maandag 30 december 2013

Terugblik 2013

Ik vind het leuk om een overzichtje te geven van 2013. Het was op persoonlijk gebied een wat vreemd jaar, maar wat mooie tentoonstellingen betreft en het lezen van prachtige boeken had ik geen beter jaar kunnen wensen.
De mooiste tentoonstelling was die van Malevich in het Stedelijk Museum Prachtig en nog tot 1 februari te bewonderen.

Heerlijk was het om Brideshead revisited opnieuw te ontdekken. Serieus, is er ooit betere televisie gemaakt?

En dan nu de echte leuke lijstjes, de boeken. Twee keer mijn top tien, de fictie en de non-fictie top tien.
In 2012 had ik 117 boeken gelezen en ik hoefde niet per se meer te lezen dan in 2012, maar ik wilde wel graag een even getal lezen.

Ik heb in 2013 in totaal 133 boeken gelezen. (onverwacht veel meer dan ik had gedacht)
Daarvan waren er 23 van Nederlandse schrijvers en 33 in het Engels. 4 hadden er te maken met Rusland, 16 met Italie of Italiaanse/Romeinse geschiedenis. Hieronder heb ik zowel de boeken van Italiaanse auteurs gerekend als de boeken van anderen over Italie of als ze zich daar afspeelden.
Ik heb 24 thrillers gelezen en 36 non-fictie boeken.
Het grootste gedeelte zijn historische boeken, zowel fictie als non-fictie. In totaal 45 historische boeken, 29 fictie en 16 non-fictie.

De lijstjes maken was erg moelijk, vooral het fictielijstje had een keer zo lang kunnen zijn. Ik heb heel goede boeken gelezen. Ten slotte is er toch deze selectie uitgekomen.

Fictie
1.     Brideshead revisited, Evelyn Waugh Het prachtige verhaal over Charles Ryder en zijn vriendschap met de familie Flyte. Mijn mooiste boek ooit, denk ik. Hier

2.     Sjaco, Conny Braam Historische roman, gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen in 18e eeuws Amsterdam. Hier

3.     In een mens, John Irving Een prachtig verhaal over liefde en acceptatie. Een nieuw hoogtepunt in het oevre van deze bijzonder en door mij zeer gewaardeerde Amerikaanse auteur. Hier

4.     De zwarte met het witte hart, Arthur Japin Voor mij een herlezing van het ontroerende verhaal van de Ashanti prinsen die in de 19e eeuw naar Nederland werden gebracht. Hier

5.     Leven na leven, Kate Atkinson Bijzonder origineel verhaal over een leven dat telkens opnieuw begint. Hoe kleine keuzes grote invloeden kunnen hebben. Hier

6.     Politie, Jo Nesbo Het laatst verschenen boek in de Harry Hole serie, erg, erg, erg spannend. Hier

7.     Vita, Melania Mazzucco Twee kinderen komen vanuit Italie naar de VS begin 20e eeuw. Indrukwekkend en heel mooi.Hier

8.     Jij bent het kwaad, Roberto Costantini Goed geschreven en intelligente Italiaanse thriller. Hier

9.     Het hart van alle dingen, Elizabeth Gilbert Mooie historische roman over een botaniste in de 18e eeuw.Hier

10. De afvallige, Jan van Aken Zeshonderd pagina’s die geen moment vervelen, over heel veel mensen en heel veel gebeurtenissen in de 4e eeuw. Hier

Non fictie
1.     De gang naar Canossa, Tom Holland Europa rond het jaar 1000, net zoals vorig jaar zijn Rubicon voor mij nummer 1 was, is ook dit boek zo fijn geschreven en zo tjokvol anecdotes en wetenswaardigheden dat het wel de eerste plaats moest krijgen. Hier

2.     Kind van het ereveld, Remco Reiding Mooi persoonlijk en zeer indrukwekkend verhaal over de Russische soldaten die sinds WOII hier in Nederland begraven zijn. Hier

3.     Black diamonds, Catherine Bailey Interessante geschiedenis van de ondergang van de adellijke familie FitzWilliam. Hier

4.    Diplomaat van de tsaar, Angela DekkerHet verhaal van de Russen die gestrand waren in Nederland na de Russische revolutie in 1917. Hier

5.     Ciao tutti Rome, Saskia Balmaekers Rome, heel veel Rome. Pleinen, restaurants, winkels, mooie foto’s, anekdotes en wetenswaardigheden, een heerlijk reisboek. (geen echte bespreking van geweest)

6.    Persoonlijke notities, Marcus Aurelius. Wijze woorden van een de beste keizers van het Romeinse rijk. Hier

7.     Amsterdam, Russel Shorto Geschiedenis van Amsterdam en vooral van het idee van de vrijheid dat hier zo belangrijk is. Hier

