donderdag 30 oktober 2014

Het kwaad en de rivier, R.J. Ellory

Het is een warme dag in 1974 en sherrif John Gaines moet de moord oplossen van een jong meisje dat gevonden is in de modder van de rivieroever. Het gevonden meisje is Nancy, die twintig jaar eerder is verdwenen. Als het lichaam wordt onderzocht, komen ze erachter dat er na haar dood iets onbegrijpelijks is gebeurd.

In het kleine stadje in Mississippi komt moord weinig voor en de net nieuw benoemde sherrif Gaines heeft dan ook nog nooit een moord onderzoek gedaan. Maar ontwetend van het kwaad in de wereld is hij zeker niet, als soldaat in Vietnam heeft hij meer dan genoeg gezien.

Bij de rivier waar Nancy is gevonden, woont Michael Webb. Hij is een veteraan uit de Tweede Wereldoorlog en was de man met wie Nancy zou trouwen als ze oud genoeg zou zijn. Zijn herinneringen aan de oorlog hebben hem nu helemaal in hun greep, maar duidelijk wordt dat hij wel iets met de dood van Nancy te maken heeft.

Nadat John Gaines hem arresteert, komen de gebeurtenissen in een stroomversnelling en al snel blijkt dat de dader heel ergens anders gezocht moet worden. Gaines bijt zich vast in het onderzoek en zet alles op alles om de echte dader, die zich al heel lang in de luwte heeft kunnen schuilhouden, te pakken te krijgen.

Sinds ik Een stil geloof in engelen heb gelezen, ben ik fan van R.J. Ellory. En elk boek dat hij daarna schreef,  bevestigde mijn oordeel dat dit een bijzonder goede schrijver is. Ook Het kwaad en de rivier laat dit weer heel overtuigend zien.

Wat de thrillers van R.J. Ellory laat uitstijgen boven de gemiddelde goede thriller, is de manier waarop hij schrijft met mooie zinnen en prachtige beschrijvingen. Zinnen die je een tweede keer leest, om goed tot je door te laten dringen hoe mooi ze vaak zijn.

Wat hij verliet, was niet zozeer een leven als wel een korte onderbreking tussen geboorte en dood, gebeurtenissen onhandig opeengestapeld, niet meer dan een komma ertussen.

Ze was iemand geworden die dacht dat hoop alleen bestond als herinnering aan alle dingen die je niet waren gelukt.

De sfeer van het zuidelijke stadje in de warme zomer is voelbaar vanaf elke pagina, hoewel dit niet nadrukkelijk gebeurt. De personages worden over het algemeen goed neergezet, met aandacht voor details en mooi daarbij is dat ook kleine bijrollen in het verhaal een achtergrond krijgen. De herinneringen van John en Michael aan de oorlogen waarin zij  gevochten hebben komen regelmatig terug en maken van de Oorlog bijna een personage op zich.

Wat mij betreft heeft R.J. Ellory weer een boek geschreven dat uitsteekt boven het gemiddelde en eigenlijk als een van de weinige boeken het predicaat Literaire thriller zou mogen voeren. Maar ja, op dit boek staat die aanduiding nou net weer niet.

Originele titel: The devil and the River
Uitgegeven in 2013
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij De Fontein
Nederlandse vertaling: Kris Eikelenboom
Bladzijdes: 447

woensdag 29 oktober 2014

St. Petersburg, Cecilia Bartoli

Cecilia Bartoli is een wereldberoemde mezzo-sopraan, met een prachtige stem en een heel karakteristieke manier van zingen.
Kort geleden is er een nieuwe cd van haar uitgekomen, die twee van mijn liefdes in elkaar verenigt, want hierop zingt een Italiaanse zangeres Russische opera.

Opera is in de 18e eeuw vanuit Italië naar Rusland gebracht in opdracht van drie opeenvolgende tsaritsas; Anna (1730 -1740) , Elizabeth (1741- 1761) en Catharina II (1762-1796). Zij wilden, in navolging van tsaar Peter de Grote,  Rusland moderniseren en aansluiten bij de modes die heersten in het westen. Muziek hoorde hierbij. Tijdens de regering van Anna kwam het eerste Italiaanse operagezelschap naar St. Petersburg en zij lieten Rusland kennismaken met opera.  Opera was eerst nog alleen voor heel speciale gelegenheden, maar al snel werd het behoorlijk populair en werden er regelmatig opera´s opgevoerd aan het hof.

Cecilia Bartoli heeft in de archieven van het Mariinsky theater in St. Petersburg gezocht naar de werken die sindsdien in vergetelheid waren geraakt.

Op de cd staan 11 stukken, van verschillende componisten, zoals Araia, Raupach en Manfredini. Cecilia Bartoli voert ze uit met I Barocchisti onder leiding van Diego Fasolis.

Ik heb weinig verstand van muziek, dus verwacht van mij nu geen diepzinnige analyse van de manier van zingen of de uitvoering, dat laat ik aan de experts over.
Wel kan ik zeggen dat ik de cd ongelofelijk mooi vind. Over het algemeen houd ik van de muziek uit de barokperiode en de periode daar net na en deze werken vallen daarin.

Cecilia Bartoli heeft een heel mooie, warme en soepele stem, die nooit schel klinkt en waarmee ze alle kanten op kan omdat ze alle aspecten ervan zo goed beheerst. De liederen, twee zelfs in het Russisch gezongen, worden steeds mooier naarmate ik de cd vaker beluister.

