dinsdag 30 december 2014

Mijn boeken van 2014

Hier is een jaarlijks terugkerend fenomeen overal, en ik doe er graag aan mee: de terugblik op het afgelopen jaar.

Ik heb mooie boeken gelezen, leuke series ontdekt en prachtige tentoonstellingen gezien. Heel mooi vond ik Dining with the tsars in de Hermitage (hier), maar ook De gouden Middeleeuwen in Leiden (hier) mocht er zijn.

Favoriete nieuwe series (voor mij althans) waren True blood waar ik me erg mee vermaakt heb en de Italiaanse serie Squadra antimaffia. (hier) Ik hoop echt dat van die laatste serie de andere seizoenen ook in Nederland zullen uitkomen.

Boeken
Nu wat boeken betreft, ik heb heel, heel veel gelezen, meer dan ik ook had verwacht. Niet dat ik daar op uit was, maar het liep toevallig zo. Ik heb 148 boeken gelezen, maar bedenk dat hier bijvoorbeeld ook 13 Agatha Christies tussen zitten, die ik in een uurtje of zo weg kan lezen.

Van de 135 boeken die overblijven (als ik AC even niet meetel) zijn er 16 die gaan over Italië of door Italiaanse auteurs geschreven zijn en 15 die gaan over Rusland of door Russische auteurs geschreven zijn.
Ik las 33 non-fictie boeken, waarvan 21 historische non-fictie. Ik heb 1 fantasyboek gelezen, 19 thrillers, 8 jeugdboeken, 7 klassiekers en 19 historische fictie.

En nu het leukste onderdeel van de boeken, mijn favoriete boeken van 2014. Het was niet gemakkelijk, want ik heb heel veel mooie boeken gelezen en mijn lijstjes hadden met gemak een keer zo lang kunnen zijn. Maar hierop is mijn keuze gevallen:

Fictie:
  • Ter wereld gekomen, Margaret Mazzantini hier Dit boek is voor mij het mooiste dat ik in 2014 heb gelezen, omdat het verhaal me zo raakte dat het nog wekenlang in mijn hoofd zat. Het is het prachtige verhaal van een man en een vrouw en het verlangen naar een kind, tegen de achtergrond van de burgeroorlog in Bosnie.
  • Het Mussolinikanaal, Antonio Pennacchi hier Een epische Italiaanse roman over een familie die in de jaren 30 naar de nieuw ontgonnen gebieden onder Rome trekt, naar een perceel aan het Mussolinikanaal.
  • De opkomst en ondergang van grootmachten, Tom Rachman hier Mijn kennismaking met Rachman! Een mooi in elkaar grijpend verhaal over Tolly en de verschillende periodes in haar leven.
  • Het fantoom van Alexander Wolf, Gajto Gazdanov hier Wat een ontdekking was Gazdanov dit jaar en wat een mooi, mooi verhaal was dit over een man die een andere man doodschiet tijdens de burgeroorlog in Rusland en dat verhaal jaren later in een boek tegenkomt.
  • Oorlog en terpentijn, Stefan Hertmans hier Het ontroerende portret van zijn grootvader, schilder en getekend door zijn ervaringen in de Eerste Wereldoorlog.
  • De sneeuwkoningin, Michael Cunningham hier Opnieuw bewijs dat Michael Cunningham mooi kan schrijven, twee broers, een stervende geliefde en een openbaring. En nog veel meer.
  • Een lied voor Achilles, Madeline Miller hier Het verhaal van de Trojaanse oorlog, gezien vanuit het oogpunt van de beste vriend en geliefde van Achilles.
  • De vlucht, Jesus Carrasco hier Een jongen is op de vlucht op de onherbergzame Spaanse vlaktes, kan hij ontkomen aan zijn achtervolgers? Gelukkig is daar de herder.
  • Butcher’s crossing, John Williams hier Een jongenman zoekt avontuur in het wilde westen en trekt mee op een zoektocht naar bizons.
  • Reis bij maanlicht, Antal Szerb hier Twee mensen op huwelijksreis, maar het huwelijk is eigenlijk al gedoemd en de herinneringen aan de jeugd van één van hen komen boven.

Non-fictie
  • Het brilletje van Tsjechov, Michel Krielaars hier Dit is voor mij het beste non-fictieboek van 2014, want dit boek heeft me Tsjechov gebracht. Dankzij dit boek ben ik Tsjechov gaan lezen, over Tsjechov gaan lezen, ben ik verliefd geworden op Tsjechov en is er een wereld voor me open gegaan.
  • The Bloomsbury cookbook, Jan Ondaatje Rolls hier Kookboek, biografie, kunstboek en sociale geschiedenis, een prachtig boek over de Bloomsbury groep en al hun eigenaardigheden met betrekking tot eten en koken.
  • Dear writer, dear actress  A.Chekhov and O. Knipper hier De brieven van Tsjechov en zijn vrouw Olga Knipper. Heel mooi.
  • Revolutionair Rusland 1891-1991, Orlando Figes hier Een van de duidelijkste en prettigst geschreven boeken die ik ken over een eeuw waarin Rusland veranderde.
  • Maffia republiek, John Dickie hier Bijzonder interessant en vol anecdotes over de geschiedenis van de maffia op Sicilie, in Napels en in Calabrie.
  • Poirot and me, David Suchet hier David Suchet heeft 25 jaar lang gestalte gegeven aan de bekendste Belgische detective.
  • Vergeten koninkrijken, Norman Davies hier Erudiet en geweldig boek over allerlei verschillende koninkrijken die Europa heeft gekend, van de vroege Middeleeuwen tot nu.
  • Rusland in oorlog, Peter d’Hamecourt  hier Een verslag van de periode november 2013 tot november 2014 waarin de relatie tussen Rusland en Nederland steeds slechter werd.
  • Reizen zonder John, Geert Mak hier Geert Mak maakt hier dezelfde reis als John Steinbeck eerder en doet ondertussen verslag van Amerika nu en de geschiedenis.
  • De dagen van Gavrilo Princip, Guido van Hengel hier Bijzonder interessant boek over de situatie in de Balkan en de omstandigheden waarin Gavrilo Princip tot zijn daad kwam.