8.     Cicero, Anthony Everitt Een biografie over Cicero. Zeer lezenswaardig. (bespreking volgende week)

9.     Lancaster and York, Alison Weir De rozenoorlogen begrijpelijk en goed leesbaar uitgelegd. En dat is nog een hele opgave.Hier

10. Branded beauty, Mark Tungate Alles over het hoe en wat van de schoonheidsindustrie en de geschiedenis van de bekendste merken. Hier

zondag 29 december 2013

Citaat Lao Tse

Anderen begrijpen is kennis, jezelf begrijpen is verlichting.
Lao Tse (Chinees filosoof, 6e eeuw voor Christus)

vrijdag 27 december 2013

Boeken voor deze vakantie en daarna

Het einde van het jaar is volgende week al, en mijn laatste boekbespreking van dit jaar zal komende maandag verschijnen.
Er zijn verschillende boeken waar ik in dit moment in bezig ben, maar die ik waarschijnlijk pas in het nieuwe jaar uit zal krijgen, en zelfs al lees ik ze voor 31 januari 2013, dan komt de bespreking pas in 2014.
Om jullie alvast een idee te geven waar ik op dit moment mee bezig ben, is hier een overzicht.

Vergeten koninkrijken van Norman Davies is al een heel eind gevorderd, maar ik heb het boek nog niet uit. Het is erg interessant, maar geen boek dat je in één keer uitleest. Het einde komt in zicht, dus ergens binnenkort de bespreking.

Op de e-reader lees ik De boerenoorlog van Martin Bussenbroek. De kans is groot dat ik hier pas na de vakantie weer mee verder ga omdat het zo heerlijk lees in het openbaar vervoer. Ik ben op 1/3, dus ik moet nog even.

Op de foto is het stapeltje te zien van boeken waar ik mee bezig ben, of binnenkort in ga beginnen.
Vile bodies van Evelyn Waugh. Sinds Brideshead revisited wil ik meer van hem lezen en ik heb onlangs de film gezien die hier van gemaakt is. Ik heb hier hoge verwachtingen van.
Maanpaleis van Paul Auster, hier ben ik in bezig en het is volgens mij een heel mooi verhaal en een echte Auster.
Butcher's crossing van John Williams komt daarna aan de beurt, hier ben ik heel beniewd naar.
Alec Guinness van Piers Paul Read is een boek waar ik heel erg blij mee ben. Hier zit een bijzonder verhaal aan vast. Vorige week keek ik op een avond naar mijn rijtje biografieen over acteurs en ik bedacht dat ik eigenlijk wel heel graag een biografie over Alec Guinness zou willen lezen. Toevallig ging ik de dag erop naar de boekhandel om te zien of ze een bepaald boek hadden en besloot ik ook even bij de tweedehands afdeling te kijken. Ik wist niet dat hier een plankje 'film' was en was eigenlijk al vergeten wat ik de avond ervoor had bedacht. Tot mijn oog viel op deze prachtige gebonden biografie van sir Alec Guinness en die heb ik toen maar meegenomen.

donderdag 26 december 2013

2e kerstdag

De kerstvakantie is een lange vakantie, onderbroken door de feestdagen. Het is belangrijk om niet alleen aan allerlei verplichtingen te voldoen, maar ook goed voor jezelf te zorgen. Als je nu even geen zin hebt in familie, en je hebt ook geen zin om eruit te gaan dan is een heerlijk dagje met een paar goede films of series heerlijk om van bij te komen en uit te rusten.
Hier een selectie van waar ik me deze vakantie mee bezig kan houden. Rechts seizoen 1 van Once upon a time. Het tweede seizoen is net uitgezonden op de televisie, maar dit is een serie die ik graag in huis wil hebben.
Daarnaast vier series die allemaal als gemeenschappelijke noemer David Tennant hebben. Je kunt nu eenmaal nooit genoeg films of series met David Tennant hebben. Hij is mijn favoriete Dr. Who en van links naar rechts liggen hier: Broadchurch, Casanova, Spies of Warsaw en The escape artist. Kortom, genoeg om te kunnen genieten.

woensdag 25 december 2013

Fijne Kerstdagen

Voor iedereen heel fijne Kerstdagen, hoe je die ook doorbrengt. Om de feestvreugde te verhogen is hier één van mijn favoriete kerstliedjes, Stop the Cavalry van Jona Lewie. Dit werd een hit in december 1980, maar was door Jona Lewie helemaal niet bedoeld als kersthit. Hoe dan ook, het blijft een heerlijk nummer.
Zalig kerstfeest!