Absoluut prachtig.

maandag 27 oktober 2014

Nachtwegen, Gajto Gazdanov

We komen weinig van hem te weten, zijn naam bijvoorbeeld kennen we niet. Wel weten we dat hij een Russische emigrant in Parijs is en dat hij heeft gevochten in Rusland tijdens de burgeroorlog tegen de Roden. We komen ook te weten dat hij een ongelukkige liefde heeft gehad, maar wie ze was weten we weer niet. Na vele omzwervingen was hij in Parijs terechtgekomen waar hij werkte als arbeider en student en nu dus als taxichauffeur in de nacht.

Als taxichauffeur komt hij van alles tegen, Russische vluchtelingen, dronkenlappen, de rijken der aarde, hoeren en zwervers. Sommige mensen komt hij regelmatig tegen, zoals de dronken filosoof Plato of de aan lager wal geraakte courtisane Jeanne Raldi, die ooit connecties had in de hoogste kringen, maar uiteindelijk in eenzaamheid in een kleine pensionkamer zal sterven.

De hoofdpersoon ziet deze mensen en praat met hen. Hij wil zich afzijdig houden, maar juist daarom komen ze bij hem en raakt hij bij hun levens betrokken.

Gajto Gazdanov heeft opnieuw veel van zijn eigen ervaringen als Russische vluchteling in Parijs verwerkt in dit boek, zoals hij dat eerder deed in Alexander Wolf en Een avond bij Claire. Is Nachtwegen net zo mooi als Alexander Wolf? Nee, wat mij betreft niet, maar dat wil niet zeggen dat het geen mooi boek is, absoluut niet! Alleen dat Alexander Wolf voor mij een heel bijzonder mooi boek was en elk boek zal daarna een graadje minder uitvallen.

Als je van een plot houdt, een verhaal dat ergens naar toe gaat, dan is Nachtwegen niet het boek voor jou. Als je houdt van observaties, een scherp oog voor mensen en situaties en een mooie mengeling van bitterheid, triestheid en droog-komische dialogen, dan is er in Nachtwegen heel veel te genieten.
Een bijzonder boek.

Oorspronkelijke Russische titel: Nochnaya doroga
Uitgegeven in 1939, als boek in 1952
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij Lebowski en Cossee
Nederlandse vertaling: Arie van der Ent
Bladzijdes: 286

zondag 26 oktober 2014

Citaat: Cecilia Bartoli

De stem is een instrument waarbij je de tijd moet nemen die te ontwikkelen. Het is net goede rode wijn, het heeft tijd nodig.
bron afbeelding
Cecilia Bartoli (Italiaanse opera zangeres 1966-)

donderdag 23 oktober 2014

Ieri, oggi, domani. Mijn leven, Sophia Loren

'Sofi, je moet nooit huilen om dingen die ook niet huilen om jou'. Dit is het advies dat Sophia Loren krijgt van een goede vriend als er is ingebroken en haar sierraden gestolen zijn'.

Dit is één van de vele anekdotes in de autibiografie die Sophia Loren schreef naar aanleiding van haar 80e verjaardag.

In Ieri, oggi, domani (Gisteren, vandaag en morgen, de titel van één van haar bekendste films) vertelt ze hoe haar leven is verlopen. Ze schrijft over haar moeilijke jeugd en de moeizame verstandhouding met haar biologische vader, over het eerste begin in de film en in fotoromans, over het eerste succes en de successen die daarna zouden volgen. Ze vertelt over haar familie, haar band met Napels die nooit verdwenen is en haar korte verblijf in de gevangenis op beschuldiging van belastingontduiking.

Heel uitgebreid is ze niet over haar huwelijk met Carlo Ponti, maar wel wordt duidelijk dat ze tot aan zijn dood, meer dan vijftig jaar samen erg gelukkig zijn geweest.

Geweldig zijn de anekdotes die ze vertelt over de vele bekende mensen uit de internationale filmwereld die ze heeft gekend of waar ze mee samen heeft gewerkt.

Veel anekdotes hebben te maken met eten, want Sophia kookt waar het maar kan, al is het in haar hotelkamer op het kookplaatje dat ze altijd meeneemt. (want hoeveel werk is het nu eenmaal om een beetje pasta klaar te maken?)

Sophia heeft eens geluncht met Audrey Hepburn, waarbij Sophia dacht dat het bordje met het minibroodje en de krul kaas het voorgerecht was, maar het was de hele lunch. Audrey kondigde daarna aan dat ze teveel had gegeten en Sophia ging naar huis om nog een stevige boterham klaar te maken.

Met Omar Sharif kwam ze in een discussie over welk auberginegerecht het lekkerste was, dat van Sophia’s moeder of dat van Omar’s moeder. De oplossing was om hun moeders te vragen over te komen en de gerechten klaar te maken, waarbij beide moeders dikke vriendinnen werden.

Humor, liefde voor de film, voor Napels, voor eten en vooral voor haar familie kenmerken Sophia Loren. Ik heb bewondering gekregen de manier waarop ze, ondanks al haar succes, haar afkomst nooit is vergeten maar er trots op is. Ze is er zich van bewust dat je voor succes hard moet werken, maar dit heeft haar nooit hard gemaakt of ongevoelig, vriendschap en loyaliteit staan hoog in haar vaandel.
Ieri, oggi, domani, mijn leven is een heerlijk boek over een fascinerende vrouw.

Originele Italiaanse titel: Ieri, oggi, domani
Uitgegeven in 2014
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij Luitingh-Sijthoff
Nederlandse vertaling: Edwin Krijgsman en Els van der Pluijm
Bladzijdes: 328

woensdag 22 oktober 2014

Tien tips om je (iets) beter te voelen als je ziek bent

Vorige week was het herfstvakantie en ik had behoorlijk wat plannen, ik wilde naar een museum, ik wilde fietsen, het balkon opruimen en nog allerlei andere dingen. Helaas is daar helemaal niets van gekomen, ik zat namelijk de hele week binnen. Ik was te ziek om ook maar iets te kunnen doen van wat ik had gepland.