Extra categorieën
Beste Thriller:
  • De wortels van het kwaad, Roberto Costantini hier (ook de meest gelezen boekenpost van dit jaar) Het tweede deel in de trilogie over inspecteur Michele Balistreri en zijn verleden vol moeilijkheden. Het derde deel komt ergens in het begin van komend jaar uit.
Beste Fantasy (oke, de enige fantasy die ik heb gelezen dit jaar, maar het was dan wel een heel goede)
  • De moordenaar van de nar, Robin Hobb hier Het nieuwe deel in de serie over Fitz en de de Nar en het Koninkrijk van de Zes Hertogdommen.
Beste Kookboek
  • Simply Italian, thuis koken met de Chiappa sisters hier
Ik heb prachtige boeken gelezen in 2014, ik hoop dat 2015 wat dat betreft net zo'n goed jaar gaat worden.

maandag 29 december 2014

De redding van PiggySneed, John Irving

Een pension in Wenen waar ’s nachts een beer door de gangen rijdt op een éénwieler, een meisje neemt wraak op de jongeman die haar in een vervelende positie heeft gebracht, een Volvo en zijn Bestuurder ondernemen een lange reis met grote gevolgen en een schrijver herinnert zich waarom hij schrijver is geworden.

Het is het laatste verhaal dat de titel geeft aan deze bundel met korte verhalen van John Irving. Piggy Sneed was de wat achterlijke vuilnisophaler en varkensboer die door de kinderen van het stadje genadeloos werd gepest. Als Piggy Sneed sterft en de verteller uiteindelijk aan zijn grootmoeder, die hem heeft opgevoed, opbiecht waarom hij schrijver is geworden, geeft zijn oma hem nog een mooie levensles.

Het is altijd lastig om een bundel met korte verhalen te bespreken, want je kunt niet alle verhalen doornemen. Laat mij alleen zeggen dat alleen John Irving volgens mij in staat is om allerlei volkomen absurde situaties en zaken bij elkaar te brengen en er een verhaal van kan maken dat je wil lezen. Een verhaal waar je soms hardop om moet lachen, of dat bijna te pijnlijk is om verder te lezen.
Typische Irving-elementen komen natuurlijk regelmatig voor, zoals beren, Wenen en gekke lichamelijke afwijkingen. Maar ook vertelt hij in een hoofdstuk waarom Great Expectations van Dickens zo’n geweldig boek is en verhaalt hij van een diner dat hij ooit op het Witte Huis heeft gehad. Of had willen hebben. Een verhaal waarbij ik vele malen hardop heb moeten lachen.

In deze Nederlandse uitgave is De redding van Piggy Sneed samengevoegd met Het verzonnen meisje, waarin John Irving vertelt over zijn jeugd, zijn eerste stappen op het schrijverspad, het worstelen waar hij tijdens zijn studie mee bezig was en hoe hij volwassen werd. Hoewel ik worstelen maar matig (lees: niet) interessant vind, vond ik het toch leuk om deze stukken te lezen, omdat Irving het zo heerlijk sappig weet te vertellen zodat je het voor je ziet. Bij zijn relaas over hoe hij ooit bij een wedstrijd scheidsrechter is geweest die volledig uit de hand liep, heb ik heel wat af gelachen.

Ook in korte verhalen is John Irving goed.

Originele titels Trying to save Piggy Sneed en The imaginary girlfriend
Uitgegeven in 1993 als bundel
Deze Nederlandse uitgave: 1999 door uitgeverij de Bezige Bij
Verschillende Nederlandse vertalers
Bladzijdes: 358

zondag 28 december 2014

Citaat: T.S. Eliott

For last year's words belong to last year's language
And next year's words await another voice.
And to make an end is to make a beginning.
T.S. Eliott (Amerikaans dichter en schrijver 1888-1965)

vrijdag 26 december 2014

Squadra antimaffia, Palermo oggi (2008-)

Goede Italiaanse series vind ik geweldig, en als ik een nieuwe ontdek, ben ik helemaal blij.

Kort geleden is in Nederland Squadra antimaffia, Palermo oggi uitgekomen, een bijzonder goede en spannende serie die draait om een team maffia bestrijders in hedendaags Palermo.

In de eerste serie maken we kennis met inspecteur Claudia Mares (Simona Cavallari).
In 1992 is ze nog een gewoon agente en redt ze het leven van een jong meisje, de dochter uit de familiefamilie Abate.

Dan spoelen we snel door, naar 2008. Oude vriend en collega Stefano heeft Claudia gevraagd naar Palermo terug te komen, omdat hij iets groots heeft ontdekt. Maar voor hij Mares kan vertellen wat er aan de hand is, wordt hij doodgeschoten.

Mares krijgt de leiding over het team, maar ze weet niet wie ze kan vertrouwen, zeker niet als blijkt dat er een mol in het team zit die alles doorbrieft aan de maffia. Gelukkig heeft ze steun aan inspecteur Ivan de Meo (Claudio Gioè).
Claudia en Ivan
Ondertussen is Rosy Abate na een lang verblijf in Amerika teruggekomen naar Palermo om te trouwen, maar wordt ze tegen wil en dank betrokken bij de maffiapraktijken van haar broers.

De tweede serie gaat verder waar de eerste ophield. Claudia Mares heeft nog altijd de leiding over de antimaffia brigade, maar er is nu wel een nieuw team (gek altijd dat nooit goed wordt uitgelegd waar de andere agenten naar toe zijn gegaan J).
Het nieuwe team moet snel leren elkaar te vertrouwen, want al snel blijkt dat oude vrienden niet langer te vertrouwen zijn en dat voormalige verraders misschien toch al die tijd aan de goede kant hebben gestaan. De geheime dienst bemoeit zich er ook nog mee, maar zij hebben hun eigen agenda.
Bovendien moet Claudia Mares vrezen voor haar leven, want de Abate familie wil van haar af.
Het nieuwe team
Squadra antimaffia is spannend en elke lange aflevering (elk dik 1½ uur) verveelt geen moment. Bovendien eindigt een aflevering met een cliffhanger waardoor het regelmatig voor kwam dat ik meteen daarna de volgende dvd erin gooide, omdat ik verder móest kijken.  

Spannende verhaallijnen die goed in elkaar zitten en uitstekende acteerprestaties maken van Squadra antimaffia een fantastische serie. Leuk ook om allerlei acteurs uit andere Italiaanse films en series te herkennen.

Mooie beelden van Palermo (mooie stad!) en verwijzingen naar de geschiedenis van de maffia en de bestrijders geven je bovendien het gevoel dat het actueel en echt is.

Helaas zijn alleen seizoen 1 en 2 nog maar in Nederland uitgebracht, terwijl ze in Italië al bezig zijn met seizoen 7. Ik hoop dat de andere seizoenen ook hier zullen uitkomen, want ik wil heel graag verder kijken!

donderdag 25 december 2014

Kerstclip: Paul McCartney

Een prachtig kerstnummer van Paul McCartney, en zo toepasselijk in dit jaar waarin het begin van de Eerste Wereldoorlog werd herdacht. Geniet van The pipes of peace met de geweldige clip waarin sir Paul beide kanten in de loopgraven laat zien.

