

La dolce vita is een ode aan de Italiaanse vrouwen die altijd hun kennis over koken en het huishouden hebben doorgegeven aan hun dochters, zodat elke generatie weer kon genieten van zelfgemaakt brood en heerlijke pastaschotels.

Zelfgemaakte olie en azijn, ingemaakte groenten, brood, lekkere hapjes, pasta, groentegerechten, lekkere desserts en nog veel meer recepten komen aan bod. De recepten zijn over het algemeen goed te maken, want de instructies bij elk recept zijn duidelijk. Zo begint elk recept met een paar tips om het nog lekker te maken of de bereiding gemakkelijker. Helemaal fijn is dat bij elk recept een foto van het gerecht staat.

La dolce vita is denk ik wel een typisch vrouwelijk boek; van de hele opmaak, de insteek en de foto’s tot het roze fluwelen leeslint, maar de recepten zijn heerlijk en dat is het allerbelangrijkste.

Kortom, een kookboek om van te genieten, zelfs al zou je er nooit één recept uit klaarmaken. J

Originele titel: Limoncello and linen water
Uitgegeven in: 2012
Nederlandse uitgave: 2012 door Terra Lannoo BV
Nederlandse vertaling: Kitty Schuurbiers

dinsdag 23 september 2014

Vooruitblik: nieuwe tentoonstellingen herfst 2014

In de komende maanden zijn er in allerlei musea in Nederland mooie nieuwe tentoonstellingen te zien. Hieronder een overzicht van een paar waar ik in ieder geval naar toe wil.

Rijkmuseum voor Oudheden in Leiden (hier)
Hier begint vanaf 27 novermber 2014 tot 10 mei 2015 een tentoonstelling over Carthago. Carthago was een van de grootste steden in het Romeinse Rijk en de grote concurrent van Rome zelf. Het is de eerste grote overzichtstentoonstelling in Nederland, met voorwerpen van musea uit Tunesie, het Louvre en het British museum. Er zullen sculpturen, juwelen, mozaieken en allerlei andere prachtige gebruiksvoorwerpen te zien zijn.

Gemeentemuseum in Den Haag (hier)
Hier zijn twee mooie tentoonstellingen te zien.
Afgelopen zaterdag, 20 september, is al de tentoonstelling over de Amerikaanse schilder Mark Rothko geopend, met een overzicht van veel van zijn mooie werken.
Deze tentoonstelling is tot 22 maart 2015 te bewonderen.

Vanaf 11 oktober is daar ook een tentoonstelling over mode in de 19e eeuw, 12 zalen vol prachtige jurken, mantels, kostuums en alle assecoires die erbij horen. Mr. Darcy en Eline Vere komen tot leven, terwijl ook duidelijk wordt welke invloed de mode van toen heeft op de mode van nu.
Deze tentoonstelling is tot 22 mei 2015 te zien.

Hermitage, Amsterdam (hier)
Ook deze tentoonstelling is al geopend, sinds 6 september kunnen we zien hoe de tsaren hebben gedineerd, want de tafels in de Hermitage staan gedekt met prachtige serviezen. Dining with the Tsars laat zien welke rijkdom aan porcelein, tafelzilver en andere kostbaarheden er aan het hof waren. De serviezen zijn uitgestald volgens de manier waarop dat tijdens de officiele diners ook het geval zou zijn geweest.
Deze tentoonstelling is tot 1 maart 2015 te bewonderen.

maandag 22 september 2014

Stormen over Troje, Marion Bradley

De Engelse cover, ik kon geen
goede Nederlandse versie vinden.
Cassandra is de dochter van koning Priamus en koningin Hecuba van Troje. Ze had een tweelingbroer, Paris, maar bij hun geboorte kwam een voorspelling dat hij onheil over Troje zou brengen en Paris werd meteen verbannen.  

Cassandra groeit op in het verstikkende hofklimaat, waar van de dochters verwacht wordt dat ze netjes zijn en zich bekwamen in vrouwelijke deugden, zodat ze goede echtgenoten zullen worden. Cassandra voelt hier weinig voor en komt dan ook regelmatig in botsing met haar familie. Wat ook niet helpt is dat de god Apollo haar heeft laten weten dat ze eens in zijn dienst zal treden en om dat duidelijk te maken geeft hij haar de gave van het voorspellen.

Cassandra beleeft een gelukkige tijd als ze een tijd doorbrengt bij de zuster van haar moeder, de koningin van de Amazonen. Ze heeft hier de vrijheid die ze nooit eerder had, ze leert zelfs omgaan met de boog en andere wapens.
Na enkele jaren moet ze echter weer terug naar Troje, waar ze in dienst treedt bij de tempel van Apollo als priesteres.

