zaterdag 31 augustus 2013

De ziel van Italie, Carla Coulson

Carla Coulson had een goede betaalde baan in Sydney, een mooi appartement en een kast vol dure kleren. 

In 2000 nam ze het besluit dat ze het anders wilde doen. Ze verhuurde haar appartement, pakte twee koffers in en een fotocamera en vertrok naar Florence in Italië.

Het was de bedoeling dat ze een paar maanden zou blijven, het werden een paar jaren. Ze ontmoette haar huidige echtgenoot Francesco en wist een nieuwe carrière op te bouwen als fotografe.

In 2005 is haar boek De ziel van Italië uitgekomen, waarin ze haar verhaal vertelt, maar vooral de prachtige foto’s laat zien die ze heeft gemaakt in Italië. 

Een prachtig boek waarin de sfeer van Italie met alle kenmerken mooi naar voren komt, van Vespa’s tot de liefde voor de Madonna, het eten, het wasgoed dat je overal ziet hangen en de liefde voor vrienden en familie. Het boek is ook heel mooi vormgegeven, het formaat is erg prettig en de foto’s variëren van kleur, tot sepia en zwart-wit. 

Een bijna jaloersmakend heerlijk boek voor iedereen die van Italië houdt.

donderdag 29 augustus 2013

Jane Austen, a life, Claire Tomalin

In de strenge winter van 1775 werd Jane Austen geboren als de tweede dochter en het zevende kind van een dorpsdominee en zijn vrouw.
Toen ze drie maanden oud was, werd de baby ondergebracht in het dorp, net zoals haar broers en zussen. Pas na een jaar of 18 maanden zou ze weer naar huis terugkeren.

Een groot gezin grootbrengen op het salaris van een dorpsdominee was niet gemakkelijk. Om meer inkomsten binnen te krijgen hadden de Austen’s een soort kostschool voor jongens. De dominee gaf hen en zijn eigen zonen les. Jane werd zelf naar kostschool gestuurd toen ze zeven was, en later naar een andere school. Toen echter bleek dat ze daar weinig leerde, kwam ze voorgoed thuis. Meer officiële opleiding heeft ze niet gekregen, al las ze veel en kreeg ze ook wel les van haar vader.

Er waren nog bijna geen sociale voorzieningen en daarom was familie was in die tijd belangrijk, want op je familie kon je terugvallen. Ook huwelijken werden gebruikt om een sociale positie te verbeteren. Een huwelijk sloot je weliswaar omdat je elkaar aardig vond, maar een goede familie en geld waren factoren die meespeelden. Cassandra, de oudste dochter trouwde, maar werd korte tijd later weer weduwe. Jane zou nooit trouwen. De mogelijkheden voor ongetrouwde dochters waren bijna nihil. Zelfstandigheid of een carrière waren bijna niet mogelijk.

Jane schreef al vanaf haar kindertijd gedichten en korte verhalen en dit werd steeds belangrijker. Deze verhalen zouden haar de mogelijkheid geven om toch enigszins zelfstandig te zijn en geld voor zichzelf te verdienen. Uiteindelijk zou ze vier romans schrijven die nog werden gepubliceerd toen ze leefde en twee romans na haar dood in 1817 postuum werden gepubliceerd.

Het is moeilijk om veel over Jane Austen te weten te komen, want zelf liet ze weinig los in haar brieven. Veel brieven zijn ook niet bewaard gebleven en ook ander materiaal is schaars.
Claire Tomalin had geen gemakkelijke opgave om een biografie van Jane Austen te schrijven, maar het is haar wonderwel goed gelukt. Jane Austen, a life is intelligent en goed geschreven en geeft een zo volledig mogelijk beeld van deze schrijfster die zo’n privépersoon was en afstandelijk kon zijn, maar ook een scherp observator was van de mensen om haar heen.

Ik had alleen wel graag een stamboom van de familie in het boek teruggezien, die was me beter van pas gekomen dan het kaartje van de dorpen voorin, aangezien ik soms een beetje in de war raakte van alle namen en familieverwikkelingen.

Oorspronkelijk jaar van uitgave: 1997
Jaar Nederlandse uitgave: 2001 als Jane Austen, een leven

dinsdag 27 augustus 2013

Een nieuw jaar, een nieuw begin

Gisteren was officieel alweer de eerste werkdag, maar toen was het voornamelijk nog met collega’s onder elkaar. De enige leerlingen die langskwamen waren de onfortuinlijken die herexamens hadden of taken moest inleveren waar hun bevordering vaak vanaf hing, dus dat was nog best heel erg spannend.

Vorige week was ik al even langs gegaan om belangrijke zaken voor de eerste lessen te laten kopiëren en mijn lokaal op orde te maken, dus daar hoefde ik me niet meer om te bekommeren. Het was gisteren vooral heel gezellig om oude collega’s terug te zien en nieuwe te begroeten. Ik heb mentorinformatie uitgewisseld, de eerste vergadering van het jaar gehad en de eerste afspraken met mijn vakgroep gemaakt.

Vandaag begint het echte werk. De leerlingen hebben hun rooster van internet kunnen halen en hebben en hun boeken thuis gekregen (hopen we dan maar, al gaat het elk jaar wel bij een aantal leerlingen mis). Vandaag begint iedereen bij de mentor en daarna gaan gewoon de lessen al van start. Ik probeer zo snel mogelijk ook echt met lesgeven te beginnen, aangezien de leerlingen de eerste dagen heel veel geklets horen en je ze maar beter zo snel mogelijk aan het werk kunt zetten.

Het leuke van werken in het onderwijs is dat elk jaar daadwerkelijk nieuw is, je hebt nieuwe leerlingen en nieuwe klassen en je doet dingen weer anders. Het schooljaar 2013-2014 kan van start, ik ben er klaar voor.

maandag 26 augustus 2013

Het geheim van de zusters, Kate Morton

Het prachtige landgoed Riverton House wordt bewoond door lord en lady Ashbury. Zij hebben twee zoons, Jonathan en Frederick. Jonathan die in het leger zit heeft geen erfgenamen en Frederick heeft een zoon, David, en twee dochters, Hannah en Emmeline.