Zalige Kerstdagen allemaal!

woensdag 24 december 2014

Boeken voor in de vakantie, kerst 2014

Ik heb Kerstvakantie en daar was ik ook wel aan toe. De periode voor de Kerstvakantie is altijd bijzonder druk op school, dus twee weken vrij komt dan heel goed uit.

Nu is de Kerstvakantie met alle feestdagen niet de meest rustige vakantie, maar hoewel ik een paar afspraken heb, heb ik vooral de afspraak met mezelf om het rustig aan te doen.

Bijkomen, uitrusten en nieuwe energie opdoen, dat is het doel.

Ik heb een mooi stapeltje boeken verzameld van boeken waar ik deze twee weken in wil lezen. Ik verwacht niet alles uit te krijgen, dat hoeft ook niet, maar ik zal wel een heel eind komen. Ik ben namelijk van plan heel wat ruimte in te plannen om gewoon lekker te lezen.

Wat ligt er op de stapel? Van boven naar beneden:

  • The secret rooms van Catherine Bailey, (historische non-fictie). Ik heb van haar eerder Black diamonds gelezen en die vond ik zeer goed, dus ik verwacht dat ik dit boek ook interessant en goed geschreven zal vinden.
  • Onvoltooide liefdesbrieven van Michail Sjisjkin. Ik ben heel benieuwd naar dit boek sinds ik Venushaar van deze schrijver heb gelezen.
  • Het winterpaleis van John Boyne. Dit is een boek dat ik herlees, maar ook hier heb ik veel zin in, want de eerste keer vond ik het prachtig.
  • H is for Hawk van Helen MacDonald, (non fictie). Ik heb hier al verschillende dingen over gelezen en ik ben heel benieuwd. Ik houd wel van roofvogels en als ik het goed begrijp, is dit een bijzonder verslag.
  • Gewoon over geloof van Rob Mutsaerts, (non-fictie). Rob Mutsaerts is hulpbisschop van Den Bosch en ik hoop op een inspirerend en aansprekend boek over het Katholieke geloof.
  • Virginia Woolf in Manhattan van Maggie Ghee. Ik ben hierin begonnen en het komt een beetje moeizaam op gang, maar misschien nu ik tijd genoeg heb om er goed in door te lezen, zal het me sneller pakken. Dat hoop ik, want het idee vind ik origineel en interessant.
  • Aan de rand van de wereld van Michael Pye, (historische non-fictie). Hier ben ik in al aardig in gevorderd en het leest geweldig, wat een ontzettend goed boek!

maandag 22 december 2014

Tweeduister, Joke J. Hermsen

Als je bestaande historische figuren opvoert in een historische roman kan dat vaak op een interessante manier een vleug van echtheid aan het verhaal verlenen. Dat is zeker het geval in Tweeduister van Joke Hermsen, waarin allerlei historische figuren een rol spelen.

Er zijn drie verhaallijnen die met elkaar te maken hebben en door elkaar heen lopen. Ten eerste is daar de Hollandse Martha die in de jaren ’20 naar Engeland komt om te zoeken naar haar vader die na de Eerste Wereldoorlog is verdwenen.
Ze komt via haar werk in een boekwinkeltje in Charing Cross Road in contact met Virginia Woolf, wier huwelijk met Leonard moeizamer wordt naarmate de roem van Virginia stijgt. Via haar nicht Louise die verpleegster is komt Martha ook in contact met de dichter T.S. Eliot en zijn hysterische vrouw Vivien.

Grappig genoeg vond ik de verhaallijn van Martha zelf nog het minst interessant en de oplossing van wat er van haar vader was geworden wat vergezocht en al te toevallig. Maar omdat er gelukkig ook andere figuren een rol spelen, is er verder nog veel te genieten. 

Ik persoonlijk had graag gezien dat er wat meer aandacht voor Virginia en Leonard Woolf was ingeruimd, want ik vond hun gedeeltes, zowel over hun huiselijke leven als over hun politieke en sociale contacten, interessant en goed geschreven.

Over T.S. Eliot en zijn vrouw wist ik eigenlijk helemaal niets, maar de tragiek van hen beiden vond ik fascinerend. Hij, die zo graag Engels wilde zijn en verlangde naar een religieus leven dat hij echter niet uit vreugde maar uit schuldgevoel omarmde en zij, zo gefnuikt in haar verwachtingen en ambities dat ze er van doordraaide. Twee mensen die elkaar kwelden en kapot maakten en uiteindelijk waren ze allebei ongelukkig. Heel triest, maar ook heel mooi, zijn de scènes waarin Vivien erop hoopt dat Tom weer bij haar terugkomt en ze hem constant op allerlei manier achterna loopt, terwijl hij steeds, letterlijk, voor haar wegrent.

Het is natuurlijk altijd een risico om bestaande mensen te gebruiken, want je moet proberen om hun toon en manieren goed te treffen, maar volgens mij is dat, op een enkele uitglijer na, heel goed gelukt.
Er zijn echter wel een paar gekke dingen te noemen, zoals Leonard Woolf die in dit boek steeds 'Leo' wordt genoemd door zijn vrouw en hun vrienden (een recensent van de Groene Amsterdammer merkte op dat het hierdoor wel erg ‘Joop ter Heul’ werd en die opmerking kreeg ik niet meer uit mijn hoofd).

De echte fouten en slordigheden zijn storender, want die hadden voorkomen kunnen worden. Zo wordt bijvoorbeeld de Anglicaanse kerk de Angelsaksische kerk genoemd en wordt er gezegd dat Lytton Strachey getrouwd is met Dora Carrington. Dat klopt gewoon niet.  

Tweeduister speelt zich af in de periode 1924 tot 1936 en geeft een mooi tijdsbeeld met de veranderingen in de kunst en de gebeurtenissen op het politieke vlak in Europa. Allerlei bekende mensen en kunstenaars komen of langs in een bijrolletje of worden genoemd en geven zo een rijk overzicht. Mooie zinnen en beschrijvingen zijn er te vinden en hoewel er een paar kleine minpuntjes te noemen zijn, heb ik voor het grootste deel Tweeduister met zeer veel plezier gelezen. Een bijzondere historische roman.

Tweeduister kwam onder mijn aandacht doordat Joke van Boekhappen het boek eerst noemde in een mini-bespreking (hier), dus dank!