Kort nadat zij naar huis is teruggekeerd, komt ook Paris weer aan het hof. In hun blijdschap schuiven de koning en koningin de voorspelling aan de kant en nemen hem weer op in de familie.  Paris trekt vervolgens naar Sparta als boodschapper, om terug te komen met Helena, met alle gevolgen van dien.
Cassandra ziet wat er gaat gebeuren, maar omdat ze Apollo ergens mee heeft beledigd, zorgt hij ervoor dat haar voorspellingen door niemand meer geloofd worden.

Nadat ik Een lied voor Achilles van Madeline Miller (hier) had gelezen en dat verhaal zo mooi vond, herinnerde ik me dat ik natuurlijk nog een boek had waarin de Trojaanse oorlog een rol speelt. Stormen over Troje van Marion Bradley behandelt dezelfde gebeurtenissen en dezelfde periode, maar het is een volkomen ander verhaal. Ten eerste is het natuurlijk vanuit Trojaans oogpunt, waardoor je de Trojanen goed leert kennen en ten tweede is het vanuit het vrouwelijk oogpunt geschreven.

Marion Bradley kennen we natuurlijk van haar bekendste boek Nevelen van Avalon, waar het Arthur verhaal opnieuw verteld wordt en de thema’s religie en vrouwelijkheid uitgebreid aan de orde komen.
Ook in Stormen over Troje is een belangrijk gegeven dat vrouwen in die tijd weinig mogelijkheden en kansen hadden. Ze hadden te doen wat hun vader en later hun echtgenoot voor hun besliste. Voor een vrouw als Cassandra die een andere rol voor zichzelf ziet, is eigenlijk geen plaats. Dit wordt mooi beschreven, net zoals de verschillende personages die redelijk goed worden uitgewerkt, vaak op een verrassende manier als je het oorspronkelijke verhaal kent.

Marion Bradley heeft echter wel de neiging om heel sterk de tegenstelling te maken tussen patriarchaat= godenverering =oorlogszuchtig=slecht tegenover matriarchaat = godinnenverering= vredelievend = goed. Dat speelde nogal toen zij het boek schreef (in de jaren 80), maar het wordt op een geven moment behoorlijk irritant, dus eigenlijk moet je daar een beetje overheen lezen en sommige stukken daarover negeren, tenminste, dat heb ik gedaan.

In het verhaal van Homerus staat niet wat er van Cassandra geworden is na de afloop van de oorlog. Marion Bradley baseert haar verhaal op een inscriptie uit het Archeologisch museum in Athene, waar wordt gesproken over de afstammelingen van Cassandra van Troje.

Stormen over Troje is een meeslepend verhaal en een mooie aanvulling op de andere verhalen over de Trojaanse oorlog.

Oorspronkelijke titel: The firebrand
Uitgegeven in 1987
Nederlandse uitgave 1988 door uitgeverij De boekerij
Nederlandse vertaling: Ingrid Klijnveld
Bladzijdes: 561

zondag 21 september 2014

Citaat: Sophia Loren

Alles wat je ziet, heb ik te danken aan spaghetti.
Sophia Loren (Italiaanse actrice, 1934-)

vrijdag 19 september 2014

Una giornata particolare (1977)

Het is eind jaren ’30 in Rome, en Mussolini en Hitler hebben hun eerste officiële ontmoeting. Reden voor grote feesten in de stad. Antonia, gespeeld door Sophia Loren, zorgt ervoor dat haar man en zes kinderen netjes aangekleed op pad kunnen voor de feestelijkheden en begint dan aan haar gewone huishoudelijke klusjes. Als de papegaai echter ontsnapt en naar de buurman vliegt, komt ze met de buurman in contact.

Gabriele en Antonia hebben gedurende de dag een aantal keren contact, waarbij ze met elkaar praten en elkaar een beetje leren kennen. Antonia is een goede fascistische huisvrouw, die teleurgesteld is in haar echtgenoot en Gabriele is een homoseksueel die te vrezen heeft voor zijn leven omdat het fascistische regime niet welwillend staat tegenover homosekualiteit.

Una giornata particolare (een speciale dag) is één van de mooiste films waarin ik Sophia Loren ooit heb zien spelen en ook Marcello Mastroianni als Gabriele is heel erg goed.

Het is een film die zich alleen in de flat afspeelt en er zijn geen grootse scenes en special effects nodig. Je weet wat er in de stad gebeurt doordat je op de achtergrond de speeches van Hitler en Mussolini op de radio hoort, maar je ziet daar verder niets van. Alleen twee mensen die elkaar leren kennen, met teleurstelling en verdriet en uiteindelijk ook begrip en een zekere genegenheid tot gevolg.