Het is 1914 en de veertienjarige Grace komt op Riverton House te werken als dienstmeisje, net zoals haar moeder voor haar. Ze leert de familie goed kennen, vooral de kinderen van Frederick. Hannah is tenslotte net zo oud als Grace. Hannah wil graag meer vrijheid dan ze krijgt, maar de familie gaat ervan uit dat alles wat een meisje van haar stand nodig heeft een goed huwelijk is. Een opleiding of een carrière zijn uitgesloten.

De Eerste Wereldoorlog breekt uit en laat zijn sporen achter in de familie; zowel Jonathan als David komen om in de 
loopgraven.

Hannah besluit na de oorlog te trouwen met de zoon van de Amerikaanse zakenman Theodore Luxton omdat ze hoopt in een huwelijk de vrijheid te krijgen die ze als ongetrouwde vrouw nooit zal krijgen. Grace gaat met haar mee naar Londen als haar kamenier.

Robbie, een oude vriend van David die bij hem was in de loopgraven, komt Hannah opzoeken en dat zet een reeks gebeurtenissen in gang die verschrikkelijke zal consequenties hebben.

Grace is al die tijd bij alle gebeurtenissen geweest en ze heeft een beslissende rol gespeeld, al wist ze dat niet op dat moment. Ze heeft hier echter altijd over gezwegen. Pas als er in 1989 een film over de dramatische gebeurtenissen wordt gemaakt, staat Grace zichzelf toe om zich te herinneren wat er werkelijk allemaal is gebeurd.

Het geheim van de zusters is opnieuw een mooi verhaal van Kate Morton. Dit is het eerste boek dat van haar is uitgegeven, maar het tweede dat ik heb gelezen.
Ze weet heden en verleden heel goed met elkaar te vermengen in een verhaal dat waarschijnlijk niet heel origineel is, maar wel mooi.

Het speelt zich ongeveer in dezelfde tijd af als bekende series als Upstairs Downstairs (originele serie) en Downton Abbey en liefhebbers van deze series zullen de sfeer en sommige situaties misschien herkennen. Je merkt dat Kate Morton goed research heeft gedaan naar deze periode, zoals ze ook keurig aangeeft in een verantwoording. Ik houd van auteurs die aangeven waar ze hun informatie vandaan hebben.

Nadat ik The secret keeper van Kate Morton had gelezen, heb ik meteen de andere boeken ook aangeschaft. Het geheim van de zusters heb ik in één ruk uitgelezen en ik heb hier opnieuw enorm van genoten.

Originele Engelse titel:The shifting fog, later is het nog eens uitgebracht onder de titel The house at Riverton.
oorspronkelijke uitgave: 2006
Nederlandse uitgave: 2007 door De boekerij
vertaling: Els Franci-Ekeler
bladzijdes: 462

zondag 25 augustus 2013

Citaat: Aminatta Forna

De vraag is niet: 'Wat wil de schrijver met dit boek zeggen?' De vraag is: 'Waar wil de schrijver dat we met dit boek over gaan nadenken?'

Aminatta Forna (Brits schrijfster, 1964-)

zaterdag 24 augustus 2013

Dromend over school

Zouden poezen ook dromen over muizen die hen zijn ontsnapt,
 of bakjes die niet gevuld worden?
Elke zomervakantie opnieuw heb ik een paar dromen over school. En dan heb ik het niet over de leuke dromen waarin alles heerlijk gaat en je lokaal gevuld is met ballonnen, kittens en oplettende leerlingen, nee dan heb ik het over regelrechte nachtmerries waar je helemaal naar uit wakker wordt.

De nachtmerries zijn te verdelen in twee soorten, de eerste soort is de droom waarin de organisatie niet klopt. In zo’n droom kan je rondrennen in een vreemde school, terwijl  je geen rooster hebt en geen idee waar je moet zijn. Of je moet les geven, maar je hebt niets voorbereid, je hebt geen boeken en je moet nog van alles kopiëren.
Deze vakantie had ik een droom dat ik de eerste les in mijn mentorklas moest geven na de vakantie, maar in een zaal die ook fungeerde als buurthuis. Ik had allerlei vreemde mensen erbij die bijvoorbeeld koffieochtend hadden of naailes oid. Bovendien had ik geen tafels en niet genoeg stoelen, kortom: een onmogelijke situatie.

Is deze droom al naar genoeg, de andere is nog een stuk vervelender. Dat is de droom waarin je niet kunt lesgeven. Je staat letterlijk voor een klas, die totaal niet op je let en volkomen haar eigen gang gaat, wat jij ook doet. Als je hier uit wakker wordt, heb je een paar minuten nodig om te bedenken dat dit in werkelijkheid nog nooit gebeurd is en dat je wél kunt lesgeven! Ja, echt, je kunt het wel!!

Ik weet niet of ik de enige docent bent die dit soort dromen heeft, maar het lijkt me niet. Ik ben wel benieuwd of dit soort dromen zich ook uitstrekt naar andere beroepsgroepen, zijn er brandweermannen die dromen over branden die maar niet geblust kunnen worden, zijn er parkeerwachten die hun bonnenboekjes kwijt zijn terwijl ze omringd worden door honderden fout geparkeerde auto’s? Zijn er secretaresses die angstdromen hebben van papieren en brieven die zich maar opstapelen terwijl de computer het niet doet en de directeur nú dat dossier nodig heeft?
Ik vermoed dat dit inderdaad heel gewoon is. Volgens mij is het heel normaal en menselijk om te twijfelen aan je eigen kunnen, welk beroep je ook hebt. Onze onzekerheden en twijfels moeten ergens naar buiten komen en dromen zijn daarvoor heel geschikt. Jammer genoeg bedenk je dit allemaal pas als je weer een beetje rustig bent, en niet als je net hartkloppend wakker schrikt.