Uitgegeven in 2001 door uitgeverij De Arbeiders Pers
Bladzijdes 466

zondag 21 december 2014

Citaat: Napoleon

Geschiedenis is die versie van het verleden waarover men besloten heeft eens te zijn.
Pantheon in Rome. Foto door mij gemaakt in 2012
Napoleon (Frans generaal en keizer, 1769-1821)

donderdag 18 december 2014

VIP room, Jens Lapidus

In VIP room maken we kennis met Philip Schale, een telg uit één van de rijkste families van Zweden. Zelf heeft hij met allerlei schimmige zaakjes ook goed verdiend. Als hij wordt ontvoerd, is zijn familie huiverig de politie in te schakelen. Ze willen liever zo weinig mogelijk ruchtbaarheid aan het voorval geven en vragen de grote advocatenfirma die hun zaken behartigt om ook deze zaak op zich te nemen.

Teddy komt net vrij uit de gevangenis en heeft moeite zich na acht jaar weer aan te passen aan alle veranderingen. Zijn Servische familieleden doen hun best, maar hebben zo ook hun eigen moeilijkheden, zoals Teddy’s neefje Nicola. Teddy wil wel op het rechte pad blijven, maar zijn oude vrienden verwachten dat hij hen weer bij hun zaakjes wil helpen en bovendien moet hij een oude schuld terugbetalen.

Als een advocaat hem dan ook in dienst neemt om een ontvoering uit te pluizen van een belangrijke client, neemt hij de baan aan. Dat hij hierbij moet samenwerken met  Emelie die misschien wel een goede beginnende advocate is, maar ook een burgertrut eerste klas is dan weer wat minder aangenaam.

Jens Lapidus kennen we van de Stockholm trilogie (hier), die zich afspeelt in de onderwereld van Stockholm. Deze drie boeken zijn zeer succesvol en om na zulke goede boeken met een nieuwe serie te komen is niet gemakkelijk. Maar wat mij betreft is het Jens Lapidus gelukt.

VIP room heeft alle ingrediënten die de Stockholm trilogie zo goed maakte, zoals snelle wisselingen in de hoofdstukken, aansprekende hoofdpersonen, een goede sfeertekening van de verschillende onderwereldmilieus en een origineel verhaal dat beslist niet zwart wit is.

Als ik het goed begrijp is dit het eerste boek van wat weer een nieuwe trilogie moet worden en daar ben ik blij om. Nog niet alle verhaallijnen zijn afgerond en er zijn genoeg aanknopingspunten om erg benieuwd te zijn naar een vervolg. Bovendien wil ik graag weten hoe het verder gaat met bijvoorbeeld Teddy, die beslist geen standaard crimineel is met zijn mengeling van eer, intellect en straat. Ik hoop dan ook dat Jens Lapidus Teddy terug laat komen in de volgende delen. Ik kijk er in ieder geval al naar uit.

Originele Zweedse titel: VIP-rummet
Uitgegeven in 2014
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij A. W. Bruna
Nederlandse vertaling: Steven Schneijderberg
Bladzijdes: 448

woensdag 17 december 2014

Hoe de mode kan veranderen: de jaren '50

New Look van Christian Dior
Nadat de Tweede Wereldoorlog voorbij was, was de schaarste helaas nog niet meteen voorbij. Tot in de jaren vijftig was er een tekort aan verschillende goederen en stof was daar één van. In de oorlog waren er regels geweest over hoeveel stof er gebruikt kon worden en waren alle extra tierlantijnen van de kleding verdwenen. Naarmate de oorlog langer duurde, kon men alleen nog oude kleding vermaken om iets nieuws te creëren, want echt nieuw was gewoon niet meer te krijgen.

New Look
Maar na de oorlog kwam de productie van stoffen en kleding weer op gang. De eerste die begreep dat vrouwen weer zin hadden in luxueuze elegantie zonder rekening te hoeven houden met stof-schaarste, was modeontwerper Christian Dior. Hij kwam in 1947 met een collectie die bestond uit een elegant silhouet met een brede, volle rok. Deze collectie kwam bekend te staan als de New Look. En hoewel sommigen er schande van spraken dat er zoveel stof werd verspild, vonden de meeste vrouwen deze nieuwe mode prachtig.

De look van de jaren ‘50
Vrouwen in de jaren ’50 droegen meestal een rok met daarop een blouse met een vest of een twinset. Een twinset was een gebreid truitje met korte mouwen en een vestje met lange mouwen in dezelfde kleur. De rok kon een kokerrok zijn of een wijd uitlopende rok, in de stijl van de New Look.

Typische jaren '50 twinset
Als sieraden werden vaak parels gedragen, een smal kettinkje om de hals en bescheiden knopjes in de oren.

Een nette vrouw of een net meisje in de jaren ’50 kwam niet buiten zonder hoed, dit kon een dopje, een zogenaamde pillbox, zijn, maar ook een platte hoed een deel van het hoofd bedekte of een grote ronde hoed.

Een geknoopte hoofddoek was ook volkomen acceptabele hoofdbedekking. Een hoofddoek hield namelijk je korte krullen netjes en elke vrouw had wel een hoofddoek in haar kast liggen.
Audrey Hepburn met elegant hoofddoekje
Naast hoeden waren handschoenen een onmisbaar onderdeel van hoe een goed gekleede vrouw er in de jaren '50 uitzag.  

Bijpassende hoed en handschoenen.
Make up in de jaren ‘50
De make up verschilde niet veel van de jaren ervoor, vrouwen gebruikten vooral poeder en rode lippenstift en misschien eyeliner. De wenkbrauwen waren vaak dik en zwaar aangezet.

Marilyn Monroe met rode lippen en
donkere wenkbrauwen
Rock n Roll
Halverwege de jaren ’50 kreeg langzaam de jeugd meer invloed. Ze hadden voor het eerst in de geschiedenis hun eigen geld en werden daarom voor het eerst interessant voor producenten. Er kwam muziek, maar ook kleding die gericht was op de jongeren, de teenagers zoals ze genoemd werden in Amerika.

Meisjes konden broeken dragen, al werd daar door veel mensen nog wel met afschuw naar gekeken. Wijde rokken met petticoats kwamen in de mode toen de Rock ’n Roll steeds meer invloed kreeg.

Een gewaagde outfit
Na de jaren ‘50
De welvaart steeg steeds meer en dat was ook te zien in de mode. Vanaf nu zouden de trends elkaar steeds sneller opvolgen en ook steeds meer divers worden. Individualisme werd belangrijk, mode was niet langer een manier om te laten zien tot welke groep je behoorde, maar werd een middel om je eigen persoonlijkheid te laten zien.

Alle afbeeldingen komen van pinterest. Alleen de laatste foto van het meisje in de rode broek komt van British Photo detective here van Geoff Caulton, die zo vriendelijk is geweest me permissie te gegeven deze te gebruiken.
The last photograph is from British Photo detective here by mr. Geoff Caulton, who kindly gave me permission to use these.