Het einde is triest als je ziet dat er wordt aangebeld bij Gabriele en dat hij wordt weggevoerd. Je weet dat het waarschijnlijk niet goed met hem zal aflopen. Voor Antonia zal het leven verder gaan, met haar echtgenoot die haar bedriegt en misschien nog meer kinderen, maar deze ene speciale dag heeft ze dan toch gehad.

donderdag 18 september 2014

The infernal devices, Cassandra Clare

Young Adult is geen genre dat ik erg graag of veel lees. De meeste boeken in deze hoek vind ik slecht geschreven en over het algemeen zijn ze ook niet erg interessant, halverwege een boek verveelt het verhaal me meestal zo dat ik het boek wegleg. Uitzonderingen zijn er natuurlijk, Harry Potter is natuurlijk uitstekend en leuk en de eerste drie boeken van de Stravaganza serie van Mary Hoffman heb ik ook met plezier gelezen.

Laatst kwam ik een serie tegen van Cassandra Clare, The infernal devices en ik heb een deeltje meegenomen om te proberen. Ik ben begonnen in dat eerste deel, maar toen ik die bijna uit had, ben ik meteen naar de boekhandel gegaan om deel 2 en 3 ook te kopen. Dit was een serie die ik uit wilde lezen.

Het verhaal speelt zich af in 19e eeuws Londen. Tessa Grey komt van de boot uit Amerika en hoopt dat haar broer op haar wacht. In plaats daarvan wordt ze meegenomen door twee sinistere zusters, die haar vertellen dat ze een shapeshifter is en dat de Magister met haar wil trouwen om haar krachten.

Tessa wordt bevrijd voor dit kan gebeuren en komt terecht in het Instituut, dat geleid wordt door Charlotte en haar echtgenoot Henry. Het Instituut bestaat uit Shadowhunters, die tot taak hebben om de gewone mensen tegen demonen enzovoort te beschermen en daarvoor soms een samenwerking aangaan met tovenaars en vampiers.

Tegen wil en dank raakt Tessa steeds verder betrokken bij de gang van zaken en de mensen in het Instituut en hun strijd tegen de magister die hen de oorlog heeft verklaard, terwijl Tessa erachter probeert te komen wat zijzelf nu precies is.

The infernal devices springt voor mij uit de brij van YA omdat het vrij goed geschreven is. Tessa is een pittige, leuke meid en ook de andere personages hebben meer diepgang dan meestal in dit genre. De constructie van de wereld is origineel, zonder zo ingewikkeld te zijn dat je een complete index achterin nodig hebt om alles te begrijpen.

Het verhaal is spannend en goed opgebouwd en wist me te boeien. De romantische invalshoek mag natuurlijk niet ontbreken, maar ook deze was niet zo cliché als je vaak tegenkomt en dit was een driehoeksverhouding die warempel interessant en bij tijd en wijle zelfs ontroerend was.

Dat de historische achtergrond (Victoriaans Londen) zo dun is als papier en weinig inhoud heeft, vergeef ik Cassandra Clare dan wel.

Cassandra Clare heeft ook de The mortal instruments serie geschreven en The infernal devices is daar een prequel van. Ik heb ooit City of Bones gelezen en ik weet nog dat ik die ook best heel aardig vond, dus ik denk dat ik deze serie hierna maar eens ga lezen. Zelfs YA kan soms leuk zijn.

The Infernal Devices:
Clockwork Angel, uitgegeven in 2010, 482 bladzijdes
Clockwork Prince, uitgegeven in 2011, 496 bladzijdes
Clockwork Princess, uitgegeven in 2013, 565 bladzijdes

dinsdag 16 september 2014

Sophia Loren

Zaterdag 20 september is het tachtig jaar geleden dat Sophia Loren, een van de bekendste Italiaanse filmsterren en diva's, werd geboren.

De kleine Sophia had geen gemakkelijke start in het leven. Ze werd geboren als Sofia Villani Scicolone, maar stond in de eerste dagen van haar leven bekend als ‘baby nr 19’ in het ziekenhuis in Rome waar ze was geboren. Haar ouders waren niet getrouwd en volgens de regels zou de kleine niet door haar moeder opgevoed kunnen worden, maar naar een weeshuis gebracht worden. Enkele dagen later verscheen toch haar vader op het toneel en hij erkende het kind. Baby 19 werd naar haar oma van vaderskant genoemd, Sofia.

Armoede en ziekte dreven Sofia’s moeder terug naar haar geboorteplaats Pozzuoli bij Napels, waar haar familie en een min voor het meisje konden zorgen. Sofia werd tijdens haar jeugd gepest omdat haar moeder niet getrouwd was en erg mooi was ze ook niet met haar grote neus en rare mond. Maar dit veranderde in haar pubertijd, opeens kreeg ze rondingen en veranderde haar gezicht, Sofia werd een schoonheid.

Dit is ook de tijd net na de oorlog toen overal in Europa en ook in Italië Amerikaanse films volop te zien waren. Sofia vond de films geweldig en haar moeder zag haar kans schoon. Eerst meldde ze Sofia aan bij een schoonheidswedstrijd, die Sofia won, en daarna nam ze Sofia mee naar Rome om te proberen een rol te krijgen bij de film.