maandag 23 december 2013

Het diner, Herman Koch

Vier mensen in een restaurant, twee echtparen, de beide mannen zijn broers.
Paul Lohman is een voormalig geschiedenisdocent die op non-actief is gesteld na een aantal incidenten op school. Serge Lohman is de rijzende ster in het parlement, misschien zelfs de aankomende minister-president. De uitnodiging om te eten komt van Serge. Tijdens de verschillende gangen wordt duidelijk wat er aan de hand is. Hun zoons van zestien, Rick en Michel, hebben iets verschrikkelijks gedaan en hun ouders willen nu kijken hoe ze dit op kunnen lossen. Tenminste, dat wil Serge. Hij wil de volgende dag een persconferentie houden om zijn ontslag aan te kondigen, zodat daarna de twee jongens de consequenties van hun daad kunnen ondergaan. De andere drie zijn echter niet zo overtuigd dat dit nodig is. Gaat het tenslotte niet om twee jongens, kinderen nog maar en hoe schuldig was de andere partij, het slachtoffer? Kortom, moet er wel actie ondernomen worden, zeker als je bedenkt dat over twee maanden of zo niemand het er nog over heeft?

Verschillende dingen spelen in Het diner een rol. Hoe reageer je als je kind iets vreselijks doet? Schakel je de politie in, of bescherm je je kind tot elke prijs? Hoe komen jongeren tot een vreselijke daad? Is het onbezonnenheid, is het iets erfelijks in de genen (die suggestie wordt even gegeven) of heeft de opvoeding er ook mee te maken? Dat laatste speelt natuurlijk een rol. Michel is een etter, maar zou hij minder etterig zijn geweest met andere ouders?

We zien de gebeurtenissen tijdens deze avond door de ogen van Paul, en in het begin is dat leuk, want Paul verwoord wat veel van ons ook denken en hij schopt lekker tegen dingen aan, zoals het gedoe in sterrenrestaurants, mensen die huisjes in Frankrijk hebben enzovoort. Maar langzamerhand blijkt Paul toch niet zo’n heel fijn mens te zijn, iemand die er niet wars van is om eigen rechter te spelen, die, als hij merkt dat zijn zoon zijn neefje koeioneert en meesleept, het alleen maar fijn vindt dat zijn zoon in ieder geval geen meeloper is. Je zou Paul bijna een soort salon-fascist  kunnen noemen. Claire op haar beurt heeft er geen enkele moeite mee om haar zoon een alibi te verschaffen als die nog meer verschrikkelijke dingen gaat doen om de bewijzen van zijn vorige misdaad te verdoezelen. Ze heeft hem hier zelfs toe aangezet

De enige aan tafel die nog enig gezond verstand lijkt te hebben is Serge, maar die laat zich uiteindelijk uit ijdelheid weerhouden zijn persconferentie te geven en actie te ondernemen. De overigen willen het vooral van tafel hebben, uit bestwil voor ‘hun lieve jongens’. Over het slachtoffer heeft niemand het meer, dan had die maar andere keuzes moeten maken en daar niet moeten zijn.

Ik had Het diner nog nooit gelezen, ik was er ooit in begonnen, maar was al snel opgehouden (ik heb niet altijd heel veel geduld met Nederlandse literatuur en ik heb altijd een hekel aan Jiskefet gehad).
Vorige week heb ik echter de verfilming van Het diner gezien en die vond ik erg goed. Het boek wilde ik daarna ook lezen, ook om te zien hoe boek en film van elkaar verschillen.

Het verschil zit vooral in het einde en de reactie van Paul. In het boek is hij een mededader, helpt hij Claire om Michel te beschermen, om hun gelukkige drie-eenheid te behouden. In de film is hij geschokt en distantieert hij zichzelf van Claire en Michel, die altijd al meer een twee-eenheid waren waar hij buiten stond. Het einde en het lot van Paul blijven in de film open.
Ik kan niet zeggen welk einde ik beter vond, al begrijp ik niet helemaal waarom in de film het einde is veranderd? Is dat om ten minste nog één sympathiek persoon over te houden?

Ik vond Het diner erg prettig lezen, Herman Koch is erin geslaagd om een vreselijk gegeven indringend te beschrijven, maar toch met heel grappige momenten en opmerkingen erin waar ik regelmatig om moest grinniken. De situatie en de consequenties bleven in ieder geval ook nog lang in mijn hoofd zitten. Alle lof is wat mij betreft ook verdiend.

zaterdag 21 december 2013

Weer verbonden

Mijn computer heeft de afgelopen weken een raar geluid gemaakt, alsof het heel veel moeite kostte om op te starten. 'Dieselen' noemde ik het, omdat het klonk alsof er een dieselmotor in zat. Gelukkig heb ik een vader die verstand heeft van computers en het ook geen probleem vindt om ernaar te kijken.