Dit kwam door een blaasontsteking die zich niet als blaasontsteking gedroeg en door mij niet herkend werd. Dit zorgde voor heel wat problemen en vooral heel (heel, heel) veel pijn, waarvoor ik vorige week zondagavond naar de SEH ben geweest voor onderzoek. Ik kan alleen maar complimenten hebben voor ons zorgstelsel, wat is het toch mooi dat deze mogelijkheden er zijn en dat je, ook op zondagavond, zo goed geholpen wordt!

Men kwam er daar achter dat het dus ging om een hevige blaasontsteking (gelukkig nog net geen nierbekkenontsteking)en ik kreeg antibiotica en sterke pijnstillers mee. De rest van de week heb ik voornamelijk doorgebracht op de bank, want bewegen (opstaan, lopen, gaan zitten etc) deed allemaal te veel pijn, ondanks de verbeteringen die ik toch vrij snel voelde.

Wat kun je in zo’n week doen om het toch een beetje aangenaam te houden voor jezelf?

1/ Verzorging
Zorg ervoor dat je je medicijnen en iets te drinken en alles wat je nodig denkt te hebben bij de hand hebt, want je wilt niet elke keer op staan als je iets wil gebruiken.

Op tafel lagen mijn medicijnen, de telefoons en de afstandsbedieningen
2/ Wassen, aankleden etc
Vaak heb je er geen zin in en wil je het liefst de hele dag alleen maar in je badjas op de bank zitten, maar probeer je toch te wassen en aan te kleden. Het geeft niet als je hier heel lang over doet (je gaat toch nergens naar toe), maar je voelt je wel vaak beter.

Net zoals warm eten, ik had er geen zin in, maar ik maakte het wel klaar omdat ik wist dat ik me beter zou voelen met iets warms in mijn maag. Dat ik ook hier langer over deed en een stoel in de keuken zette omdat ik niet goed kon staan van de pijn deed daar niets aan af.
 
Ik heb zelfs nog elke dag afgewassen en mijn bed opgemaakt, dat voelde ook goed omdat je dan een opgeruimder huis hebt én omdat je iets gedaan hebt.

3/ Iets te lezen
Van al mijn leuke vakantieplannen kwam niets terecht, maar ik besloot om het dan maar zo positief mogelijk te bekijken en de tijd voor heel veel lezen te gebruiken. En dan heb ik gedaan. Deze stapel heb ik bijna weggewerkt, de meeste besprekingen zullen nog volgen.

Dit heb ik deze week gelezen
4/ Entertainment
Het tweede seizoen van Once upon a time en de eerste twee seizoenen van Ghost Whisperer hebben mij heel wat afleiding bezorgd, maar ook programma's als Dr.Phil en Masterchef. De afstandsbediening van de televisie en de dvd speler lagen dan ook meteen voor het grijpen.

5/ Doe iets leuks
Dit hoeft niet ingewikkeld te zijn, maar op een gegeven moment komen de boeken en de dvd's je ook de oren uit. Het is dan leuk om te kunnen afwisselen met een handwerkje of iets anders. Ik heb een beetje gehaakt, maar ik heb me vooral heel erg vermaakt met een pakje stiften en Het kleurboek voor volwassenen, heerlijk om te doen en het bood erg veel afleiding. 
 
6/ Contact met de buitenwereld
Houd (smart)telefoon bij de hand, eventueel kun je ook je laptop of tablet erbij voegen. Daar had ik geen behoefte aan, maar het kan wel.

7/ Iets fleurigs
Mijn moeder kwam op ziekenbezoek en bracht dit lieve cyclaampje voor me mee. Fijn om tegen iets bloeiends en fleurigs aan te kijken.

Snoezig
8/ Maak het jezelf aangenaam
Als je het koud krijgt (zeker als je verhoging of koorts hebt) dan is een lekker dik vest een uitkomst, en ook een fleece dekentje over je heen voelt heerlijk.

Corrado en Silvia vonden het wel fijn dat ik ziek was,
dan konden ze lekker lang tegen me aan liggen,
ik ging toch nergens naar toe.
9/ Naar buiten
Als het enigszins kan, probeer dan toch naar buiten te gaan, al is het maar even de straat door voor een boodschapje. Langzaam lopen is geen bezwaar en de frisse lucht doet je ook goed. Bovendien zie je even andere mensen en iets anders dan alleen maar de vier muren van je huis.
Mijn probleem was dat ik op het moment dat ik weer een beetje kon lopen dacht dat ik dan meteen heel veel boodschappen kon doen en dat is geen goed idee. Dan kom ik ook meteen op het laatste punt:

10/ Geef jezelf de tijd
Natuurlijk wil je zo snel mogelijk weer beter zijn en gaat het nooit snel genoeg, maar accepteer dat je ziek bent en dat herstel tijd kost. Ga niet te snel teveel doen, maar laat je lichaam zoveel mogelijk rusten, want het heeft alle energie nodig voor je genezing. Doe niet teveel, rust veel tussendoor en ga desnoods lekker naar bed in de middag.

Beterschap!

maandag 20 oktober 2014

De zoon, Jo Nesbo

Sonny Lofthus zit al twaalf jaar in de gevangenis. Hij wordt door de directie met rust gelaten en krijgt regelmatig de heroïne die hij nodig heeft omdat hij een professionele zondebok is, hij bekent misdaden en neemt de straf op zich zodat de echte schuldigen buiten schot blijven.
Sonny wordt door de gevangenen met rust gelaten omdat hij fungeert als een soort biechtvader, hij hoort de bekentenissen aan en vergeeft hen. Eén van de gevangenen geeft Sonny nieuwe informatie over de toedracht van zijn vaders dood en dit verandert alles, Sonny komt nu in actie.