Andere artikelen in deze serie:
1900-1930 hier
de jaren '30 hier
de jaren '40 hier
haarstijlen 1900-1929 hier
hoeden: Hier

maandag 15 december 2014

Afscheid van de wapenen, Ernest Hemingway


Al jarenlang ben ik gefascineerd door de man Ernest Hemingway, maar zo heel veel boeken heb ik nog niet van hem gelezen. Toen ik begin twintig was, ben ik enthousiast in een boek begonnen, maar ik kon er met geen mogelijkheid doorheen komen. De karakteristieke schrijfstijl pakte me niet en zwaar teleurgesteld heb ik het boek weer weggelegd. Toch wilde ik het niet opgeven, waarschijnlijk zou ik Hemingway beter begrijpen als ik wat ouder was, dat hoopte ik in ieder geval.


Toen ik dertig was geworden, heb ik het dan ook voor de tweede maal geprobeerd. Helaas, de boeken van Hemingway konden me nog altijd niet echt bekoren. Een Amerikaan in Parijs was oke, maar lokte nog niet aan tot heel veel meer lezen.


Een tijdje geleden heb ik opnieuw een boek van Hemingway een kans gegeven, en ditmaal was het raak, ik heb Afscheid van de wapenen niet alleen uitgelezen, maar ik vond het ook nog mooi.

Kwistig met bijvoegelijke naamworden is Ernest Hemingway niet en ook voor poëtische beschrijvingen moet je niet bij hem zijn. Soberheid van zinnen, de taal met minimale variatie teruggebracht tot het bot, dat is waar Hemingway naar streefde. Hij hanteerde de zogenaamde Iceberg theory; als schrijver moet je niet alles vertellen, maar de lezer moet voelen dat onder wat er verteld wordt, nog heel veel schuil gaat.

Afscheid van de wapenen was zijn eerste roman en hierin wordt dit al goed duidelijk. Hij gebruikte voor dit verhaal zijn eigen ervaringen uit de Eerste Wereldoorlog, toen hij als vrijwilliger in Italië ambulancier was.

Afscheid van de wapenen is het verhaal van Frederick Henry, een luitenant die ambulancier is in Italië.
Hij wordt verliefd op de Engelse verpleegster Catherine, net zoals Hemingway zelf in die tijd verliefd werd op een verpleegster. Net als voor Hemingway loopt de liefde tussen Frederick en Catherine niet goed af, al is de manier waarop anders.

Hemingways sobere taalgebruik leent zich uitstekend voor de scènes die zich in de oorlog afspelen, zoals de gesprekken tussen de soldaten onderling en de gevechthandelingen. De herhalingen geven een extra lading aan de waanzinnige chaos en de complete redeloosheid die een oorlog maakt.
Minder geschikt is deze manier van schrijven om een hartstochtelijke liefde over te brengen, lijkt het. Waar de gesprekken tussen de soldaten grappig, absurd en indringend waren, vond ik de dialogen tussen de twee geliefden houterig en zelfs wat vervelend. Nergens had ik namelijk het idee dat Catherine en Frederick echt van elkaar hielden of het echt fijn hadden samen of elkaar zelfs maar aardig vonden.

Als hun liefde niet zo tragisch was geëindigd, denk ik dat hun relatie de oorlog dan ook niet had overleefd. Misschien wilde Hemingway dat ook op deze manier duidelijk maken, dat is heel goed mogelijk.

Afscheid van de wapenen is een goed boek over de Eerste Wereldoorlog, met een paar prachtige scènes en geweldige dialogen en een heel bijzondere manier van schrijven. Een groots liefdesverhaal is het wat mij betreft niet, maar een boek kan niet altijd alles hebben. Ik was in ieder geval blij dat ik zoveel moois aantrof in een boek van Hemingway dat ik zeker weet dat ik vrij snel een ander boek van hem zal lezen. Ik ben eindelijk over mijn Hemingway-blokkade heen.

Oorspronkelijke titel: A farewell to arms
Uitgegeven in 1929
Deze Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij Atlas Contact
Nederlandse vertaling: Katja Vranken
Bladzijdes: 302

zondag 14 december 2014

Citaat: Thomas van Aquino

Geloof heeft te maken met dingen die we niet kunnen zien en hoop heeft te maken met dingen die we niet in de hand hebben.
Thomas van Aquino (1225-1274, kerkleraar, heilige, filosoof)

zaterdag 13 december 2014

Inspirerende kunst: Vlinders

Francis Picabia (1879-1953) was een Franse kunstenaar die zich eerst vooral liet inspireren door dada en na 1924 door het surrealisme.

Ik zag dit schilderij, dat uit 1929 komt, in De Fundatie in Zwolle. Ik heb mijn frustratie met De Fundatie, of misschien liever, mijn frustratie met veel moderne kunst al eerder beschreven, dus daar zal ik niet opnieuw over beginnen. Maar in dat hele museum was er slechts één werk waar ik acuut vrolijk van werd, nadat al dat moderne geneuzel een flinke aanslag op mijn humeur had gepleegd.

Op het moment dat ik echter Papillons zag, moest ik glimlachen en werd mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Wat voor werk was dit, wie had het gemaakt?

Je ziet hier verschillende dingen door elkaar, alsof er verschillende lagen over elkaar heen zijn geschilderd en erdoor heen schijnen. Vogeltjes, vlinders en bladerranken en daartussen een paar paarden, alles vloeit in elkaar over en gaat in elkaar op.

Picabia heeft een aantal werken gemaakt waarin hij inderdaad dat probeerde te doen: verschillende lagen over elkaar heen aanbrengen, deze werken worden de transparanten genoemd en Papillons is er één van.

Het mooie is dat het lijkt alsof de kunstenaar zijn creativiteit de vrije loop heeft gelaten en lekker heeft staan schetsen, in alle dromerigheid lijkt het nog niet helemaal af, alsof er elk moment nog iets kan worden toegevoegd.

Een intrigerend en vooral heel erg leuk schilderij.

donderdag 11 december 2014

Venushaar, Michaïl Sjisjkin

Een boek waarvan de schrijver een Russische of Italiaanse naam heeft, spot ik meteen in de boekhandel, een boek met een Italiaanse cover ook.
Als een boek dan een Italiaanse cover heeft én door een Rus geschreven is, is er voor mij bijna geen andere mogelijkheid dit boek te kopen en mee naar huis te nemen. Dat is dan ook precies wat ik heb gedaan toen ik Venushaar van Michaïl Sjisjkin op de plank zag staan.

Ik had nog nooit van Michaïl Sjisjkin gehoord, maar hij wordt beschouwd als een van de bekendste hedendaagse Russische schrijvers. Hij heeft meerdere boeken geschreven en Venushaar is het tweede boek dat uit is gekomen in een Nederlandse vertaling.