Dat betekende wel dat ik een week lang mijn computer kwijt was. Aan de ene kant niet erg, want het gaf ook wel rust en tijd. De email kon ik bovendien via de telefoon doen, dus dat was handig. Aan de andere kant merkte ik dat ik het wel vervelend begon te vinden dat ik niet langer verbonden was met de rest van de wereld, zo voelde het een beetje. Ik had voor mijn blogs de stukjes ingepland en die verschenen keurig volgens schema, maar ik kon geen antwoord geven op reacties en zelf kon ik op andere blogs ook geen reacties achterlaten.
Andere sociale media werd ook een beetje lastig. Twitter doe ik veel via de telefoon, maar ik kon nu geen link meer tweeten.
Maar sinds gistermiddag staat de computer gewoon weer thuis, zonder dieselmotor. Bedankt pap!

donderdag 19 december 2013

De pianostemmer, Pascal Mercier


Frédéric Delacroix is pianostemmer, een man met een absoluut gehoor die als geen ander Steinway piano’s tot een perfecte klank kan brengen. Daarnaast schrijft hij opera’s, maar elke opera die hij inzendt voor een concours wordt afgewezen. Deze teleurstelling drukt zwaar op hem. Zijn vrouw Chantal was een balletdanseres, die door een ongeluk niet meer kan dansen en verslaafd is geraakt aan de morfine. Hun kinderen, de tweeling Patricia en Patrice, vluchten weg uit dit ouderlijk huis van gefnuikte dromen en teleurgestelde verwachting, des te erger door de gelaten volharding waarin hun vader doorgaat met opera’s schrijven, in de hoop dat hij eens erkenning zal krijgen.

Patricia vertrekt naar Parijs en vindt werk als cutter bij de film. Patrice gaat naar Santiago en zal hier als tolk werk vinden. Onderling hebben ze ook geen contact meer en brieven van thuis beantwoorden ze niet, lezen ze zelfs niet.
Jaren later komen ze allebei weer naar Berlijn, want hun vader zit in de gevangenis; tijdens de opera Tosca heeft hij de tenor doodgeschoten. Patrica en Patrice weten niet goed meer hoe ze contact moeten krijgen en besluiten om elkaar hun verhaal te vertellen in schriften. Het wordt niet alleen hun verhaal, maar ook het verhaal van hun beide ouders en grootouders, een verhaal waarin langzamerhand duidelijk wordt wat er is gebeurd en welke gevolgen sommige handelingen uit het verleden hebben gehad.

Pascal Mercier is filosoof en schrijver die eerder Nachttrein naar Lissabon heeft geschreven. Dit boek heb ik nooit gelezen, dus De pianostemmer was mijn eerste kennismaking met deze Zwitserse schrijver. Het verhaal wordt langzaam opgebouwd, net als een afgesloten kamer waarin een voor een de stofhoezen van de meubels worden gehaald en de geheimen te voorschijn komen die de tijd eerst verborgen heeft gehouden.

De pianostemmer is een prachtig, maar ook schrijnend verhaal. Frédéric wordt je sympathiek omdat hij zo stug vol blijft houden en zo verlegen, maar toch zo overtuigd blijft doorgaan. Je gunt hem dan ook zijn succes, en als dat er eindelijk lijkt te komen maar dan toch weer de grond in wordt geboord, breekt dat je hart. Sommige stukken kon ik daarom bijna niet verder lezen. 
De tweeling vond ik weinig sympathiek en hun verhouding vond ik ook vrij cliché (kunnen we een keer een tweeling hebben in de literatuur die het niet met elkaar doet?) Patrice wordt wel iets sympathieker als hij zijn best doet om eindelijk zijn vader te begrijpen. De tweeling wilde totaal niets met muziek te maken hebben en kan geen noot lezen. Nu wil Patrice weten waar zijn vader mee bezig was en hij vraagt een conservatorium studente te komen om de partituren te spelen.
Over de moeder had ik graag meer willen weten. Zij is uiteindelijk de spil waar het allemaal om draait en er blijkt toch meer achter haar verhaal te zitten dan de tweeling en daarmee dus ook de lezer, oorspronkelijk had gedacht. De opbouw van het verhaal met de schriften vond ik mooi, al wist ik niet helemaal wat ik van het einde moest denken. De kleine minpunten doen echter niets af aan het feit dat dit een bijzonder boek is.

Oospronkelijke titel: Der Klavierstimmer
Oorspronkelijk uitgegeven in 1998
Nederlandse uitgave in 2008 door Uitgeverij Wereldbibliotheek
Vertaling: Gerda Meijerink

woensdag 18 december 2013

Bloemen in de winter

Ondanks het feit dat het al half december is en dat over nog geen twee weken het 2014 is, heeft de Bougainville op mijn balkon de brui er nog niet aan gegeven. Hij staat niet alleen, de leeuwebekjes en de Spaanse margriet bloeien ook nog. Niet meer zo uitbundig als ze in de zomer deden, maar ze houden dapper stand. Bougainville in december, wie had dat gedacht?

maandag 16 december 2013

Feest van het begin, Joke van Leeuwen

Catho is een vondelinge die opgroeit in een door nonnen geleid weeshuis.