Simon Kefas is een politie-inspecteur die al bijna tegen zijn pensioen aanzit. Zijn partner was Ab Lofthus, die jaren geleden zelfmoord heeft gepleegd nadat hij bekende een informant te zijn voor de criminelen in de stad.

Als Sonny ontsnapt uit de gevangenis en achter de mensen aan gaan die zijn vader hebben vermoord én degenen aanpakt voor wie hij verschillende straffen heeft uitgezeten, kruisen de wegen van Simon en Sonny elkaar.

Jo Nesbø ken ik van zijn zeer goede en door mij zeer geliefde thrillers over inspecteur Harry Hole. Maar daar zijn tien boeken over verschenen en ik denk dat het verhaal van Harry mooi is afgesloten, dus dat er nu een boek is zonder Harry Hole is begrijpelijk, hoewel ook een tikje riskant. Zou Jo Nesbø erin slagen om De zoon net zo boeiend, spannend en meeslepend te maken als de Harry Hole boeken?

Het antwoord is, gelukkig, een volmondig ja.

Jo Nesbø kan als geen ander de verschillende personen in het verhaal met een paar details en wat achtergrond informatie diepte en persoonlijkheid meegeven. Hierdoor gaan de mensen, hoe klein hun rol ook is, voor je leven. Hoe vreselijk de moorden die Sonny pleegt ook zijn, je duimt dat het hem zal lukken wraak te nemen en de zaak op te lossen. Bovendien hoop je dat hij ook nog zijn meisje zal krijgen, want je gunt hem dat geluk.

De manier waarop de verschillende lijnen bij elkaar komen en hoe het verhaal is opgebouwd is uitstekend gedaan, Jo Nesbø is wat dat betreft een van de beste thriller schrijvers die er is. Ik zat tot het einde toe op het verkeerde been, hoewel ik achteraf de aanwijzingen zag die me op hadden moeten vallen.

Kortom, De zoon is een uitstekende, zeer goed geschreven thriller die onmogelijk weg te leggen is, een waardig opvolger van de Harry Hole reeks.

Originele Noorse titel: Sønnen
Uitgegeven in 2014
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij Cargo
Nederlandse vertaling: Annelies de Vroom
Bladzijdes: 478

zondag 19 oktober 2014

Quote; Julian Barnes

History is that certainty produced at the point where the imperfections of memory meet the inadequacies of documentation.
Julian Barnes in The sense of an ending.

zaterdag 18 oktober 2014

Haus am See, Peter Fox

Enige jaren terug was dit nummer van de Duitser Peter Fox een grote hit, en laatst vond ik het per toeval terug op youtube (rondsnuffelen daar kan soms leuke resultaten opleveren).
Haus am See is volgens mij zijn grootste hit hier in Nederland geweest, ik kan me tenminste niet herinneren ooit een ander nummer van hem gehoord te hebben. Ik wilde jullie dit nummer, met de leuke clip, in ieder geval niet onthouden.

donderdag 16 oktober 2014

De moordenaar van de Nar, Robin Hobb

De mooiste fantasy serie die ik ken is geschreven door Robin Hobb, dit bestaat uit twee trilogieen: De boeken van de Zieners en daarop volgend De boeken van de Nar. Ik heb het eerste boek (toen nog uitgegeven als Moordenaarsleerling) ooit in 1998 gelezen en ik was verkocht, elk deel dat daarna uitkwam heb ik meteen gekocht, gelezen en al ettelijke keren herlezen.

Robin Hobb heeft in deze serie de wereld van de zes hertogdommen geschapen waar de koningen uit het geslacht van de Zieners heersen, die bezitten over de magie van het Vermogen. Fitz is de bastaardzoon van de oudste zoon van de koning, maar als hij als klein jochie in het paleis aankomt, wordt hij niet met open armen ontvangen. 

Het is de oude Chade die zich uiteindelijk over de jongen ontfermt en hem opleidt als iemand die in dienst van de koning ingezet kan worden als spion, manipulator achter de schermen en eventueel zelfs als moordenaar. De enige andere vriend die Fitz in het kasteel heeft is de Nar en hun lotsbestemmingen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Nu is er dan eindelijk een nieuw deel van een trilogie, De boeken van Fitz en de Nar, en het eerste deel heet De moordenaar van de Nar.

Fitz is nu van middelbare leeftijd en woont met zijn Mollie op het landgoed Het woeste woud. Hij speelt de rol van landheer en probeert zich buiten de zaken van het hof en de regering te houden, maar af en toe heeft hij contact met Chade, zijn oude leermeester. Van de Nar heeft hij echter al in geen jaren iets gehoord, iets dat Fitz veel verdriet doet.

Dan komt er op het midwinterfeest een boodschapper die vermoord wordt voordat de boodschap kan worden afgegeven. Op dat moment doet Fitz het nog af als toeval, zeker als er een aantal jaren lang niets bijzonders gebeurt. Dan wordt het vredige bestaan op Het woeste woud echter bedreigt door allerlei nieuwe gebeurtenissen en wordt Fitz tegen zijn wil door Chade bij allerlei schimmige zaken betrokken en moet hij handelen, zelfs al wil hij dat liever niet.

Onverwacht komt de Nar na vele jaren ook weer in Fitz’ leven en het blijkt dat de Nar jarenlang ergens gevangen is gehouden en gemarteld. Terwijl Fitz voor de Nar zorgt en hem meeneemt naar het paleis om genezing te zoeken, bereikt een nieuwe dreiging Het woeste woud.