Sophia en Carlo
Het begon met figurantenrolletjes en klein werk, maar op een gegeven moment zag Carlo Ponti haar. Hij was de drijvende kracht achter Gina Lollobrigida en hij zag ook wel iets in Sofia.

Hij liet haar naam veranderen in Sophia Loren, dit was Engelser en beter uit te spreken. Hij liet haar Engelse les volgen en zorgde voor rollen. In de jaren ’50 werd Sophia steeds bekender in Italië en toen kon ze de oversteek maken naar Hollywood, waar ze in een film speelde met Cary Grant  (die haar zelfs ten huwelijk vroeg) en Frank Sinatra. Dit werd een groot succes. Langzamerhand kwamen er ook rollen die om meer vroegen dan alleen Italiaanse rondingen, ze kreeg in 1960 een Oscar voor de film La ciociara waarin ze een moeder speelde die in de Tweede Wereldoorlog vreselijke dingen meemaakte terwijl ze haar kind probeerde te beschermen.

Ondertussen hadden Carlo Ponti en Sophia Loren een verhouding gekregen en waren ze getrouwd. Er was echter een klein probleem, hij was nog getrouwd met zijn eerste vrouw en de Italiaanse wet erkende de scheiding niet. Carlo en Sophia zijn toen eerst gescheiden en in Parijs opnieuw getrouwd. Samen hebben ze twee zoons gekregen.

Sophia Loren heeft schitterende films gemaakt die tot klassiekers gerekend worden, een van haar mooiste is Una giornata particolare, die ik laatst opnieuw heb gezien en deze week ook zal bespreken.

Wil je meer over haar lezen? Dan kan dat, in verschillende tijdschriften zijn artikelen over Sophia Loren verschenen, zoals in het Italië Magazine (nr 1 van 2014) en in de Nouveau (augustus 2014).

Sophia Loren zelf heeft een kookboek geschreven, Koken con amore en als het goed is komt 17 september, morgen dus, haar autobiografie uit, Mijn leven. Ieri, oggi, domani. Die staat zeker op mijn verlanglijstje!

maandag 15 september 2014

Liefdeslijnen, Amitav Ghosh

De hoofdpersoon van dit verhaal woont als jongetje met zijn ouders en grootmoeder in één huis in Calcutta. De jongen is verliefd op zijn nichtje Ila, maar maakt weinig kans bij haar, zij is namelijk verliefd op een Engelse jongen. Hun neef Tridib is verliefd op het zusje van die Engelse jongen. De hoofdpersoon, wiens naam we niet te weten komen, vertelt over het leven in Calcutta, met Tridib die levendig over zijn tijd in Engeland vertelt.
Als de jongen vele jaren later zelf in Londen studeert, herkent hij alles waar zijn neef hem over heeft verteld. In diezelfde tijd komt hij er echter ook achter wat er is gebeurd tijdens die rellen in 1964, die vreselijke gevolgen hadden voor de familie.

Verschillende lijnen lopen er tussen de hoofdpersonen, niet iedereen is zich hiervan bewust en vaak zijn de relaties ook niet succesvol. Liefde, herinneringen, vervreemding, familiebanden en familiegeheimen vormen de rode lijnen in dit bijzondere verhaal, zowel in India als Engeland.

Politiek speelt op de achtergrond een rol, want het speelt zich af in de periode na de onafhankelijkheid van India en de deling die daarop volgde. Grootmoeder is een van de mensen die hier de gevolgen van heeft ondervonden. De onrust uit de jaren ’60 heeft ook grote invloed op de familie.

Het familieleven en het leven in Calcutta wordt beeldend beschreven en ik heb nog nooit eerder een boek gelezen waarin duidelijk werd hoe exotisch Londen kan zijn voor mensen die niet uit West-Europa komen. De verschillen tussen India en Engeland, tussen oost en west worden heel mooi beschreven.

Dit was mijn eerste kennismaking met Amitav Ghosh, maar dat is me beslist niet tegengevallen. Ik ben blij dat ik Zee van papaver hier al heb staan, want ik wil graag meer lezen van deze bijzondere Indiase schrijver.

Originele titel: The shadow Lines
Uitgegeven in 1988
Deze Nederlandse uitgave: 2003 door uitgeverij Bert Bakker
Nederlandse vertaling:Frans de Haan
Bladzijdes: 331

zondag 14 september 2014

Citaat: Sophia Loren

Sex-appeal bestaat voor vijftig procent uit wat je hebt en voor vijftig procent uit wat de mensen denken dat je hebt.

Sophia Loren (Italiaanse actrice 1934-)

donderdag 11 september 2014

De heksen van Milford, Josephine Tey

De Engelse cover, de Nederlandse
versie was onvindbaar.
Marion Sharpe en haar moeder wonen in het afgelegen huis The Franchise, vlakbij het stadje Milford. Ze zijn er nog maar net komen wonen en houden zich wat afzijdig. De inwoners van Milford weten dat ook niet wat ze van deze excentrieke en non-conformistische dames moeten denken.