donderdag 22 augustus 2013

Het huis met de schaduw, Aminatta Forna

Duro is in de bossen aan het jagen met zijn honden en ziet door het vizier van zijn geweer dat er nieuwe mensen zijn gearriveerd bij het blauwe huis. De Engelse Laura en haar twee kinderen hebben het huis gekocht en willen nu het huis op knappen en het gebruiken als zomerhuis. Duro biedt zijn diensten als klusjesman aan en Laura neemt zijn hulp maar al te graag aan. Ze spreekt de taal niet er en moet veel aan het huis gebeuren.
De komst van de vreemdelingen wordt opgemerkt in het stadje en de inwoners zijn niet bepaald verwelkomend, sommigen zijn zelfs ronduit vijandig.
Tijdens de zomermaanden leert Duro Laura en haar kinderen, de opstandige en chagrijnige tiener Matt en de gevoelige en onzekere Grace kennen. Langzaam wordt duidelijk dat Duro zijn eigen agenda heeft met het helpen van Laura en het opknappen van het blauwe huis. Hij maakt gebruik van de situatie en heeft een plan om de inwoners van de stad te dwingen zich te herinneren wat er met de vorige bewoners van het blauwe huis is gebeurd.

De Balkan is altijd een onrustig gebied geweest. Er woonden veel verschillende  volkeren die een eigen staat wilden, maar omdat de grenzen tussen de volkeren niet duidelijk af te bakenen waren, was dit vaak onmogelijk. Kroatië maakte voor de Eerste Wereldoorlog deel uit van het Oostenrijks Hongaarse rijk, maar dit rijk viel na 1918 uiteen. Kroatië vormde uiteindelijk met onder andere Servië, Montenegro en Slovenië een nieuwe staat, die in 1929 de naam Joegoslavië kreeg. Na de Tweede Wereldoorlog werd Joegoslavië onder leiding van voormalige partizanengeneraal Tito een communistisch land en een bondgenoot van de Sovjet Unie.

Na de val van het communisme verklaarde Kroatië zich in 1991 onafhankelijk van Joegoslavië. Dit was het begin van een van de vele burgeroorlogen die zich hier zouden afspelen. De (vaak orthodoxe) Servische minderheid in (het vaak katholieke) Kroatië voelde zich gediscrimineerd en Servië kwam hen te hulp. Aan beide kanten vonden er zuiveringen plaats. Buren die eerst zonder problemen naast elkaar hadden gewoond, vertrouwden elkaar niet meer, vrienden stonden tegenover elkaar en familieleden verraadden elkaar. Mensen werden verdreven uit huizen waar men al generaties woonde. Anderen verdwenen en massagraven werden gevuld.

Nu is de oorlog voorbij en de mensen moesten hun leven weer opbouwen. Ze moesten leren omgaan met de lege huizen en de families die er niet meer waren. De meesten mensen deden dit door het te negeren. Men wilde vergeten wat er was gebeurd, want als je je herinnerde wat er had plaatsgevonden, moest je misschien ook wel toegeven wat je zelf gedaan had. Of had nagelaten.

Duro is niet vergeten wat is er is gebeurd, maar de mensen in het stadje willen het wel graag vergeten. Laura is juist iemand die totaal niet wil zien wat er is gebeurd, ze heeft bedacht dat dit een leuk, vriendelijk plaatsje is, dus ziet ze alleen dat wat haar idee hierover versterkt. De oorlog is lang geleden en ver weg geweest en ze wil niet nadenken over gevolgen zijn die zich uitstrekken in het hier en het nu.

Aminatta Forna
Bron voor de foto
De nasleep van een (burger)oorlog en de gevolgen hiervan zijn niet nieuw voor Aminatta Forna. Eerder schreef zij de twee prachtige romans Fantoomliefde HIER en Maanschaduw.HIER Fantoomliefde speelt zich af in Sierra Leone, waar een burgeroorlog woedde die tot de op de dag van vandaag sporen nalaat.
Het verhaal in Het huis met de schaduw wisselt tussen nu en vroeger en heel knap weet Aminatta Forna zo steeds meer aanwijzingen te geven over wat er is gebeurd.  Vaak zijn deze aanwijzingen heel subtiel, maar voor de goede verstaander duidelijk aanwezig.

Ik moest even wennen dat dit boek niet in Afrika speelde, maar in Kroatië, maar dat maakt natuurlijk niets uit. Menselijk gedrag in oorlogsomstandigheden is universeel en een goede schrijfster kan dit verhaal altijd vertellen. En een goede schrijfster is Aminatta Forna zeker, zoals ze in dit boek opnieuw laat zien.

Uitgeverij Nieuw Amsterdam was zo lief mij een recensie exemplaar van dit boek op te sturen, waar ik ze erg dankbaar voor ben.

Orignele titel: The hired man
Uitgegeven in 2013
Nederlanse uitgave 2013 door uitgeverij Nieuw Amsterdam
Nederlandse vertaling: Marijke Versluys en Aleid van Eekelen-Benders
Bladzijdes: 318

dinsdag 20 augustus 2013

Italiaans verlangen...

Een leuk stekkie in Trastevere of zo...
Op vakantie gaan is heel anders dan op die plek wonen, dat kan iedereen met zijn of haar gezonde verstand best bedenken. Als je op vakantie bent heb je geen verant- woordelijkheden en kun je doen en laten wat je wilt, kortom je kunt volop genieten. Als je ergens woont moet je er werken, de rekeningen betalen, boodschappen doen, de kattenbak verschonen en baal je als je de bus mist en je te laat op je werk komt.

Het zal geen geheim zijn dat ik enorm geniet van Italië in het algemeen en Rome in het bijzonder, maar ik ken Italië natuurlijk alleen als toerist. Rationeel weet ik dat dit heel anders zou zijn wanneer ik er daadwerkelijk zou wonen.
Maar zelfs deze wetenschap, deze rationele bedenkingen hebben geen enkele invloed op mijn verlangen om ooit, eens hier te wonen.