Het is altijd een gok om terug te keren naar een zo geliefde serie, is het nieuwe deel net zo geweldig als de vorige delen of valt het tegen en moet je mismoedig het boek wegleggen en vaststellen dat de magie weg is?

Gelukkig is van dat laatste geen sprake in De moordenaar van de Nar, het is Robin Hobb opnieuw gelukt om een prachtig en meeslepend boek te schrijven. Het is geweldig om Fitz te leren kennen als een redelijk gelukkig man, omdat hij zo ongelukkig is geweest in de boeken hiervoor. Ik mis de wolf Nachtogen en ik hoop dat Fitz weer een nieuwe Wijsheidsband aan kan gaan met een ander dier, maar dat komt misschien in een van de volgende delen.

Ik heb het boek in één adem uitgelezen en wil nog maar één ding; weten hoe het verder gaat!  Zal de Nar genezen en wie hebben hem toegetakeld? Wat is er aan de hand met Schuw en Lant en waarom maakt Chade zich zoveel zorgen om hen? Wie heeft Het woeste woud overvallen en wat gaat er nu gebeuren?

Robin Hobb is erin geslaagd om de spanning mooi op te bouwen en je nieuwsgierig te maken naar de achtergronden, er zijn heel wat lijntjes en vragen uitgezet die in de komende delen hopelijk verder gaan en beantwoord worden.

Kortom, De moordenaar van de Nar is een nieuw hoogtepunt in een serie die al een hoogtepunt was en ik kan bijna niet wachten op deel 2 en 3, hoewel dat nog wel even zal duren vrees ik.

Ik denk wel dat voor nieuwe lezers het verstandig is om de andere boeken eerst te lezen, omdat er toch wel veel onduidelijk zal zijn als je die niet kent en het verhaal daarom misschien minder mooi zal zijn. Juist de vele verwijzingen naar wat er hiervoor gebeurd is, zijn zo prachtig.

Maar die boeken te moeten lezen is natuurlijk geen bezwaar. Je hebt dan 6 delen van de mooiste fantasyserie ooit in het vooruitzicht, wat kan er leuker zijn?

Originele titel: The Fool’s assassin
Uitgegeven in 2014
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij Luitingh-Sijthoff
Nederlandse vertaling: Ruud Bal
Bladzijdes: 624

woensdag 15 oktober 2014

Inspiratie: Bellini

Een van de mooiste kunstwerken die ik ken, is een Madonna con Bambino (Madonna met Kind) van Giovanni Bellini (1530-1416).
Ik heb dit werk in Venetie mogen zien, nadat ik eerst in allerlei musea en kerken verschrikkelijk lelijke Madonna's con Bambino had gezien, waarin de Madonna waanzinnig leek en de Bambino op een plofkip.
In de grote basiliek Santa Maria Gloriosa dei Frari vond ik een een zijkapel dit schilderij en het benam me bijna de adem. De serene uitdrukking van de Madonna, de rijke kleuren die na al deze eeuwen nog niets van hun diepte hebben verloren en de manier waarop beiden zijn geschilderd vormen een prachtig geheel.
Ik heb bijna een kwartier voor dit schilderij gezeten, in stille ontroering en verwondering. En als het goed is kan kunst je zo'n gevoel geven. Een gevoel dat je een rijker mens bent nadat je het hebt gezien, een beter mens misschien zelfs wel omdat je die bewondering en die verwondering en de ontroering met je meeneemt.

maandag 13 oktober 2014

Decline and fall, Evelyn Waugh

Door de schuld van anderen wordt Paul Pennyfeather van Oxford weggestuurd wegens onbetamelijk gedrag, wat voor zijn voogd aanleiding is om hem vakkundig van zijn erfenis te ontdoen. Paul heeft geen andere keuze dan een baantje te zoeken en komt terecht als schoolmeester aan een kostschool in Wales, iets waar hij volkomen ongekwalificeerd voor is. Dat geeft niet, want iedereen die daar rondloopt is volstrekt ongeschikt voor welke functie dan ook. De directeur liegt al zijn academische titels bij elkaar, de butler Phillbrick heeft elke keer opnieuw een nieuw verhaal over wie hij nu eigenlijk is, de geestelijke Pendergast twijfelt aan zijn roeping en Kapitein Grimes komt steeds in de moeilijkheden.

Paul wordt er al spoedig mee belast om een sportdag te organiseren, want de directeur wil graag goede sier maken bij een aantal hooggeboren ouders.
Hier ontmoet Paul de moeder van één van zijn leerlingen, Margot Beste-Chetwynde. Zij ziet hem wel zitten en zorgt ervoor dat Paul in de vakantie bij hen logeert om haar zoon Peter bij te spijkeren. Het resultaat is echter dat Paul en Margot zich verloven en het geluk lijkt zich voor Paul te keren.

Maar al snel daalt het wiel van fortuin weer en Paul vindt zichzelf, en een aantal oude bekenden, terug in de gevangenis.

In de handen van een mindere schrijver zou deze aaneenschakeling van ellende verschrikkelijk zijn om te lezen, omdat de ene schrijver er een te depressief verhaal van zou maken, en bij een ander zou het te kluchtig worden.