Berthe is een non van adellijke komaf, die zich als enige iets aantrekt van het meisje en haar dingen wil leren.

Gustaphe is een kunstschilder die hoopt dat de nieuwe tijd ervoor zal zorgen dat hij eindelijk zijn schilderijen in de Salon van de Academie zal kunnen hangen.

Thomas is een buitenlander, die naar Parijs is gekomen om daar klavecimbels en pianofortes te bouwen. Hij trouwt met Gisele en raakt op een gegeven moment bevriend met Charles-Henri, die door de andere Parijzenaars geschuwd wordt. Hij is namelijk de beul. Dit beroep gaat over van vader op zoon en zorgt voor een stigma. Want hoewel de beul in dienst is van de staat, wil verder niemand iets met hem of zijn familie te maken hebben. Thomas heeft als buitenlander deze scrupules niet, en er ontstaat een vriendschap waarin muziek belangrijk is. Als de baby van Thomas en Gisele sterft, is het Charles die hen gerust weet te stellen dat het niet aan een fout van hen lag.

Berthe verlaat het klooster en keert terug naar het huis van haar familie. Haar familie is echter gevlucht naar het buitenland, de enige die ze vindt is de knecht die op het huis moest passen. Berthe is vóór de nieuwe tijd en de veranderingen die plaatsvinden en vindt het geen probleem om haar huis voortaan met de knecht te delen. Hij woont nu boven, zij beneden en Berthe doet haar best om hem zo netjes mogelijk te behandelen.

Catho loopt weg uit het weeshuis en moet haar eigen weg in de stad en in het leven zien te zoeken. Door haar geringe opvoeding (ze kan eigenlijk alleen schoonmaken) is dit niet gemakkelijk, maar langzamerhand is ze in staat om na te denken en beslissingen te nemen.  

Deze mensen leven in een bijzondere tijd waarin net de Bastille is bestormd en het eruit ziet 
dat de maatschappij ingrijpend zal veranderen. Privileges worden afgeschaft, er komt een grondwet en alles zal goed komen. Maar al snel blijkt dat het optimisme van de eerste tijd verdwijnt, hervormingen gaan niet snel genoeg voor sommige mensen en de revolutie radicaliseert. Dit ondervinden de verschillende personen allemaal op hun eigen manier.

Feest van het begin begint op een heel irritante manier, namelijk zonder specifieke namen en jaartallen te noemen. Het speelt zich af in een specifieke historische tijd en Joke van Leeuwen gebruikt historische personen in haar verhaal, zoals Thomas en Charles-Henri. Dan moet het toch niet zo moeilijk zijn om dat even aan te geven. Ik was nu steeds aan het zoeken naar aanwijzingen om het verhaal te kunnen plaatsen en dit leidde mij behoorlijk af. Het zorgt ook voor afstand tot de tijd en de plek waar het zich afspeelt. Doordat achternamen vaak ook niet worden gegeven en in het geval van Catho er steeds over ‘de vondelinge’ wordt gesproken, kom je de personages ook niet echt nader.

Je krijgt steeds een stukje van het verhaal van één van de verschillende personen en af en toe raken de levens van deze mensen elkaar. Dat vond ik mooi gedaan.
Het taalgebruik is beeldend en als je eenmaal in de cadans zat, las het heel prettig en was het ook een mooi geschreven boek. Mooi was ook hoe je door allerlei kleine dingen merkt hoe de revolutie grimmiger wordt en hoe dit invloed heeft op de levens van Thomas en Berthe.

Op allerlei manieren wordt ook duidelijk dat het feest langzamerhand geen feest meer is, het begon allemaal mooi, maar zal in een drama eindigen. Zoals de baby in vreugde onthaald wordt, maar aan wiegendood bezwijkt, zoals de guillotine die wordt gebouwd met het idee dat dit onthoofding humaner zal maken, maar die het afschrikwekkende symbool van de Terreur zal worden.

Er zaten dus zeker mooi dingen in dit boek en ik heb het met plezier gelezen. Maar het blijft te fragmentarisch; door de afstand, door de losse eindjes, door de korte hoofdstukken die steeds vanuit een ander worden beschreven. Ik verwachtte steeds dat toch wel ergens een diepere laag zou komen, een onverwachte wending. Het open en abrupte einde was ook niet erg bevredigend.
Waarom dit boek nu de AKO literatuurprijs heeft gekregen weet ik niet, want eerlijk gezegd vond ik het daarvoor niet genoeg beklijven.

zondag 15 december 2013

Citaat: Cicero

Argumenten moet men wegen, niet tellen.
Marcus Tullius Cicero (Romeins staatsman en schrijver 106-43)

vrijdag 13 december 2013

Vol verdriet nemen wij kennis van...