Een verlangen om een appartementje te hebben in Rome, of Venetië, of Florence of Padua, of Verona of Bologna of waar dan ook, met van die luiken voor de ramen. Een verlangen om elke dag goede espresso te kunnen drinken, naar de markt te kunnen gaan om prachtige ingrediënten voor heerlijke maaltijden te kunnen kopen, in goed Italiaans met iedereen te kunnen praten, il Corriere della Sera te kunnen lezen, elke zondag naar de Mis in een móóie kerk te kunnen gaan, om me heen de mengeling van oudheid, barok, middeleeuwen en modern te zien, om te genieten van elegante mensen en prachtige schoenen en verse pasta.

Is het een vage droom? Misschien. Heb ik teveel romantische clichéfilms gezien zoals Under the Tuscan sun? (die trouwens wel heel mooi en leuk is) Misschien. Maar het is voor mij meer dan alleen dat, ik zou het bijna een soort heimwee noemen

Zoals ik al zei, rationeel weet ik heus wel dat het ook in Italië regent en dat je te maken krijgt met chagrijnige buschauffeurs en gekmakende bureaucratie en andere zaken, maar dat neemt niet weg dat het verlangen blijft.

Dus als die leuke Italiaanse man met een liefde voor boeken en geschiedenis, een tuin waar ik kruiden en tomaten kan verbouwen en een nonna die mij wil leren om pasta te maken en die geen bezwaar heeft tegen de 2 katten die ik mee neem, dit allemaal leest en het lijkt hem wel wat, aarzel dan niet om contact op te nemen! Ik zou graag kennismaken. J (die nonna en de tuin zijn geen vereiste hoor, op een balkon lukt ook veel)

maandag 19 augustus 2013

7 dagen, Deon Meyer

De politie in Kaapstad krijgt een mail waarin wordt gedreigd dat er elke dag een politieman zal worden doodgeschoten als de politie het onderzoek naar de moord op advocate Hanneke Sloet niet heropend. In het eerste onderzoek naar de moord was er geen enkel aanknopingspunt te vinden, maar door deze dreiging en de eerste agent die daadwerkelijk wordt neergeschoten, besluit de politie om de zaak opnieuw in onderzoek te nemen. Nu met Bennie Griessel aan de leiding. Hij moet kijken of hij in de zaak van Hanneke Sloet nieuwe aanknopingspunten kan vinden én natuurlijk moet onderzocht worden wie de schutter is die de dreigementen uit. De zaak Hanneke Sloet heeft uiteindelijk niets te maken met de foto’s die ze in haar flat hebben gevonden, maar misschien juist met de financiële zaken waar ze zich mee bezig hield. Dat stuk is wel een tikje ingewikkeld, maar gelukkig is het niet nodig om precies te begrijpen hoe het allemaal zit om te snappen voor de oplossing van de moord.

Voeg bij deze onderzoeken dat Bennie worstelt met zijn eigen verlangen naar alcohol (al staat hij nu een tijdje droog), zijn scheiding, zijn nieuwe relatie met zangeres Alexandra Bernard en de verhouding met zijn kinderen. Bennie probeert het hoofd boven water te houden in deze woelige situatie, waarbij hij ook nog regelmatig het gevoel heeft dat de moderne wereld een beetje langs hem heen is gegaan. Kortom, het wordt hem niet gemakkelijk gemaakt.

Zeven dagen is de nieuwste thriller van Deon Meyer met de sympathieke inspecteur Bennie Griessel in de hoofdrol. Het helpt waarschijnlijk wel als je de eerdere boeken met Bennie ook hebt gelezen, dan kun je sommige dingen beter plaatsen.
De eerste scene waarin Bennie vol zenuwen zich aan het voorbereiden is op een avondje waarbij hij de muzikanten zal ontmoeten die hij zo bewondert en oefent wat hij zal zeggen is heel mooi beschreven. Ook goed wordt duidelijk gemaakt hoe lastig de situatie in Zuid Afrika en de Zuid Afrikaanse politie kan zijn, met de verschillende groepen die elkaar nog altijd niet helemaal vertrouwen.

De uiteindelijke oplossing hoe de politie de schutter vond, vind ik wat minder geslaagd, dat kwam een beetje als een anticlimax. Dat is echter het enige kleine minpuntje in een verder heel fijne thriller.

Originele Zuid Afrikaanse titel: 7 dae
Uitgegeven in 2011
Nederlandse uitgave 2013 door uitgeverij A.W. Bruna
Bladzijdes: 370

zondag 18 augustus 2013

Citaat: G.K. Chesterton

Geluk is een mysterie, net zoals geloof, en beide moet je nooit beredeneren.
G.K. Chesterton (Engels schrijver 1874-1936)

vrijdag 16 augustus 2013

Vijf op vrijdag: 5x kunst uit het Kroller Muller museum

Vorige week hebben we het Kroller Muller museum bezocht en in bijna elke zaal is het daar enorm genieten.
Hier een paar voorbeelden van prachtige kunstwerken. Ik merk alleen met het maken van de foto's dat ik een kleine afwijking schijn te hebben, vandaar dat sommige lijsten niet helemaal recht lijken te hangen. Dat doen ze in het museum wel, het ligt echt aan mij.
In deze Vijf op vrijdag: 5x kunst uit het Kroller Muller museum.
Monsieur Jacques

De bruid

Stervend paard

Tekening van Vincent van Gogh

Drijvend sculptuur. Ik vond dat het op een eend leek.

donderdag 15 augustus 2013

De verborgen geschiedenis, Donna Tartt

Richard Papen is de zoon van een garagehouder uit Californië, maar gedurende zijn jeugd voelt hij zich onbegrepen en eenzaam. 

Hij kiest ervoor om oud Grieks te studeren en zelfs over te stappen naar Hampden college, een kleine universiteit in Vermont. Hij krijgt hier echter te horen dat Grieks voor hem uitgesloten is, want de docent is excentriek en neemt slechts 5 studenten aan.