Decline and fall is het eerste boek van Evelyn Waugh uit 1928 en hier is al de hand van de meester te herkennen, de toon en de balans zijn namelijk perfect. Ja, het is kluchtig, bij tijd en wijle zo grappig dat ik hardop moest lachen in de bus. De verzameling types en de reeks gebeurtenissen die Waugh beschrijft zijn absoluut belachelijk, maar tegelijkertijd is het méér dan alleen een heel grappig verhaal. Iedereen krijgt het er namelijk van langs; autoriteiten die zich drukken, leeghoofdige hogere kringen, snobistische hoeders van de moderne cultuur, en iedereen die een beroep uitoefent zonder daarvoor geschikt te zijn (onderwijzers, rechters, artsen, gevangenisdirecteuren enzovoort)
Deze lichte bitterheid die de ondertoon vormt, zonder ooit de overhand te krijgen, geeft Decline and fall ook meteen diepte mee, waardoor het verhaal niet alleen luchtig schuim is dat meteen verwaait, maar een interessante nasmaak heeft die nog een tijdje blijft hangen.

Wat mij betreft is Decline and fall opnieuw bewijs dat Evelyn Waugh een geweldige schrijver is.

Oorspronkelijk uitgegeven in 1928

zondag 12 oktober 2014

Citaat; Boedha

Net zoals een kaars niet kan branden zonder vuur, zo kan een mens niet zonder spiritualiteit.
Boedha

zaterdag 11 oktober 2014

Wodka on the rocks

Hoe zorg je ervoor dat je gasten hun wodka koud kunnen drinken tijdens het diner? Door een speciale schaal voor ijs met uitsparingen aan de randen voor kleine glaasjes te laten maken. Op deze manier zijn de glaasjes koud en smaakt de wodka des te beter.

donderdag 9 oktober 2014

De naamgenoot, Jhumpa Lahiri

Namen zijn belangrijk en ouders hebben een grote verantwoordelijkheid als ze een naam uitzoeken voor hun kind. In de Bengaalse traditie heeft iedereen twee namen, een echte naam ofwel de goede naam die op officiële papieren verschijnt en een koosnaam, die in de familie wordt gebruikt.

Ashima en Ashoke zijn naar Amerika gemigreerd en verwachten hun eerste kind. Ze hebben Ashima’s grootmoeder gevraagd om voor hun kindje een goede naam te bedenken, maar de brief waarin deze staat raakt verloren in de post en komt nooit aan.

Het blijkt dat in Amerika een kind zo snel mogelijk een naam moet krijgen en daarom geven ze hun zoontje maar voor het moment de koosnaam Gogol. Dit was de lievelingsschrijver van Ashoke en hij heeft nog een andere reden om de schrijver te eren; een boek van Gogol heeft hem eens het leven gered.

Gogol kent dit verhaal niet en zal dit pas veel later te weten komen. In de jaren waarin hij opgroeit, voelt hij zich Amerikaan en de naam die hem eerst niet opviel begint hem steeds meer te storen, tot hij uiteindelijk zelfs besluit zijn naam te veranderen in iets dat tenminste goed afgekort kan worden.

Gogol gaat studeren met zijn nieuwe naam en schaamt zich steeds meer voor zijn ouders en de in zijn ogen bekrompen wereld waarin ze leven. Hij keert zich meer en meer van hen af en als hij een Amerikaanse vriendin krijgt, dompelt hij zich onder in de nieuwe wereld die hij leert kennen. De vergelijking met dit gezin en zijn eigen familie valt niet gunstig uit voor Gogol’s ouders. Zij geven geen dinertjes voor vrienden waarin ontspannen gepraat wordt over literatuur en kunst en politiek, zijn ouders zijn daar ook niet in geïnteresseerd.

Ondanks de vele jaren waarin zij in Amerika leven, zijn Ashoke en Ashima vreemdelingen gebleven, nooit helemaal op hun gemak en nooit helemaal thuis, alleen omgaand met andere Bengali en altijd wachtend op nieuws van thuis, uit Calcutta.
Dan overlijdt plotseling Ashoke, zijn gezin in diepe rouw achterlatend, en Gogol met een schuldgevoel; hoe kan hij de band met zijn vader en zijn achtergrond herstellen?

Gogol’s ouders zijn altijd buitenstaanders gebleven in Amerika, hoewel ze echt hun best wel hebben gedaan om met dingen mee te doen en ook zeker bepaalde Amerikaanse dingen hebben verworven.
Gogol zelf voelt zich een buitenstaander, ondanks het feit dat hij in Amerika is geboren en goed de schijn kan ophouden dat hij er helemaal bij hoort. Maar hij is niet alleen een buitenstaander in Amerika, hij is dat ook in India. Tradities en de taal van zijn ouders zeggen hem niets meer en als hij na de dood van zijn vader zijn wortels weer op wil zoeken en de banden met zijn erfenis aan wil halen, is het de vraag of dit hem gelukkig zal maken.

De naamgenoot  was de eerste gepubliceerde roman van Jhumpa Lahiri, van wie ik een tijdje geleden Twee broers (hier) heb gelezen, die ik ook bijzonder mooi vond.
De naamgenoot is een verhaal dat vanaf het allereerste begin pakt en je meeneemt. Het geeft, denk ik, een goed beeld van hoe moeilijk het voor immigranten is en vooral voor de kinderen van immigranten die steeds in een spagaat zitten tussen twee culturen en daarin hun weg moeten zoeken.

Originele titel: The namesake
Uitgegeven in 2003
Nederlandse uitgave 2003 door uitgeverij Meulenhoff
Nederlandse vertaling: Ko Kooman
Bladzijdes: 316

woensdag 8 oktober 2014

Keizerlijk porselein in de Hermitage in Amsterdam

Let eens op de tuit van de thee/koffiepot!
Dit weekend zijn mijn moeder en ik naar de prachtige tentoonstelling Dining with the tsars in de Hermitage in Amsterdam geweest.