Het gaat over een Russische tolk, die in Zwitserland woont en tolkt bij de Vreemdelingendienst, waar hij de vele verhalen aanhoort die de Russische vluchtelingen vertellen om het land binnen te komen. Die verhalen vermengen zich met allerlei andere verhalen, uit de wereldliteratuur en onze geschiedenis. Want eigenlijk zijn de elementen in veel verhalen hetzelfde. Deze verhalen zijn opgebouwd als een verhoor, met een vraag en een antwoord. Hoewel de vraag niet altijd een vraag is, en het antwoord zelden een antwoord.

Daarnaast is er het verhaal van de tolk zelf, die verliefd was op een vrouw, met haar naar Rome ging, maar uiteindelijk er niet tegen kon dat ze daar ook al met een vroegere, gestorven, geliefde was geweest. Constant vraagt hij zich af of ze ergens naar toe wil omdat ze er al eens is geweest. Hun relatie loopt dan ook stuk, ondanks het kind dat ze samen hebben.

Als derde verhaallijn die zich hier tussendoor wikkelt, is er de levensgeschiedenis in dagboekfragmenten van Bella, een zangeres die rond de eeuwwisseling in Rostov werd geboren en daar opgroeide.

Het is moeilijk te vertellen waar Venushaar over gaat. Het is één van die boeken waar je in begint en waar je langzaam in verdwaalt. Halverwege heb je geen idee meer waar het verhaal over gaat en waar het zal kunnen eindigen, de verschillende onderdelen en verhaallijnen doorkronkelen elkaar zo, dat je alleen maar stug vol kunt houden om te zien waar je uitkomt.

Als je dan bij de laatste bladzijde bent aangekomen, heb je nog altijd geen idee wat je net hebt meegemaakt. Waarschijnlijk heb je ook delen gemist, verbanden niet gezien en aanwijzingen niet herkent. Het is de vraag of je alle lagen uit het verhaal wel hebt begrepen en eigenlijk heb je het idee dat je opnieuw moet beginnen, in de hoop er een tweede keer meer van op te pikken.

Ik zat bij tijd en wijle met de handen in mijn haar omdat ik echt niet meer wist wat er nu gebeurde of waar het nu over ging, maar ik heb wel doorgelezen omdat ik graag wilde weten hoe het bij elkaar zou komen en of de betekenis van de titel er nog uit zou komen. Bovendien waren de stukken van de tolk en van Bella mooi en interessant.
In de vele verhalen die door elkaar liepen was het puzzelen om te zien welke stukken ik kon herkennen, maar zelfs al kwam ik daar niet altijd uit, dan kon ik wel genieten van de mooie gedeeltes die daarin te vinden waren en de originele manier waarop deze verhalen waren aangepast aan nu.

Ik realiseer me dat ik nu negatiever klink dan ik ben over het boek. Gemakkelijk of toegankelijk is Venushaar namelijk zeker niet. Bijzonder, fascinerend en vaak ontzettend mooi is het wel en ik heb me er niet door heen hoeven worstelen omdat ik er niets aan vond of omdat het een slecht boek was, juist niet. Maar omdat ik het mooi vond, wilde ik het graag goed begrijpen en dat was soms een beetje (erg) lastig. Dat veroorzaakte mijn geworstel.

Ik houd Michaïl Sjisjkin in de gaten. Hij heeft nog een boek dat vertaald is in het Nederlands, Onvoltooide liefdesbrieven, en deze ga ik binnenkort lezen.

Oorspronkelijke Russische titel: Venerin Volos
Uitgegeven in 2005
Nederlandse uitgave: 2014 door uitgeverij Querido
Nederlandse vertaling: Gerard Cruys
Bladzijdes: 530

woensdag 10 december 2014

Dit en dat, december 2014

Christina Carty als Virginia Woolf
in Downton Abbey
Net zoals heel veel mensen in Nederland ben ik op zaterdagavond niet meer te bereiken, ik kijk dan Downton Abbey. Ik had me bijzonder verheugd op dit nieuwe seizoen omdat ik op de een of andere manier had begrepen (vraag niet hoe, ik heb wel vaker zoiets bij het verkeerde eind) dat Virginia Woolf in dit seizoen te zien zou zijn.

Ik kwam er echter achter dat ik me heb vergist, ze was (even heel kort) in de eerste aflevering van seizoen 4 te zien. Jammer, want ik had me er op verheugd, als ik naar de foto's van de actrice keek, vond ik namelijk dat ze een bijzonder goede Virginia Woolf neerzette en ik had graag een grotere rol voor haar gezien. Ik moet nu alleen wel seizoen vier terugkijken, want ik heb haar aanwezigheid dus volledig gemist.

Om toch een beetje Virginia Woolf te hebben op dit moment herlees ik dan maar haar dagboeken.

Of ik lees Harper's bazaar, waar ik me nu al een paar keer op getracteerd heb. Wat een fijn blad, vol interessante artikelen en prachtige foto's. Fijn ook dat je hier niet in een half uurtje doorheen bent, maar dat je er lang over doet om alles te lezen en te bekijken.

Bijzonder vrolijk werd ik van de homage aan Steve McQueen. In 1965 was hij namelijk de eerste man die op de Amerikaanse cover van dit blad stond. In het Nederlandse nummer van december 2014 hebben ze de iconische foto met verschillende bekende Nederlanders nagebootst.
De cover uit 1965
Overzicht van de foto's in de Nederlandse versie
Tot slot, de Kerst komt snel dichterbij. Ik heb mijn Kerstkaarten al in huis (ik ben nog nooit zó op tijd geweest) en misschien denk je ook al over wat je allemaal gaat doen en bij welke familieleden je wanneer op bezoek gaat.
Als je je geliefden nog iets wil geven met de Kerstdagen, is het misschien het overwegen waard om dat dit jaar eens anders te doen.
Geen dure cadeau's onder de Kerstboom voor mensen die eigenlijk al genoeg van alles hebben, maar een cadeau waar een ander iets aan heeft.

Bij Oxfam-Novib is het mogelijk om een cadeau te geven dat ten goede komt aan mensen in de Derde Wereld. Zo kun je een koppel eenden, een koe, schoolboeken, gereedschap, fruitbomen of een waterput cadeau geven, en natuurlijk nog veel meer. Er is iets voor elke interesse en voor elke beurs. Zo kosten 5 eenden slechts 13 euro en een geitje kost 36 euro.

Jij geeft aan een goed doel, degene uit wiens naam je het geeft, krijgt een mooie kaart en de mensen uit de Derde Wereld krijgen het beter. Wat kan nu een mooier Kerstcadeau zijn?