In de weken die volgen vallen die studenten Richard steeds meer op en hij voelt zich aangetrokken tot de groep die zich afzondert van alle andere studenten en buiten het leven van Hampden college lijkt te staan. 

Camilla en Charles zijn een tweeling van wie de ouders door een ongeluk om het leven zijn gekomen, Henry is uiterst intelligent en excentriek, Francis is puissant rijk en Edmund (Bunny) is ook van rijke afkomst. 

Richard wil niets liever dan opgenomen worden in hun groep en als hij hen bij toeval kan helpen met het vinden van een juiste vertaling krijgt hij een kans. Julian, de docent, is bereid om hem alsnog op te nemen als zijn student, al betekent dat dat Richard bijna al zijn andere colleges moet laten vallen om zich te kunnen concentreren op Julian’s colleges.

Richard brengt steeds meer tijd door met Camilla, Charles, Henry, Francis en Bunny en leert hen steeds beter kennen. Toch wordt hij nog niet overal bij betrokken en pas later wordt hem duidelijk welke tragedie zich heeft afgespeeld. Een verschrikkelijke situatie waar Bunny de andere vier mee chanteert en op allerlei manieren mee pest. Dit heeft tot gevolg dat de anderen uiteindelijk tot de conclusie komen dat Bunny de mond gesnoerd moet worden. Voorgoed.

Als je De verborgen geschiedenis niet hebt gelezen, heb je er waarschijnlijk wel van gehoord. Het boek is uitgekomen in 1992 en binnen de kortste keren was dit boek een moderne klassieker. En die status is ook verdiend.

Het boek heeft grofweg de structuur van een klassieke Griekse tragedie, waarin al in het begin de uitkomst wordt gegeven, waarna wordt verteld hoe het zo gekomen is. Je weet dus vanaf de allereerste bladzijde dat Bunny vermoord zal worden en de rest is de opbouw naar het waarom. Het tweede deel van het boek gaat over de gevolgen van deze moord op de andere leden van de groep, die er bijna allemaal langzaam aan onderdoor gaan.

Weten dat het noodlot zal toeslaan, maakt een heleboel verschil in hoe je naar de mensen kijkt. Een groep rijke, hooghartige studenten oud-Grieks vol excentrieke gewoontes zijn niet zo heel sympathiek, maar door Richards pogingen om erbij te horen en zijn visie op de zaak maken dat je hen toch aardig vindt. 

Behalve Bunny. Eerlijk gezegd is Bunny het grootste deel van de tijd een heel vervelend type, en ik begrijp dan ook niet goed waarom Richard blijft volhouden dat Bunny, ondanks zijn fouten, een goede vriend was. Dat was hij namelijk overduidelijk niet. Ik vond het eerlijk gezegd niet zo heel erg dat Bunny vermoord werd.

Er zitten veel tegenstellingen in dit boek en een heel duidelijke is die tussen verstand aan de ene kant en het volkomen vrij zijn van alle banden van de beschaving aan de andere kant. Henry is hier een goed voorbeeld van; iemand die altijd met zijn intellect werkt, maar ook de grote instigator is van het uitvoeren van de bacchanalen.

Ook is er het verschil tussen theorie en praktijk. Julian die alles wat Grieks is ophemelt en doet alsof hij weinig moet hebben van de 20e eeuw, heeft eigenlijk zijn studenten aangemoedigd om te doen wat ze hebben gedaan, maar als hij erachter komt wat er werkelijk is gebeurd, laat hij ze keihard in de steek. De praktijk is voor de fijngevoelige Julian veel te veel.

Grappig om te weten misschien is dat De verborgen geschiedenis ook de titel is van een tekst uit de 6e eeuw van de Griekse geschiedschrijver Procopius over keizer Justinianus (ook wel de Afvallige genoemd) In dit boek Historia Arcana vertelt een zeer gedesillusioneerde  Procopius alle slechte dingen over de keizer dingen die hij in zijn andere boeken over Justinianus niet kwijt kon. Je zou kunnen zeggen dat ook Richard wat gedesillusioneerd is en dat zijn hoopvolle verwachtingen voor het contact met de anderen niet zijn uitgekomen.

Ik heb dit boek in 1996 gekocht en ik vond het prachtig. In 2006 heb ik het herlezen en nu weer. Elke keer opnieuw verbaas ik me over de rijkdom van de beschrijvingen en hoe prachtig de spanning wordt opgebouwd en het gevoel van noodlot. Er staat geen zin teveel in dit boek.
Hoe prachtig ik De verborgen geschiedenis vond, zo vervelend vond ik het tweede boek van Donna Tartt, De kleine vriend.

Op 23 september komt haar derde boek uit (ze schrijft ongeveer één boek per 10 jaar) en ik ben heel benieuwd of ik Het puttertje prachtig zal vinden, of na 1/3 dicht zal slaan. We wachten het af.

Oorspronkelijke titel: The secret history
Uitgegeven in 1992
Nederlandse uitgave 1993 door uitgeverij Anthos
Nederlandse vertaling: Barbara de Lange
Bladzijdes: 596

woensdag 14 augustus 2013

Kruiden op het balkon

De Basilicum,
een Italiaans balkon kan niet zonder!
Vorige week schreef ik al dat ik een beetje Italie probeerde te creeëren op mijn balkonnetje, nog niet zo heel gemakkelijk, maar ik doe mijn best.

Ook heb ik op mijn balkonnetje mijn 'moestuintje', waar ik in een paar potten tomaten, courgettes enzovoort probeer te kweken. Dit jaar had ik boontjes en doperwten gezaaid en die deden het goed. Ik voorzag al dat ik in ieder geval één maaltijd uit elke pot zou kunnen halen. Helaas heeft de Oost Indische Kers roet in het eten gegooid. Voor de sier en voor de mooi had ik in beide potten ook Oost Indische kers gezaaid en die bloeide heel mooi, maar zat een week later volkomen onder de luizen. Dat vond ik zo vies dat ik beide potten zonder pardon heb leeggegooid.