Grafmonument op het Protestantse kerkhof in Rome.
Foto gemaakt door mij, 2012

Vorige week hoorde ik dat begin september de bekende historicus Herman Belien na een kort ziektebed is overleden. Daar was ik even stil van. Ik kende de goede man, niet persoonlijk natuurlijk, maar ik heb les van hem gehad toen ik studeerde aan de UvA. De dood van iemand die je kent, hoe veraf ook, kan je raken.

Maar hoe zit het met mensen die je helemaal niet kent? Als een bekend iemand dood gaat, dan rouwt de hele wereld mee. Een gekke situatie krijg je dan vaak. Mensen raken van streek over de dood van mensen die ze niet kennen, alleen maar kennen van de televisie of het witte doek.
Verdriet als je hoort dat iemand is overleden, een schok als het onverwacht is, lijkt me normaal en vooral heel menselijk.

Maar vaak leidt dit verdriet tot reacties buiten alle proporties, tot hysterische taferelen bij het huis of het hotel van de overledene met mensen die bloemen en beertjes en kaarsen neerleggen en snikkend laten zien hoe verdrietig ze wel niet zijn. Bij de dood van Lady Di hebben we dit voor het eerst goed gezien, maar ook toen Pim Fortuyn dood ging, hadden we taferelen zoals we die in Nederland nog niet eerder kenden. Ik wil best geloven dat bij dit grootste vertoon van rouw bij veel mensen oprecht gevoel zat, maar ik begrijp het niet helemaal. Hoe kun je zo van streek raken om iemand die je niet kent? Of is het voor veel mensen ook meegaan met de groep, een vorm van massahysterie?

Gaat er iemand dood van wereldformaat, zoals vorige week Nelson Mandela, dan komt echt iedereen voor de camera om te vertellen hoe erg ze het vinden. Je bent blijkbaar niet beroemd als je niet voor de televisie hebt mogen vertellen hoe erg je het vindt. Ze putten zich niet alleen uit in verdriet, maar ook in lovende woorden. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is wel gezegd. Het meeste daarvan is natuurlijk waar. Nelson Mandela was een staatsman van formaat, een man met moreel gezag, een licht in de wereld en een voorbeeld voor ons allemaal. De meesten noemen hem ook nog Madiba, alsof ze dagelijks contact hadden en tot de intieme vriendenkring van Nelson Mandela behoorden.

Toch vraag ik me af of al die politici en beroemdheden het wel menen. Mark Rutte vond het allemaal verschrikkelijk, terwijl zijn eigen VVD in de jaren ’80 niet bepaald voorop liep om de acties te steunen om de apartheid in Zuid Afrika te beëindigen. Voor de VVD in Nederland waren Mandela en het ANC pas na 1994 gesprekspartners die ze serieus hoefden te nemen. David Cameron heeft lovende woorden gesproken, maar was in 1985 lid van de conservatieve studentenvereniging die verantwoordelijk was voor de ‘Hang Mandela and other black terrorists’ posters. Voor de Tories was Mandela tot einde jaren 80 niet meer dan een zwarte terrorist. En zo zijn er ongetwijfeld nog meer voorbeelden te noemen.

Is het dan zo dat al die mensen die nu zo positief zijn van gedachten zijn veranderd? Zien ze in dat ze eerst geen goed beeld hadden, dat ze fout zaten? Of kan het zijn dat ze het eigenlijk niet echt menen, maar dat ze positief zijn omdat ze nu weinig anders kunnen? Of hopen ze dat een beetje van de grootheid van Mandela op hen afstraalt als ze aangeven dat hij hun voorbeeld is geweest en dat ze altijd al hebben gezien hoe bijzonder hij was? Ik begin daar toch een beetje wantrouwend tegenover te staan.

donderdag 12 december 2013

Rusland voor gevorderden, Jelle Brandt Corstius

In Rusland is het absurde nooit ver weg, je zou kunnen zeggen dat het absurde en het ongewone juist gewoon is.
Jelle Brandt Corstius heeft enkele jaren als correspondent voor Trouw in Rusland gewoond en hierover veel geschreven en documentaires gemaakt. Hij weet dus heel goed hoe het er in Rusland toegaat en in Rusland voor gevorderden vertelt hij hierover. Hij vertelt over Moskou en de verschillende handeltjes die je hier overal kunt vinden. Er bestaat bijvoorbeeld de ‘diplomaman’, die je elk gewenst diploma kan leveren tegen betaling, maar ook medische keuringen en rijbewijzen. De dieren in Moskou zijn ook bijzonder, zoals de elite van straathonden die zich per metro verplaatsen door de stad en precies weten welke markten op welke dagen open zijn en waar ze moeten overstappen. Heb je echter een huisdier en heb je een dierenarts nodig, dan is het wel nodig om te specificeren dat je geen dronken dierenarts wil hebben. 