Bekijk alle mogelijkheden hier bij: Oxfam-Novib

maandag 8 december 2014

The Bloomsbury cookbook, Jans Ondaatje Rolls

Wie had gedacht dat Virginia Woolf hield van broodbakken en er goed in was? Of dat Carrington goed leerde koken om Lytton Strachey tevreden te houden, die elke dag minstens één keer rijstpudding wilde eten?

Af en toe krijg je een boek in handen dat je openslaat en dat je niet meer wilt wegleggen. Een boek waarin je wilt blijven bladeren, terwijl je geniet van alles wat je leest en ziet.
Zo’n boek is The Bloomsbury cookbook. De titel is een tikje misleidend, want hoewel er erg veel recepten in staan, is dat niet het belangrijkste.

De Bloomsbury-groep bestond uit een losse verzameling kunstenaars, schrijvers en denkers die vriendschappen en liefdes deelden en die vrijheid en verandering wilden na het verstikkende Victoriaanse tijdperk.

Het begon als een groep studiegenoten van Toby, de broer van Virginia en Vanessa die regelmatig op bezoek kwamen in hun kamers in Bloomsbury.

Uiteindelijk zouden invloedrijke mensen deel uitmaken van deze kring, met schilders als Duncan Grant, Vanessa Bell, Dora Carrington en Roger Fry, schrijvers als Virginia Woolf, Lytton Strachey en E.M. Forster en denkers en journalisten als Leonard Woolf en John Maynard Keynes.
Virginia en Leonard Woolf
In The Bloomsbury cookbook probeert Jans Ondaatje Rolls de leden van de Bloomsbury-groep nader te komen via hun recepten en wat ze graag aten.

Het boek is verdeeld in 7 chronologische hoofdstukken. Zo is er bijvoorbeeld een hoofdstuk over het begin van Bloomsbury, Bloomsbury tijdens de Eerste Wereldoorlog, Bloomsbury in het buitenland enzovoort.

Aan de hand van fragmenten uit hun dagboeken, brieven en romans wordt er verteld  wat er op dat moment gebeurde in Bloomsbury en daarna volgen recepten van de gerechten die men at. Soms originele recepten van de leden zelf, soms een recept uit een kookboek uit die tijd, en enkele keer een modern recept van de schrijfster.

Het boek is werkelijk heel mooi geïllustreerd met foto’s, handgeschreven recepten, boodschappenlijstjes of brieven en natuurlijk de vele prachtige schilderijen die gemaakt werden door de verschillende schilders van Bloomsbury, die allemaal regelmatig etenswaren of gerechten lieten terugkomen in hun werk.
Vanessa Bell
Achterin zijn bovendien nog meer recepten te vinden, plus een lijst van Bloombury-leden en een uitgebreide bibliografie.

The Bloomsbury cookbook is dus deels kookboek, deels memoires, deels biografie, deels kunstboek en deels sociale geschiedenis. Het maakt niet uit dat het niet echt te duiden is, het is namelijk in ieder geval een bijzonder en prachtig boek om elke keer opnieuw te pakken om je te laten meeslepen in de wereld van Bloomsbury. Ik ben erg blij dat ik dit boek in mijn bezit heb, want het is denk ik een van de mooiste boeken die ik nu in de kast heb staan.

Originele titel: The Bloomsbury cookbook, recipes for life, love and art.
Uitgegeven in 2014
Bladzijdes: 333
Alle inkomsten van dit boek gaan naar de Charleston-trust.

zondag 7 december 2014

Vladimir Vysotsky (1938-1980)

Het lijkt er een beetje op dat ik me deze week vooral op de 19e eeuw heb geconcentreerd, maar Rusland heeft ook in de 20e eeuw bijzondere kunst voortgebracht. Vandaar dat dit laatste stukje van de Rusland week gaat over Vladimir Vysotsky.

Dit was één van de bekendste zangers in de Sovjet Unie. Hij was een bekend acteur die in verschillende films en op het toneel heeft gespeeld, maar ook  bekend raakte vanwege zijn liedjes die gingen over de vrijheid en waarin hij kritiek had op de Sovjet maatschappij, maar die ook gingen over de liefde en verdriet.

Helaas moest hij de prijs betalen voor zijn vele alcoholgebruik, vooral omdat hij de laatste jaren ook drugs gebruikte. In 1979 kreeg hij al een hartaanval, en in juli 1980 is hij overleden, slechts 42 jaar oud.

Er kwam van officiële zijde een heel kleine aankondiging in de krant, maar de mensen vertelden het aan elkaar door en aan het einde van de dag wisten miljoenen Russen wat er was gebeurd. Velen kwamen hun respect tonen toen Vladimir Vysotksy opgebaard lag in het theater van Moskou waar hij zo vaak had gespeeld.

Toen hij werd begraven waren de Olympische Spelen in Moskou bezig, maar die dag waren de Olympische stadions bijna leeg, want de meeste toeschouwers waren naar de begrafenis of stonden langs de route van de begrafenisstoet.

Tot op de dag van vandaag wordt Vladimir Vysotsky gezien als een van de beste zangers van Rusland.

Als je luistert naar zijn stem, zelfs al begrijp je niets van de tekst, dan raakt zijn karakteristieke stem je. Je voelt de melancholie en de triestheid.

Hier een clip van een lied van hem, met een Engelse vertaling.

zaterdag 6 december 2014

Culinaria Russia

De Russische keuken is niet de eerste waar je aan denkt als het gaat om lekker eten. Je kunt namelijk (zoals ik) het idee hebben dat de Russische keuken vooral bestaat uit bietensoep, kool en wodka, maar dan doe je deze veelzijdige keuken wel een beetje tekort, zoals ik merkte toen ik dit kookboek doorlas.

Culinaria Russia (gekocht in de museumwinkel van de Hermitage in Amsterdam) is een kookboek dat recepten geeft uit Rusland, Oekraine, Georgie, Armenie en Azerbeidzjan.

Bjorst (bietensoep) en kool komen natuurlijk voor, net zoals informatie over een heleboel alcoholische dranken, maar verder zijn er vooral heerlijk recepten te vinden met rijke soepen, veelzijdige groentegerechten, heerlijke deegwaren, verschillende soorten brood en natuurlijk visgerechten.

Tussen de recepten door staan allerlei stukjes over de geschiedenis van de eetcultuur in Rusland en omstreken. Van het eten dat je in de trein kunt bestellen op de lange reizen richting Siberie en het ontbijten op de begraafplaatsen in de Oekraine, tot wat er op de markten te vinden is en hoe men overleeft in de Russische winter.