Ik heb de potten schoongeboend en ik besloot me aan iets anders te wagen, om de Italiaansheid van mijn balkon te vergroten. Ik heb de vrijgekomen terracotta potten en nog enkele andere potten die ik had, gevuld met kruiden. Hierin kunnen ze beter groeien dan in de kleine plastic potjes waarin ze zitten als je ze koopt én ik kan proberen ze deze winter over te houden.
Is het niet verbazingwekkend hoe blij je kunt worden van een paar kruidenplantjes in stenen potten?
Alle potten op een rij, van links naar rechts:
achterste rij: Rode Basilicum, grote pot met drie kruiden, Kamille, Tomaten
voorste rij: Salie, Rozemarijn, Basilicum, Artisjokken, en nog net zichtbaar de Venkel

De Salie, de Rode Basilicum (hangt nog wat slap) en de Rozemarijn.

In één grote pot knus bij elkaar, Citroenmelisse, Citroenmunt en Tijm.

dinsdag 13 augustus 2013

Kroller Muller museum

Heerlijk fietsen in een prachtige omgeving.
Vorige week zijn we naar de Hoge Veluwe geweest en hebben we het Kroller Muller museum bezocht. Een aantal jaren geleden was ik hier al eens geweest, maar ik vond het erg leuk om er weer terug te zijn.
Mevrouw Kroller Muller heeft een prachtige verzameling kunst bij elkaar gebracht, met werken van schilders en beeldhouwers uit de 19e en begin 20e eeuw, zoals Isaac Israels, Theo van Doesburg en Charley Toorop. Prachtige schilderijen én tekeningen ook van Vincent van Gogh. Nog modernere werken zijn er te vinden, in een aantal sculpturen en bijvoorbeeld in een kunstenaar als Keith Haring.
Het leukste is om, als het lekker weer is, de auto buiten het hek van de Hoge Veluwe te parkeren en één van de vele witte fietsen te pakken die er overal staan. Er zijn drie ingangen en vanaf de ingang Otterloo is het maar 2.5 kilometer naar het museum toe. Denk er wel aan dat het Park Hoge Veluwe en het museum apart zijn en je voor het Park apart moet betalen.
Mondriaan maakt me vrolijk. 

maandag 12 augustus 2013

Emma, Jane Austen

Emma Woodhouse is jong, mooi, rijk en intelligent. Dit horen we al in de eerste zin en dit zorgt ervoor dat Emma je niet meteen heel sympathiek wordt. Dit wordt nog erger, want iedereen in het dorp is ervan overtuigd dat Emma een geweldige jonge vrouw is en Emma is dat zelf ook. De enige die het durft om kritisch te zijn tegenover Emma is de broer van de echtgenoot van haar oudere zuster, George Knightley.

Haar gouvernante is net getrouwd en Emma denkt dat zij dit voor elkaar heeft gekregen. Daarom wil ze nu ook een geschikte echtgenoot zoeken voor Harriet, die echter weinig sociale standing heeft. Dominee Elton zou volgens Emma een goede kans zijn, maar dan moet Harriet wel eerst het huwelijksaanzoek van de boer Robert Martin afwijzen.

Onder invloed van Emma doet Harriet dit, maar dan blijkt dat Emma de dominee niet zo heel goed heeft ingeschat en al haar mooie plannetjes vallen in het water. De situatie wordt nog bemoeilijkt door de komst naar het dorp van Jane Fairfax, aan zie Emma een hekel heeft, en de komst van Frank Churchill van wie iedereen zegt dat hij en Emma zo’n mooi paar zouden maken.

Ik was ooit, jaren geleden, begonnen in Emma, maar was na een bladzijde of 20 weer opgehouden. Nu heb ik het boek opnieuw gepakt en wel uitgelezen.
Emma is de vierde roman van Jane Austen en werd in 1815 gepubliceerd. Jane Austen zei zelf dat ze met Emma een hoofdpersoon had waarvan ze verwachtte dat alleen zij haar aardig zou vinden. Ik had inderdaad het probleem dat ik Emma ontzettend onsympathiek vond, al werd dat langzamerhand wel wat beter.

Het probleem (voor mij) is dat Emma niet echt intelligent of grappig is, ze wordt alleen naar de ogen gekeken omdat ze de rijkste jongedame van het dorp is. Ons wordt verteld dat ze intelligent is, maar niets in haar handelen en manier van doen laat hier enig bewijs van zien.

Haar financiële en sociale status zorgen ervoor dat ze ook niet per se hoeft te trouwen, ze kan haar leventje leiden zoals ze het wil. Een leeg en ijdel leventje zonder doel en zonder werkelijke bezigheden, zoals zoveel meisjes van haar klasse in die tijd. Langzamerhand zie je toch dat ze wel goede eigenschappen heeft, zo zorgt ze bijvoorbeeld heel lief voor haar vader die een enorme hypochonder is. En als ze een vrouw uit het dorp beledigt met een opmerking en Knightley haar hierop aanspreekt schaamt ze zich werkelijk en probeert ze meteen haar fout recht te zetten.

Eigenlijk vond ik bijna niemand in deze roman erg sympathiek, de meeste mensen zijn ontzettend dwaas en onzinnig. Knightley is de enige met nog een beetje gezond verstand, maar een echt leuke man kun je hem ook niet noemen, mijn hart ging voor hem tenminste geen moment harder kloppen.

Emma geeft wel een heel goed idee van de invloed van afkomst en standing in deze tijd en geeft leuke details zoals dat men voor een tandartsbezoek naar Londen moest omdat er in een relatief klein dorp als waar Emma woonde geen tandarts aanwezig was.

Mijn conclusie is dat Emma niet mijn favoriete Austen is, maar ik ben wel blij dat ik het boek nu eindelijk gelezen heb.

zondag 11 augustus 2013

Citaat: Virginia Woolf

Vrede vind je niet door het leven te vermijden.