Jelle Brandt Cortius reist door Rusland, op zoek naar informatie over gevallen ruimteafval, of over bijzondere mensen en bijzondere gebeurtenissen. Hij komt specialisten tegen die weinig weten van hun specialisme, museums die open zijn, maar toch niet toegankelijk, mensen die nog altijd op hun hoede zijn en weigeren te vertellen op welke verdieping ze wonen, komt in kantines waar het eten regelrecht uit je Sovjet Unie van de jaren ’70 lijkt te komen. Mensen te spreken krijgen is lastig, afspraken maken vaak nog lastiger, zoals blijkt als hij met een groepje anderen op bezoek gaat bij een nomadische stam en op een gegeven moment weer afgehaald moet worden.

Daar had de obscure Rus, die zijn zonnebril niet afzette, ook al over nagedacht en hij kwam met een in zijn ogen redelijke oplossing: ‘Over twee weken brengen de Eskimo’s je per slee bij een rivier. Dan komt iemand je per boot halen.’ ‘Hoe kunnen wij een precieze plaats afspreken?’ vroeg ik ‘En een precies tijdstip?’ ‘Heb je een satelliettelefoon?’ vroeg de Rus ‘Nee? Nou, het komt vast allemaal goed.’

Om re reizen en te leven in Rusland moet je geduld, humor en een groot relativeringsvermogen hebben, en gelukkig heeft Jelle Brandt Corstius dat. Rusland voor gevorderden is soms een beetje hap-snap in de verschilende hoofdstukken, maar is wel  uitermate vermakelijk en geestig geschreven. Een heerlijk boek.

Natuurlijk probeerde ik wel eens een praatje te maken met de Nenet, maar in nuchtere toestand zijn ze nogal gesloten, net als alle noordelijke stammen zoals Groningers. Een typisch Nenets-gesprek ging als volgt:

Ik : ‘Hoe lang doet u dit werk al?’
Nenets: ‘Al lang.’
Ik: ‘Hoeveel jaar precies?’
Nenets ‘…’

Uitgegeven in 2008
Gelezen op de e-reader

maandag 9 december 2013

Zeven is zwijgen, Lindsay Faye

New York in de jaren ’40 van de 19e eeuw, een plek waar elke dag nieuwe mensen komen wonen. Van Ieren die de hongersnood in Ierland willen ontsnappen tot slaven die gevlucht zijn van de plantages in het zuiden. Ieder van hen hoopt in New York op een nieuw bestaan en een mooie toekomst. Helaas is het een stad vol armoede en ellende, waar bijna niets geregeld is door de overheid. Het is ieder voor zichzelf  en er zijn gelegenheden genoeg voor mensen om zichzelf te verrijken ten koste van hun medemens.
Het net opgerichte politiekorps heeft nog weinig mogelijkheden en nog minder steun van de bevolking, maar het is tenminste een begin.

Timothy Wilde heeft sinds het vorige boek De goden van Gotham promotie gemaakt. Hij heeft een eigen kamertje en een bureau en krijgt van de hoofdcommissaris de lastige opdrachten waarbij onorthodox denkwerk vereist is.
Hij zit net met een collega over een opgeloste zaak van een vermist schilderij na te praten, als een mooie jonge vrouw het politiebureau binnenkomt. Lucy Adams heet ze en haar zoontje en haar zuster zijn ontvoerd door slavenjagers. Timothy roept de hulp van zijn broer Valentine in en ze weten de ontvoerde familie te bevrijden. De slavenjagers laten het er echter niet bij zitten en al snel hebben de broers te maken met een niets en niemand ontziend complot waarbij niemand is wie hij zegt te zijn, waarbij doden vallen en de politiek op allerlei manieren erbij betrokken is.

In 1846 was er nog slavernij in het zuiden van de Verenigde Staten. Sommige slaven wisten te ontkomen, soms met behulp van de Ondergrondse spoorlijn. Op hen werd jacht gemaakt door slavenjagers (kraaienvangers) die de gevluchte slaven terug brachten naar hun eigenaren. Vrije zwarte mensen moesten echter ook oppassen, maar al te vaak werden vrije zwarte mensen ontvoerd en verkocht als slaaf, met een mooie premie voor de kraaienvanger.
In het noorden was geen slavernij, maar gelijke rechten waren er zeker niet. Zwarte mensen mochten in New York wel stemmen, maar alleen als ze een bepaald inkomen hadden en zwarte mensen mochten in de rechtbank niet getuigen als het ging om een zaak van andere zwarte persoon.
Veel politici in het noorden waren niet bepaald van plan om voor de slaven een oorlog te beginnen. Ten eerste hadden ze de katoenindustrie en vooral de inkomsten daarvan nodig (geld laten de wielen van de politiek altijd gemakkelijker draaien). Ten tweede wilde bijvoorbeeld de democratische partij niet al te openlijk opkomen voor de zwarte bevolking om de Ierse arbeiders die net zo hard om werk verlegen zaten niet van hen weg te jagen.