Deze extra informatie, samen met de vele foto’s van de gerechten, maar ook van de bevolking en de verschillende tradities, maken dit niet alleen tot een kookboek, maar ook een interessant en veelzijdig naslagwerk.
Misschien is het toch eens een goed idee om een Russisch recept klaar te maken, ik ben van plan het zeker eens te proberen en ik houd jullie op de hoogte!

Originele Duitse titel: Culinaria Russia, Russland, Ukraine, Georgien, Armenien, Aserbaidschan
Oorspronkelijk uitgegeven in 2006
Nederlandse uitgave 2007 door Tandem Verlag
Nederlandse vertaling: Inge Pieters (Rusland), Nannie Nieland- Weits (Oekraine en Georgie), Dirk de Rijk (Armenie en Azerbeidjzan)

vrijdag 5 december 2014

De eieren van Fabergé

Lelietjes van dalen ei
1898
Het paasfeest is het grootste en meest belangrijke feest in de Orthodoxe kerk. Het is de gewoonte dat men elkaar dan eieren geeft, als symbool van vruchtbaarheid en het nieuwe leven, en daarmee als symbool van Jezus’ wederopstanding.

In 1885 begon tsaar Alexander III een gewoonte om de paaseieren die hij aan zijn vrouw gaf, te laten maken door het juweliershuis Fabergé.

Peter Carl Fabergé was de zoon van een Franse vader en een Deense moeder. Zijn vader werkte al als goudsmid in Sint Petersburg en Peter Carl kwam in het bedrijf van zijn vader te werken nadat hij zijn opleiding had gekregen bij juweliers in verschillende Europese steden.

Hij kwam onder de aandacht van de tsaar tijdens een grote tentoonstelling van Russische kunst en ambachten in 1882. Het werk van Peter Carl en zijn broer werd hoog opgehemeld in de pers en ook tsaar Alexander III was erg onder de indruk.
 
Drie jaar later bestelde de tsaar het eerste paasei bij de firma Fabergé voor zijn vrouw Maria Fjodorovna. Dit werd een traditie die na de dood van Alexander III werd voortgezet door zijn zoon Nicolaas II, die elk jaar twee Fabergé eieren bestelde; één voor zijn moeder en één voor zijn vrouw.

Viering 300 jaar Romanov dynastie 1913
De eieren zijn allemaal gemaakt van kostbare metalen en versierd met juwelen. Maar in elk ei is ook nog een fijn gemaakte verrassing verstopt, die het extra bijzonder maakt.

Na het uitbreken van de revolutie vluchtte Peter Carl naar het buitenland, waar hij enkele jaren later overleed in Lausanne. Zijn zonen en kleinzonen hebben geprobeerd het bedrijf verschillende malen nieuw leven in te blazen en zijn onder andere namen verder gegaan, maar dit had weinig succes. Uiteindelijk ging het huis Fabergé deel uitmaken van een ander juweliersconcern.
1911: 15e verjaardag  
De kleinzoon van Peter Carl, Theo, heeft met zijn dochter wel succes met het ontwerpen van nieuwe eieren, de zogenaamde Sint Petersburgcollection.

De eieren die voor de Keizerlijke familie gemaakt waren, vielen ook ten prooi aan de Revolutie. Sommigen werden het land uitgesmokkeld, anderen zijn van de aardbodem verdwenen en men heeft tot op de dag van vandaag geen idee wat er met die eieren is gebeurd. Van de eieren die nog bestaan zijn er sommige teruggekeerd naar Rusland, anderen zijn bij musea of privé verzamelaars.

Gatchina Paleis ei, 1901
Ik vind niet alle Fabergé eieren mooi, maar een aantal zijn wel echt prachtig. En bij alle eieren kun je niet anders dan het vakmanschap bewonderen.

Voor mij horen de eieren van Fabergé echt bij de Russische traditie en vooral bij de Keizerlijke familie. Ik wilde dan ook al heel lang een ‘Fabergé ei’ hebben, om in mijn Russische kast te plaatsen. Nu zijn de echte natuurlijk volkomen onbereikbaar en onbetaalbaar, maar gelukkig is er een betaalbaar alternatief. In de Hermitage museum winkel in Amsterdam zag ik de laatste keer dat ik er was een mooi donkerrood ei op drie pootjes, met een sierlijke versiering van bloemranken. Klein, niet schreeuwerig, maar sierlijk en mooi. Ik had wat extra geld en besloot om mezelf dit ei cadeau te doen. Sindsdien staat het inderdaad in mijn Russische kastje en ik geniet ervan elke keer als ik er naar kijk.
Mijn eigen 'Fabergé' eitje
Die hier heel goed past tussen de Russische iconen in mijn Rusland kastje.
Als je meer wil weten over Fabergé en de Fabergé eieren, dan raad ik het boek Fabergé's eggs aan van Toby Faber. Erg lezenswaardig.

donderdag 4 december 2014

Russian Ark (2002)

Russian Ark is geen gewone film met een verhaal met een begin en een eind. Eigenlijk gebeurt er namelijk heel weinig, of misschien zelfs wel helemaal niets. Maar als je het een kans geeft, kom je opeens tot de ontdekking dat je gefascineerd zit te kijken.

Russian Ark is gefilmd in één lange opname, waarin een filmmaker teruggaat in de tijd (is hij misschien een geest?). Hij komt een Franse edelman met een grote kennis van de Russische geschiedenis tegen. Samen dwalen ze door het Winterpaleis in Sint Petersburg en ontmoeten allerlei historische mensen uit twee eeuwen Russische geschiedenis en zijn ze getuigen van historische gebeurtenissen. Peter de Grote, Catharina de Grote en natuurlijk Nicolaas II en Alexandra komen in de film voor. Maar ook het wisselen van de paleiswacht en de verschrikkingen van het beleg van Leningrad tijdens de Tweede Wereldoorlog komen voorbij.

Bijna drieduizend acteurs en figuranten hebben aan deze film meegewerkt. De Hermitage is één dag dicht gegaan voor het publiek, zodat de regisseur en alle medewerkers die dag hun gang konden gaan.

Heel bijzonder is de bal scene, dit is het bal dat in 1913 is gehouden in het Winterpaleis, ter ere van het driehonderdjarig bestaan van de Romanovdynastie. Vanaf dat bal in 1913 tot de film werd opgenomen in exact dezelfde zaal, is er in die zaal niet meer gedanst.

De kostuums zijn ontwerpen naar echte hofkledij uit de 18e en 19e eeuw. Het is logisch dat regisseur Alexandr Sokoerov hierop let, voor hij regie en film ging studeren, is hij eerst afgestudeerd in geschiedenis.

Russian Ark is geen film die je even gedachteloos met een bakje chips op de bank wegkijkt, maar als je er even voor gaat zitten en het je volle aandacht geeft, zie je een heel bijzondere film.  

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...