Betty Kane, een schoolmeisje, komt thuis nadat ze een aantal dagen spoorloos is geweest. Ze zit onder de blauwe plekken en zegt dat ze is ontvoert en vastgehouden door twee vrouwen in een groot huis bij Milford.
De twee vrouwen zouden haar hebben willen dwingen huishoudelijk werk voor ze te doen en hebben haar regelmatig afgeranseld. Het meisje kan verschillende details geven over hoe het huis er van binnen uitziet.

Terwijl het proces wordt voorbereid en het onderzoek gaande is, keert de publieke opinie in Milford zich alvast tegen de dames Sharpe; winkels weigeren hen te bedienen, het huis wordt  beklad en de ramen worden ingegooid en uiteindelijk wordt er zelfs brand gesticht.

Robert Blair is een achtenswaardige advocaat die een gerenommeerde zaak heeft in Milford. In de eerste instantie is hij tegen zijn zin bij de zaak betrokken geraakt, maar al snel bijt hij zich erin vast. Hij is er van overtuigd dat Betty Kane liegt en wil dat bewijzen.

De inspiratie voor dit verhaal komt van een bekende Engelse zaak uit het midden van de 18e eeuw, waar een dienstmeisje beweerde een maand lang vastgehouden te zijn in een huis. De beschuldigden werden in de eerste instantie veroordeeld, maar later bleken er allerlei zaken in het verhaal niet te kloppen.

De heksen van Milford  is geschreven in 1948 en is één van de eerste detectives waar karakterbeschrijving en psychologie een grote rol speelt. Dat, gevoegd bij een uitstekende opbouw van het verhaal, maakt dat het nog altijd niet verouderd is of gedateerd.
Hoewel van het begin duidelijk is dat de Sharpes onschuldig zijn, is de weg om dat te bewijzen spannend en goed geschreven. Het eindigt met een climax in de rechtszaal, die erg bevredigend is.
Deze klassieker kan ik iedereen aanraden.

Oorspronkelijke titel: The Franchise affair
Uitgegeven in 1948
Deze Nederlandse uitgave: 1972 door uitgeverij De Arbeiderspers
(in 1960 al als De affaire Sharpe)
Nederlandse vertaling: L. Coutinho
Bladzijdes: 282

woensdag 10 september 2014

Er gaat niets boven Groningen

De Martinitoren,
 hoog boven de markt te zien
Afgelopen zaterdag  heb ik de trein genomen naar Groningen. Ik ben hier geboren, maar aangezien mijn vader een baan in Zaanstad kreeg toen ik drie was, heb ik hier weinig herinneringen aan. Het was ook een mooie gelegenheid om Anna (van Anna's leesreis) te ontmoeten, die Groningen goed kent en dus ook precies weet waar je heerlijk koffie kunt drinken en kunt lunchen in mooie historische pandjes.

Groningen is een ontzettend gezellige stad, vol sfeer, studenten, fietsen, oude huizen, brede singels en historie. Ik heb van dit korte bezoek al genoten en ik weet zeker dat ik nog vaker terug zal komen om meer van de stad te zien.

Ik wilde graag het Noordelijk Scheepvaart museum bezoeken, waar een tentoonstelling was van De Ploeg, een kunstenaarskring uit Groningen. Ik had een beetje mijn bekomst van ‘moderne’ kunst en wilde graag een museum bezoeken met oude spullen. Het museum is verdeeld over twee panden en is een stuk groter dan we hadden gedacht en ook nog eens veel en veel leuker. Eerst kreeg je een film te zien (computeranimatie) van Groningen in de Middeleeuwen. Heel mooi gemaakt en dit gaf al een goed beeld. Daarna volgden vele zalen en zaaltjes met alles wat te maken had met scheepvaart in de noordelijke provincies. Leuk vooral waren de nagebouwde interieurs van oa een winkel voor ‘scheepsvictualiën’. Oude foto’s, vaandels, gedeeltes van oude schepen, kaarten en allerlei interessante voorwerpen vulden de vitrines, terwijl op zolder alle gereedschappen die met scheepsbouw te maken hadden te vinden waren. Ook waren er interessante opgravingen uit de stad te zien, zoals de cold case uit de Middeleeuwen; het skelet van een jongeman van 20 die buiten het kerkhof is begraven, met een grote kei naast zijn hoofd.

Tenslotte was er nog een tentoonstelling van schilderijen van De ploeg, en die waren erg mooi. De kleurrijke schilderijen spraken me erg aan.
De twee panden van het Noordelijk Scheepvaart Museum
Kortom, niet alleen Groningen zelf is een aanrader, maar het Noordelijk Scheepvaart Museum is zeker een bezoek waard.

maandag 8 september 2014

De zaak Zjivago, Peter Finn en Petra Couvée

Het zal niet vaak zijn voorgekomen in de geschiedenis dat een geheime dienst zich actief heeft bemoeid met de publicatie en verspreiding van een boek, maar dit was zeker het geval bij Dokter Zjivago van de Russische schrijver Boris Pasternak.