Pas in de 18e eeuw was Europa in staat om zelf porselein te maken, voor die tijd werd alles uit China gehaald. Meissen in Saksen, Sèvres in Frankrijk en Wedgewood in Engeland waren de drie grootste en bekendste Europese porseleinfabrieken. Serviezen van dit kostbare goedje werden dankbaar afgenomen door de vele gekroonde hoofden in Europa, om zelf te gebruiken en om aan elkaar cadeau te geven. De tsaren in Rusland bestelden vele serviezen die gebruikt werden bij de diners die gegeven werden aan het hof.

Een servies bestond niet alleen uit verschillende soorten borden, maar ook uit kopjes, schoteltjes, kommen, soepterrines, dekschalen, juskommen, vingerschaaltjes en natuurlijk rijk versierde stukken voor versiering in het midden van de tafel.
Een van de tafels in de grote zaal van bovenaf gezien
In de Hermitage hebben ze verschillende prachtige serviezen uitgestald in de grote zaal, terwijl in de zalen op de eerste verdieping kleinere uitstallingen zijn te zien.

Serviezen van onder andere Catharina de Grote, Alexander II en Nicolaas II zijn te zien, maar ook een (heel leuk) servies dat Stalin op een verjaardag kreeg van Hongarije. Het schenken van serviezen aan staatshoofden is dus nog lang blijven bestaan.
Stalins soepterrine

Tassen en jassen mogen begrijpelijkerwijs niet mee naar binnen, niet alleen om te voorkomen dat je per ongeluk iets van tafel maait, maar ik denk ook omdat de vele schattige kopjes (bij één servies zelfs met een eekhoorntje boven op een dekseltje) uitnodigen om er één in je tas te steken.
Snoezige kopjes

Voor mij is dit weer één van de mooiste tentoonstellingen die de Hermitage ooit heeft gehad, samen met Aan het Russische hof en Glans en Glorie van de Russisch Orthodoxe kerk. Ik geloof dat ik de echt Russische tentoonstellingen mooier vindt dan de algemenere kunstexposities.

Absoluut prachtig
Als je in Amsterdam bent, ga dan langs bij de Hermitage en geniet van alle pracht die daar tot maart te zien is.

maandag 6 oktober 2014

Limbo, Melania Mazzucco

Het Limbo is een tussenplaats, tussen hemel en hel, een plek voor mensen die niet weten waar ze naar toe gaan. Limbo staat gelijk aan  wachten en onzekerheid.

Manuela Paris komt terug uit Afghanistan waar ze samen met haar eenheid gewond is geraakt door een bermbom. Ze loopt op krukken, haar hele lijf is weer met schroeven en metalen platen aan elkaar gezet en ze lijdt hevig aan PTSS, post traumatische stress stoornis.

Ze wil niet naar huis, ze is als de dood dat ze niet meer zal herstellen en niet meer terug kan naar het leger. En het leger, dat is haar alles, haar hele leven. Manuela is uit overtuiging in dienst gegaan, nadat het Italiaanse leger nog maar net enkele jaren was open gesteld voor vrouwen. Gemakkelijk was de weg niet geweest, maar voor Manuela waren de woorden opoffering, eer, moed en trouw niet alleen woorden, ze voelde ze tot in haar ziel. Ze koos ervoor om bij het corps Alpenjagers te gaan, de meest eervolle soldaten in het Italiaanse leger, die altijd de moeilijkste klussen opknapten. Ze kan en wil er niet aan denken dat dit voor haar misschien voorgoed voorbij is. 

De situatie thuis is niet gemakkelijk, met een moeder die nooit heeft gewild dat haar dochter dit beroep koos, een zus die een kind heeft en van de ene relatie naar de andere fladdert en niet nadenkt voor ze zich weer ergens in stort.

De enige houvast die Manuela heeft, is de man die ze elke avond ziet roken op het balkon van het verder lege hotel aan de overkant. Hij is de enige gast en Manuela zoekt contact. In de eerste instantie houdt de man de boot af, maar uiteindelijk groeien ze naar elkaar toe. Twee mensen die wachten in een onzekere situatie.
Want ook Mattia bevindt zich in Limbo, hij woont in het hotel, maar kan en wil niet zeggen waarom. Zijn achtergrond, beroep en wie hij werkelijk is blijven allemaal onbekend en hij laat niets los, ondanks Manuela’s aandringen.

Pas als voor Manuela de toekomst een steeds vastere vorm aanneemt, wordt duidelijk wat er met Mattia aan de hand is.

Melania Mazzucco heeft eerder het mooie Een perfecte dag geschreven en Vita (hier), dat absoluut prachtig was.

Limbo is een lange zit, bijna vijfhonderd pagina’s, maar ik werd door het verhaal gegrepen en geen van de pagina’s is wat mij betreft overbodig. Via Manuela’s ervaringen bén je in Afghanistan en voel je de hitte, de verveling en de angst. Melania Mazzucco heeft zich terdege ingelezen en haar research gedaan en dit zorgt ervoor dat deze stukken zeer fascinerend, maar gelukkig ook heel leesbaar en goed te volgen zijn. (ik ben altijd een beetje bang voor een overdaad aan technische details, maar daar is gelukkig geen sprake van)

De manier waarop Manuela zich vastklampt aan haar hoop, zowel op een nieuwe kans in het leger als aan een relatie met Mattia, is mooi en soms hartbrekend beschreven. De manier waarop ze uiteindelijk verder moet en gaat, geeft hoop, hoewel je ook beseft dat sommige dingen niet goed zullen komen.
 
Manuela is een breekbaar, stoer mens, en omdat ze oprecht gelooft in haar idealen en vasthoudt aan haar principes, tegen alles in, is ze ook bewonderenswaardig en sympathiek (hoewel ook een tikje naïef). Mattia vond ik wat minder sympathiek, maar ook hij heeft zijn tragiek.