Virginia Woolf (Engelse schrijfster1882-1941)

vrijdag 9 augustus 2013

Vijf op vrijdag, nogmaals foto's van Rome

Opnieuw een vijftal foto's die ik een paar weken geleden in Rome heb mogen maken. Foto's van oudheden, van kerken, oudheden die kerken zijn geworden, bloemen en pleinen. Wat wil een mens nog meer?

Het pantheon, aan de voorkant omhoog kijkend naar het plafond.
Dit soort aparte bloemen groeien hier ook. Geen idee wat het is, maar mooi is het wel!

Oudheden op het Forum Romanum. Dit blijft gewoon magnifiek.

Het Piazza Navona, het mooiste plein ter wereld. 's Avonds lekker op je gemakje rondlopen, genieten van de artiesten die er staan, of in dit geval, die muziek maken.

In de rij voor de Sint Pieter (een uur, zo lang heb ik nog nooit in de rij gestaan)
een foto gemaakt van de prachtige zuilen.

donderdag 8 augustus 2013

Italië op het spoor, Tim Parks

Tim Parks woont al dertig jaar in Italië en geeft les aan de universiteit van Milaan. Hij woonde echter jarenlang in Verona en heeft al die tijd elke dag de trein van Milaan naar Verona genomen.

In Italie op het spoor vertelt hij over zijn reizen, niet alleen van Verona naar Milaan en terug, maar alles wat erbij komt. 

Hij vertelt over de redenen waarom de Italiaanse spoorkaartjes zo goedkoop zijn, hoe het gekmakende onlogische systeem van kaartjes, abonnementen en supplementen in elkaar zit, de verschillende soorten treinen die er rijden en de mensen die je er tegen komt. De lijntrekkers, de gemakkelijke conducteurs en de dienstkloppers.

Het is zeker niet alleen een verhaal over treinen en treinreizen, het ook meteen een sociale geschiedenis van Italië, vol scherpe observaties en gebracht met fijne Britse humor. 

Ik heb twee jaar geleden de (voor mijn doen) avontuurlijke reis van Rome naar Venetië per trein gemaakt en daar zaten al heel wat haken en ogen aan, dus ik werd er een beetje huiverig voor. Ik heb besloten dat ik pas weer met de trein in Italië zal reizen als ik goed Italiaans spreek en elke moeilijkheid zonder problemen kan oplossen. Als ik het boekje van Tim Parks lees, denk ik dat dit een goed besluit is!

Italië op het spoor is een heerlijk boekje, een echte aanrader.

woensdag 7 augustus 2013

Italie op het balkon

Altijd als ik in Italië ben verbaas ik me daar over de prachtige bloemen die daar, schijnbaar zonder enige moeite, bloeien. Of het nu op balkons is, of in een park of op het Forum, de bloemen lijken weelderiger en kleurrijker te bloeien dan hier.
Mijn balkonnetje hier thuis is heel aardig, maar haalt het niet bij wat ik soms in Rome (of andere Italiaanse steden) tegenkomen.

Balkonnetje aan het Piazza Navona
Mijn oplossing is dat ik toch probeer om de sfeer van een Italiaans balkon over te brengen, door een paar planten te kopen die ik ook in Rome zag.
Zoals deze prachtige bougainville in de Villa Borghese.

Of deze 'Mannentrouw' die bloeide op het balkon van mijn hotelkamer. Ik was helemaal verliefd op deze prachtige blauwe kleur.

De dag nadat ik terug was uit Rome ben ik naar het tuincentrum gereden. Ik heb geprobeerd om Mannentrouw te vinden, maar die hadden ze niet. Ze kénden de plant zelfs niet (ai, een tikje te ouderwets misschien?) Gelukkig hadden ze wel Bougainville, die nu heel fijn zijn best doet op mijn balkonnetje.
Toch nog een beetje Italië bij huis!

maandag 5 augustus 2013

The secret keeper, Kate Morton

In 1938 is Dorothy zeventien jaar oud en ze verveelt zich enorm. Haar ouders zijn keurig oppassende mensen, maar Dorothy wil meer, zij wil avonturen beleven en Het Grote Leven ervaren. De veilige baan als secretaresse bij de fietsenfabriek die haar ouders voor haar hebben geregeld, ziet ze absoluut niet zitten.
Jimmy Metcalfe is een eenvoudige jongen die al jaren voor zijn dementerende vader zorgt. Jimmy is verliefd op Dorothy en wil met haar trouwen, maar eerst wil hij ervoor zorgen dat hij genoeg geld heeft verdiend om Dolly een goed leven te bieden. Jimmy is een goede fotograaf en als hij in Londen een baan aangeboden krijgt, gaat hij daar naar toe. 
De Tweede Wereldoorlog breekt uit en Londen krijgt te maken met bombardementen door de Duitsers. Jimmy begint naam te maken als oorlogsfotograaf die de ellende van de bombardementen weet vast te leggen.
Dorothy is tegen de zin van haar ouders in ook naar Londen gekomen en werkt als gezelschapsdame bij Lady Gwendolyn. De oude dame raakt erg op haar gesteld.
Dorothy voelt een diepe verering voor Vivien die aan de overkant van lady Gewndolyn woont en getrouwd is met een beroemd schrijver. Ze hoopt dat zij en Vivien vrienden kunnen worden. Helaas gebeurt er dan iets waardoor de levens van Jimmy, Dolly en Vivien hopelijk verstrikt raken, met verschrikkelijke consequenties.

In 1961 ziet de jonge Laurel vanuit het boomhuis hoe een vreemde man bij hun boerderij aanklopt en door haar moeder wordt neergestoken. Op dat moment wordt het door iedereen gezien als zelfverdediging en voor Laurels moeder zijn er verder geen consequenties. Het incident wordt verder verzwegen en behalve Laurel en haar ouders weet niemand wat er gebeurd is.

In 2011 is Laurel een bekende actrice die in veel toneelstukken heeft gespeeld. Haar moeder is stervende en de gebeurtenissen van vijftig jaar eerder komen terug in Laurel’s gedachten. Dit is de laatste kans om erachter te komen wat er werkelijk is gebeurd die middag.