Pasternak was een van de bekendste dichters in de Sovjet Unie.
In Rusland hadden de schrijvers een speciale taak, Stalin noemde hen de ‘ingenieurs van de ziel’ en vond dat zij in hun boeken en gedichten de Revolutie en het communisme moesten verheerlijken.
Schrijvers die zich daar niet aan hielden werd het leven zuur gemaakt, vooral ten tijde van Stalins Grote Terreur.

Pasternak liep niet echt in de pas met het regime, zo gaf hij geld aan collega-schrijvers die veroordeeld waren en weigerde hij petities tegen collega’s te ondertekenen. Desondanks hebben de autoriteiten hem grotendeels met rust gelaten.

In 1956 kwam een Italiaanse correspondent voor Radio Moskou op bezoek bij Pasternak. Hij had via via gehoord dat de dichter een roman aan het schrijven was en kwam polsen of die kon worden uitgegeven via een Italiaanse uitgever.
Giangiacomo Feltrinelli uit Milaan was een telg uit een rijke familie die zelf aan het einde van de Tweede Wereldoorlog communist was geworden. Hij had een uitgeverij opgezet waarmee hij nieuwe, intellectueel uitdagende werken wilde verspreiden en hij wilde graag werk van de grote Russische schrijver uitgeven.

Boris Pasternak had net een roman geschreven; Dokter Zjivago, en dit werk werd door de Russische uitgevers genegeerd. Het verhaal over een jonge arts die tijdens de Revolutie verliefd wordt op een jonge vrouw en gedichten schrijft, liet op geen enkel moment merken hoe geweldig de Revolutie was geweest en het communisme kwam er ook maar heel povertjes af. Dokter Zjivago ging vooral over een mens, een individu, in een staat en een tijd waarin een individu weinig waard was.

Stalin was gestorven en Chroetsjov had in 1956 zijn speech uitgesproken waarin hij de daden van Stalin veroordeelde, maar dit betekende niet dat er nu opeens vrijheid van meningsuiting was of dat schrijvers hun gang konden gaan.

De eerste Italiaanse uitgave
Boris Pasternak gaf zijn manuscript mee aan de Italiaan en stemde erin toe dat zijn werk in Italie uitgegeven zou worden. Ook zouden er Engelse en andere vertalingen komen. 

De CIA, de Amerikaanse geheime dienst, kreeg ook lucht van de zaak en toonde zich meteen geïnteresseerd. De CIA was al een aantal jaren bezig met een cultureel offensief tegen de Sovjet Unie en probeerde westerse ideeën het land binnen te krijgen door boeken te smokkelen. Dokter Zjivago leek hier uitstekend bij te passen. Heel snel, met behulp van onder andere de BVD in Nederland, werd een Russische uitgave gemaakt, die aan de Russische bezoekers van de Wereldtentoonstelling in Brussel uitgedeeld konden worden. Punt van distributie was het paviljoen van het Vaticaan, dat vlak bij de paviljoens van de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten stond.

Ondertussen nam de druk van de Russische autoriteiten op Pasternak toe, hij werd ervan beschuldigd het land en het Russische volk te hebben verraden, hij werd zelfs gedreigd met uitzetting. Zijn collega-schrijvers haastten zich om zich van hem te distantiëren, in felle bewoordingen werd hij veroordeeld en hij werd zelfs de Schrijversbond uitgezet.

De zaak verergerde toen Boris Pasternak in 1958 de Nobelprijs voor de literatuur kreeg. Onder dwang moest hij deze uiteindelijk weigeren, hoewel hij er ontzettend blij mee was geweest.

Boris Pasternak
Zijn gezondheid werd slechter en in 1960 overleed hij. Er kwam op dat moment geen enkel officieel bericht over zijn overlijden in de Russische kranten. Door allerlei berichten op lantaarnpalen en bij stations werd toch bekend wanneer de begrafenis was en duizenden mensen kwamen om deze grote schrijver de laatste eer te bewijzen.

Pas in de jaren ’80 kon Dokter Zjivago openlijk gelezen worden in Rusland. De hele affaire heeft Rusland geen goed gedaan en het schijnt dat Chroetsjov, toen hij het boek eindelijk zelf las, gezegd zou hebben dat ze het gewoon hadden moeten uitgeven, omdat er eigenlijk niets slechts in stond.

De zaak Zjivago is geschreven door de Nederlandse Petra Couvée, die oa Nederlands doceert aan de Staatsuniversiteit van Sint Petersburg. Peter Finn is een Amerikaanse journalist. Beiden hebben al eerder artikelen geschreven over de ontstaansgeschiedenis van Dokter Zjivago, en besloten toen om samen een boek erover te schrijven, waarin geprobeerd is om alle geheimen en rare lijntjes die de publicatie van het boek omringen, te doorgronden.
Dat is denk ik zeker gelukt, De zaak Zjivago is een gedetailleerd en uiterst leesbaar boek over een fascinerend stukje geschiedenis en daarbij is het ook een mooi portret van Boris Pasternak.