Limbo is een prachtige roman over omgaan met verlies en hoop, die en passant ook nog een kijkje geeft in de situatie in Afghanistan en de westerse soldaten die daar gelegerd zijn. Aanrader.

Oorspronkelijke Italiaanse titel: Limbo
Uitgegeven in 2012
Nederlandse uitgave 2013 door uitgeverij Atlas contact
Nederlandse vertaling: Manon Smits
Bladzijdes: 496

zondag 5 oktober 2014

Citaat: Franciscus van Assisi

Geef, dat ik zoek
niet zozeer getroost te wórden, als wel te troosten;
niet zozeer begrepen te wórden, als wel te begrijpen;
niet zozeer bemind te wórden, als wel te beminnen.
Want wie geeft, ontvangt;
wie zichzelf vergeet, vindt zichzelf;
wie vergeeft, wordt vergeven;
wie sterft, krijgt eeuwig leven.

Sint Franciscus van Assisi (1181-1226)

donderdag 2 oktober 2014

De onvolmaakten, Tom Rachman

Soms is het lastig een bespreking van een boek te schrijven, vooral als het eigenlijk bestaat uit een collectie losse verhalen, die weliswaar met elkaar te maken hebben, maar samen geen plot vormen. 

De onvolmaakten, het debuut van Tom Rachman, speelt zich af op en rond een Engelstalige krant in Rome. De krant is in de jaren ’50 opgericht door een Amerikaan, Cyrus Ott, maar de krant is niet echt met de tijd meegegaan. Er is geen website, er worden geen kleuren gebruikt en het lezersaantal neemt dan ook gestaag af. De huidige uitgever is een kleinzoon van Cyrus Ott, maar Olivier Ott is vooral bezig met zijn hond Schoppenhauer die hij De hond van de Baskervilles voorleest.

Elk hoofdstuk biedt een inkijkje in het leven van één van de medewerkers; van Ruby, de eindredacteur die denkt dat iedereen op de redactie tegen haar is en toch dolgraag wil blijven tot Lloyd, de correspondent in Parijs die wanhopig probeert zijn positie te behouden, zelfs al moet hij daarvoor zijn eigen zoon als informant gebruiken. Hilarisch is het verhaal van de jonge correspondent in Cairo, Winston Cheung, die geen idee heeft wat hij moet doen en volledig overheerst wordt door een gehaaide oorlogscorrespondent die zijn hele leven overneemt.

De verschillende verhalen overlappen en raken elkaar en langzaam vormt zich een beeld van het leven bij de krant, gezien vanuit verschillende punten en momenten. Soms tragisch, soms gênant en soms verschrikkelijk grappig. Iedereen moddert door en maakt verschillende keuzes en moet vervolgens daarmee verder leven.

Nadat ik kort geleden De opkomst en ondergang van grootmachten van gelezen, was ik zeer benieuwd naar Tom Rachmans eerste boek. Ik ben aangenaam verrast, vooral omdat ik niet zeker wist of het me aan zou spreken, juist omdat het zo anders is dan Grootmachten, waar ik zo ontzettend van heb genoten.

De onvolmaakten is anders van opbouw, ja, maar wel met eenzelfde fijne manier van schrijven, waarin alles uiteindelijk heel mooi in elkaar grijpt. Ik vond niet elk verhaal even sterk of interessant, maar over het geheel genomen vond ik dit een mooi boek waar ik een aantal aangename uurtjes mee heb doorgebracht. Ik kijk nu al uit naar een volgend boek van Tom Rachman.

Oorspronkelijke titel: The imperfectionists
Uitgegeven in 2010
Nederlandse uitgave: 2010 door uitgeverij Nieuw Amsterdam
Nederlandse vertaling: Tjadine Stheeman
Bladzijdes: 302

woensdag 1 oktober 2014

Oranje en bruin

Poster van Che Guevara.
Nog altijd overal te zien, maar zeker
in de jaren '70.
In de zomervakantie ben ik naar het Openluchtmuseum in Arnhem geweest. Dat was jaren geleden en ik vond het erg leuk om de verschillende huisjes en gebouwen weer te bekijken.

Heel grappig was we vooral ‘oeh’ en ‘ah’ riepen in het jaren ’70 huisje. Wat een feest van herkenning. Ik heb de jaren ’70 niet heel bewust meegemaakt, ik ben in 1975 geboren, maar heel veel van wat we zagen kon ik me nog wel herinneren. De kleurenschema van donkerbruin met oranje, het servies, de oranje fonduepan, de macramé plantenhangers, de poster van Che Guevara op de wc, de platenspeler, het boekenrek gemaakt van planken met van die grijze betonnen stenen ertussen en de riettegels op de vloer. Als het niet bij ons vroeger thuis stond, dan wel bij familie.
 
Die riettegels op de vloer stonden bij ons aan de punten omhoog (vochtig huis) en ik kan me nog herinneren dat ik er eens over ben gestruikeld toen ik een jaar of zes was, precies met mijn wang op de punt van de geluidsbox van de platenspeler die daar stond. Ik heb er geen litteken aan over gehouden, maar ik weet het nog precies. Het heeft blijkbaar indruk op me gemaakt.

Lelijk was het wel allemaal, achteraf gezien, vooral dat donkerbruin met oranje door het hele huis heen (wij hadden zelfs een donkerbruine bank die tegen een donkerbruine muur stond). Vreemd eigenlijk hoe je dat zelf altijd pas later, na verloop van tijd, kunt zien, maar dat is misschien maar goed ook.
Ik ben benieuwd hoe we over 20 jaar naar onze meubels en inrichting van nu kijken. En of dat ook in een museum te zien zal zijn.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...