Soms gebeurd het dat je een boek leest en bij de eerste pagina's denkt: 'Oh leuk.' Als je een paar pagina's verder bent denk je: 'Dit zou wel eens érg goed kunnen worden.', en voor je het weet heb je het boek uitgelezen en weet je zeker dat je de andere boeken van de schrijfster ook moet lezen! Dat is mij gebeurd met dit boek. The secret keeper is het eerste boek dat ik van Kate Morton heb gelezen (ik had zelfs nog nooit van haar gehoord), maar zeer zeker niet het laatste. Wat is dit een geweldig boek! Het boek heeft zo’n 600 pagina’s, maar het blijft boeien. Dat komt ten eerste omdat het uitstekend is opgebouwd met sprongen in de tijd die steeds een stukje meer van de sluier oplichten. Tot het einde toe blijft het grootste gedeelte van het plot voor je verborgen.
Ook de karakters worden goed neergezet. Heel knap begin je aan één van hen steeds meer te twijfelen, maar twijfel je ook over deze twijfel. Tot je op het einde door krijgt wat er is gebeurd en waarom je een steeds ongemakkelijker gevoel kreeg bij één van hen. Het einde is ontroerend en triest en ik heb er om moeten huilen. Voeg daarbij een uitstekende sfeer tekening van Londen tijdens de Blitz en je hebt met The secret keeper een prachtig verhaal in handen dat je niet loslaat.
Dit boek is in het Nederlands vertaald als De vertrouwelinge.

zondag 4 augustus 2013

Citaat: Paus Paulus VI

Steek de helpende hand niet uit als je niet bereid bent om je hele arm te geven.
Foto door mij gemaakt, Rome 2013
Paus Paulus VI (1897-1978)

vrijdag 2 augustus 2013

In memoriam: Hugo (1999-2013)

In 2001 ging ik werken in Dordrecht, terwijl ik woonde in Rotterdam. Een auto leek me handig en ik had mijn rijbewijs gehaald, dus die zomervakantie ben ik, met de hulp van mijn vader, op zoek gegaan naar een tweedehands auto. En die vonden we bijna meteen; een groene Citroën Saxo. Al sinds ik een klein meisje was, vind ik Citroën mooie auto’s. Ik kan me nog herinneren dat de buren een Citroën hadden en ik dacht ‘Later wil ik er ook zo een’.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken, ik ging in deze Citroën zitten en ik was verkocht. En daarmee ook de auto.

Dit groene karretje was nu van mij en ik was er ontzettend blij mee. Ik heb de gewoonte dat sommige dingen van mij een naam krijgen en een auto hoort daar ook bij. Een auto is voor mij mannelijk en aangezien dit een Franse auto was, moest de naam ook Frans zijn en het liefst met geschiedenis te maken hebben. Uiteindelijk heb ik voor Hugo gekozen, naar de Franse koning Hugo Capet, de eerste koning die weer een beetje orde op zaken stelde na de roerige 9e eeuw.
Dit is niet Hugo, maar een broertje van Hugo.
Van Hugo zelf heb ik helaas geen foto.
Citroëns zitten heerlijk, alsof je in een fauteuil zit en Hugo was geen uitzondering. Hij reed heerlijk, schakelde goed en heeft me bijna nooit in de steek gelaten. Hoe koud het ook was, hij startte altijd. Natuurlijk heb ik in die 12 jaar dat ik in Hugo heb gereden wel eens pech gehad. Zijn accu moest een keer vervangen worden, hij is zijn v-snaar een keer verloren en hij had ook eens een probleem met de uitlaat. De laatste keer was natuurlijk die memorabele avond deze winter dat de thermostaat het niet deed en ik langs de A-12 stil kwam te staan.

Ik weet in theorie dat Hugo maar een machine was, levenloos staal en glas, maar voor mij was het ook een entiteit, meer dan slechts een ding. Hij was Hugo.
Hugo en ik kwamen samen overal en soms zei ik het ook zo; ‘Dan kom ik met Hugo naar je toe’. Wat soms wel eens verwarring opleverde.
Regelmatig sprak ik ook tegen hem, zei dat hij een braaf autootje was en dan gaf ik hem een goedkeurend klapje op zijn stuur. Ik had het idee dat hij na zoiets altijd nog net even iets fijner snorde met zijn motor. Toen hij eens een spijker in zijn rechterband had zei ik bijna tegen de monteur dat hij een spijker in zijn rechterachterpoot had, maar ik kon me nog net inhouden.

Vorige week woensdag moest Hugo voor de APK naar de garage, maar helaas, daar bleek het een stuk minder goed te gaan met hem dan ik had gedacht. Volgens de garage waren er allerlei reparaties nodig, die zeker 2100 euro zouden kosten, misschien nog meer. En zoals de meneer die ik sprak zei; ‘Mevrouw, het is het niet meer waard om dit te investeren.’ En ik besefte dat die meneer gelijk had. Hugo was al 14 jaar oud en zelfs al zou ik er nu nog mee kunnen rijden, de kans was groot dat dit het laatste jaar zou zijn.

Hugo was terminaal en ik wilde niet aan allerlei overbodige behandelingen beginnen. Na enige tranen en flink nadenken was het besluit genomen. Rondgeneusd op de site van de garage en een redelijk geprijsde occasion kunnen vinden. Niet erg nieuw, maar wel met een lage kilometerstand. Vanzelfsprekend opnieuw een Citroën, een ander merk komt gewoon niet in aanmerking. Vorige week donderdag de boel geregeld, vrijdag de proefrit gemaakt en de koop gesloten. Gisteren heb ik de auto op kunnen halen. Ik ben nu de trotse bezitster van Hugo de Tweede, ofwel ‘zilveren Hugo’.
Hugo de Eerste, ‘Groene Hugo, is niet meer, hij zal naar de sloop worden gebracht.
Het is het einde van een tijdperk. 
Het kentekenbewijs van Hugo I
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...