Oorspronkelijke titel: The Zhivago affair
Uitgegeven in 2014
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij Nieuw Amsterdam
Nederlandse vertaling: Rob de Ridder
Bladzijdes: 306

zondag 7 september 2014

Citaat: Anton Tsjechov

Ik ben getrouwd met de medische wetenschap en literatuur is mijn maitresse. Als ik genoeg heb van de één, breng ik de nacht door met de ander.
Anton Tsjechov (Russisch schrijver 1860-1904)

donderdag 4 september 2014

Bill's Italian basics

Bill Granger is een kok uit Australië, die verschillende restaurants heeft en meerdere kookboeken heeft geschreven. Ik had echter nog nooit van hem gehoord en dit boek was mijn eerste kennismaking met hem.

De Italiaanse manier van leven en hun manier om met eten om te gaan spreekt vele mensen aan, zo ook Bill Granger. Het draait vooral om respect voor de ingrediënten, niet te veel poespas en vooral heerlijk genieten.

Bill’s Italian basics maakt waar wat het beloofd, in dit boeken komen een aantal heerlijke Italiaanse basisrecepten aan bod, 100 in totaal. Weinig sfeerverhalen in tegenstelling tot sommige andere kookboeken waar ik zo van geniet, maar dat kan misschien komen omdat dit boek door een man geschreven is J. Wel staan er heel mooie foto’s in.

Focaccia’s, fritatta’s, pasta’s, hoofdmaaltijden en toetjes, ik heb al een paar heel lekkere recepten zien staan die ik snel wil uitproberen. De recepten zijn over het algemeen snel, gemakkelijk en goed te doen. Ik vraag me alleen af hoe gemakkelijk je buiten Italië aan venkelsalami of Italiaanse worstjes kunt komen, maar misschien valt dat ook best mee.

Twee dingen vielen me echter op: ten eerste: omdat de foto van het gerecht niet altijd meteen bij het recept staat, vind ik het soms lastig te zien welke van de drie gerechten op de foto bij welk recept hoort. Ik had het handiger gevonden als de foto echt bij het recept had gestaan of dat bij de foto nog even duidelijk was gezet welk gerecht wat is.

Ten tweede, waarom is door de Nederlandse uitgever gekozen voor een Engelse titel? Het is niet zo dat dit de originele Engelse titel is, die luidt namelijk anders. Kortom, dat is gewoon onzinnig en eerlijk gezegd irritant.

Maar verder is wat mij betreft Bill’s Italian basics een heerlijk boek vol fijne recepten en een goede aanvulling op mijn verzameling Italiaanse kookboeken.

Originele titel: Bill’s Italian food
Uitgegeven in 2014
Nederlandse uitgave: 2014 door uitgeverij Fontaine
Nederlandse vertaling: Hennie Franssen-Seebregts

woensdag 3 september 2014

Vooruitblik: boeken herfst 2014

In de komende weken komen een aantal interessante boeken uit, of zijn net uitgekomen. Dit zijn de boeken die mij zijn opgevallen voor de komende tijd en die op mijn verlanglijstje staan. Wat niet wil zeggen dat ik ze allemaal zal kopen het moment dat ze uitkomen. Ik wilde dat dat mogelijk was, maar helaas strekt mijn portemonee niet zover. Toch zullen er van deze lijst zeker een aantal de weg naar mijn boekenplanken vinden.
Let op, de aangegeven data staan nooit 100% vast, het kan soms voorkomen dat de publicatie van een boek enige dagen of zelfs weken verschuift.

Literatuur:
net verschenen: Marina bellezza, Silvia Avallone
Een nieuw boek van de schrijfster van Staal. Ook in dit boek staat een vriendschap tussen twee meisjes centraal.
15 september
Nachtwegen, Gajto Gazdanov
Een boek van de schrijver van 'Het fantoom van Alexander Wolf' en 'Een avond bij Claire' komt hier uit. De beide uitgevers die Alexander Wolf samen hebben gepubliceerd, werkten ook samen voor dit boek, dat bestaat uit korte verhalen als ik het goed begrijp.
10 oktober
De huisgenoten, Sarah Waters
Na verschillende historische romans die zich afspelen in de 19e eeuw of rond Tweede Wereldoorlog, speelt dit nieuwe boek zich af in de jaren '20, en moeten de hoofdpersonen omgaan met de gevolgen van de Eerste Wereldoorlog.

 
Klassiekers
4 september
Misdaad en straf, Fjodor Michailovitsj Dostovjevki
Deze bekende Russische klassieker komt opnieuw uit, voor slechts 15 euro. Daarvoor kun je het boek niet laten liggen!
 
20 september
Afscheid van de wapenen, Ernest Hemingway
Een van de bekendste boeken van Hemingway, waarin hij zijn avonturen beschrijft tijdens de Eerste Wereldoorlog, toen hij als jonge ambulance chauffeur aan het Italiaanse front aanwezig was. Zijn ervaringen hier hebben diepe indruk op hem gemaakt.
 
Thrillers
9 september
De zoon, Jo Nesbo
Geen nieuwe Harry Hole, maar ik denk dat er ook geen nieuwe in die serie meer zullen komen, zo na 10 boeken. Dit boek gaat over een man in de gevangenis die een samenwerking aangaat met een inspecteur van politie, omdat ze allebei de ware toedracht van een bepaalde moord te weten willen komen.
4 november
Orion, Deon Meyer
Geen boek met Bennie Griessel in de hoofdrol, maar waarschijnlijk wel net zo spannend als de boeken in die serie.
 
Fantasy
9 september
De boeken van Fitz en de nar/deel I De moordenaar van de nar, Robin Hobb
Een vervolg op de prachtige series 'De boeken van de zieners' en 'De boeken van de nar'. Het speelt zich enige jaren later af, als Fitz na lange tijd weer iets van de nar hoort. De andere twee series behoren tot mijn absolute fantasy favorieten en ik ben heel benieuwd naar deze opvolger.
 
Biografie
17 september
Mijn leven, ieri oggi, domani, Sophia Loren
De Italiaanse diva en filmster wordt deze maand 80 jaar (binnenkort meer over Sophia Loren) en in het kader daarvan verschijnt deze maand haar autobiografie, over haar veelbewogen leven. Lijkt me zeer interessant!

maandag 1 september 2014

Solitude, Jeroen Thijssen

Welke geheimen liggen er verborgen in het verleden, welke geheimen zijn er te vinden in het verre Indië?

Robert en Frank Bramme zijn opgevoed door hun grootvader Simon. Hun moeder is gestorven en wat er met hun vader is gebeurd is niet bekend. Grootvader had een plantage in Indië, maar na de onafhankelijkheid is hij naar Nederland terug gekomen. Hij vertelt verder nooit iets over het verleden. Eigenlijk hebben de jongens geen idee waar ze vandaan komen.

Als grootvader in een verzorgingstehuis terecht komt, moeten de spullen in het huis uitgezocht worden. Er komen papieren en brieven tevoorschijn die te maken hebben met het Indische verleden. Frank, de jongste broer heeft zijn kandidaats geschiedenis gedaan en wil de papieren uitzoeken en een boek schrijven over de familiegeschiedenis. Robert hoopt ergens dat er nog een bewijs te vinden is dat de plantage die de familie had in Indië, nog van hen is.

Frank komt erachter dat in 1894 de twee broers Hendrik en Theo Bramme dienst in het leger namen en naar Indië werden gestuurd. Ze vochten in Lombok en konden daarna zich voorgoed vestigen in de kolonie, de een kocht de plantage Solitude, de ander werd eigenaar van een krant in Batavia en werkte als journalist.

Waarom vertrokken Hendrik en Theo naar Indië, welk lot wilden zij ontlopen? Hoe is het afgelopen met Hendrik en Theo en hun familie? Hoe heeft Simon de plantage verloren en welke rol speelde de geheimzinnige generaal Meertens? En achter welke geheimen komen Frank en Robert als zij zelf naar Solitude afreizen?

Jeroen Thijssen heeft verschillende jaren gewerkt aan deze roman en dat is goed te merken, de historische achtergrond is uitstekend uitgewerkt.
Ik houd van historische romans waarin niet teveel wordt uitgelegd, maar waarin terloops duidelijk wordt wat de kenmerken van die periode waren. Solitude voldoet daar heel mooi aan. De sfeer in de kolonie en de verhouding tussen Nederlandse kolonialen en inlanders wordt op dezelfde manier heel indringend duidelijk, zonder dat er van alles wordt uitgelegd en de vaart uit het verhaal gehaald wordt.

Jeroen Thijssen beheerst de kunst om veel dingen niet expliciet te vertellen, maar toespelingen te geven, zodat de lezer de rest zelf mag invullen. Dat leest heel erg prettig. 

Solitude speelt zich afwisselend af in het verleden (1894-1919) en het nu (1979-1980). Hierdoor komen we steeds een stukje verder in de geschiedenis en wordt langzaam duidelijk wat er nu aan de hand was met Hendrik en Theo en wat de 'erfenis' van Robert en Frank inhoudt. Het verhaal is hiermee mooi opgebouwd en de laatste wending op de allerlaatste bladzijde zag ik niet aankomen. Ik vind het altijd leuk als een boek me verrast.

Kortom: een prachtige historische roman waar je echt even de tijd voor moet nemen, want wegleggen lukt niet.

Uitgegeven in 2014 door uitgeverij Nieuw Amsterdam
Bladzijdes: 463
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...