Timothy zou je modern kunnen noemen in zijn opvattingen, vooral in het accepteren van het ongebruikelijke liefdesleven van zijn broer, maar het is waarschijnlijker dat hier de familieband het belangrijkste was.
De relatie tussen Timothy en Valentine is interessant. Ze zijn al sinds hun vroege jeugd op elkaar aangewezen en Valentine heeft Timothy als het ware opgevoed en hem de dingen geleerd die volgens Val nodig waren om te overleven. Timothy heeft aan de ene kant een behoorlijke hekel aan Val en de moeilijke posities waar Val hem regelmatig in brengt. Aan de andere kant is zijn broer zijn enige familie en wil hij alles doen om hem te beschermen en te helpen. Timothy heeft niet altijd een hoge dunk van zijn broer en denkt dat zijn broer dat ook niet van hem heeft. Hij is dan ook altijd verbaasd als Val hem meteen te hulp schiet als Tim hem nodig heeft, al brengt het zijn eigen leven in gevaar.

Net als De goden van Gotham is Zeven is zwijgen een spannend, goed geschreven boek, vol historische details die het interessant maken. Lindsay Faye heeft overduidelijk heel veel research gedaan en dit maakt dat ze zonder moeite het New York van 1846 tevoorschijn laat komen, met daarbij gelukkig ook nog karakters van vlees en bloed. Hoewel hij een kleine rol heeft, is Jean-Baptiste wel cruciaal op een bepaald moment en als je erachter komt hoe hij leeft, sluit je het joch in je hart. Ook Julius en Jim komen tot leven en spreken tot je.
Opnieuw een compliment voor de vertalers die het 19e eeuwse Flash (een soort New Yorks bargoens) heel inventief hebben weten over te brengen, zonder dat het belachelijk wordt.

Zeven is zwijgen is het tweede deel van wat een trilogie moet worden over Timothy Wilde en ik ben blij dat er nog een boek komt om naar uit te kijken. Ik wil graag nog een boek lezen in deze fascinerende tijd en ik hoop dat sommige personages opnieuw een opwachting zullen maken.

Originele titel: Seven for a secret
Originele publicatie in:
Uitgegeven in Nederland: 2013, Uitgeverij
Vertaling: Maaike Bijnsdorp en Lucie Schaap
Gelezen als e-boek (mijn eerste e-boek J )

zondag 8 december 2013

Citaat: Nelson Mandela

Moedige mensen zijn niet bang om te vergeven, als dat vrede brengt.
Nelson Mandela (Zuid Afrikaans staatsman, 1918-2013)

zaterdag 7 december 2013

In memoriam; Nelson Mandela 1918-2013

Bron hier
Eergisteren is Nelson Mandela overleden. De man die gestreden heeft tegen de Apartheid in zijn land. Eerst als advocaat in de eerste zwarte advocatenfirma in Zuid Afrika en als één van de leiders van het ANC.

In de eerste instantie probeerde het ANC met de regering in overleg te gaan, maar de gewelddadige reactie die dit opleverde deed het ANC besluiten dat ze een andere manier zouden proberen. Geweld tegen de regering en tegen militaire doelen was geoorloofd. Nelson Mandela werd nu gezien als een terrorist.

Nadat hij in 1962 Zuid Afrika had verlaten (zonder toestemming) om overal steun te zoeken voor de strijd tegen de Apartheid, werd hij bij terugkomst in Zuid Afrika opgepakt en veroordeeld. Later werd bij een overval op een ANC hoofdkantoor plannen voor aanslagen gevonden en Mandela werd, samen met andere leiders veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf op Robbeneiland.

Het was voortaan verboden om de namen van de ANC leden te noemen, de regering hoopte dat Nelson Mandela en de anderen op deze manier vergeten zouden worden. Dit gebeurde niet, de naam en de zaak werden levend gehouden en verspreiden zich over Zuid Afrika, en van daaruit over de hele wereld.

Langzamerhand werd de naam Nelson Mandela het symbool voor de anti-apartheidsbeweging en overal over de hele wereld kwam er steun voor het ANC. De regering van Zuid Afrika wist van geen wijken, zelfs economische sancties en een geisoleerde positie in de wereld brachten hen niet op andere gedachten. Ze hebben op een gegeven moment Mandela wel vrijlating aangeboden, maar op bepaalde voorwaarden. Nelson Mandela heeft dit geweigerd, hij wilde niet vrij zijn zolang zijn mensen niet vrij waren, liet hij via zijn dochter weten.

In 1990 liet president de Klerk uiteindelijk Nelson Mandela vrij, na 27 jaar gevangenschap.
Onderhandelingen begonnen tussen de regering en het ANC en in 1994 kwam eindelijk het moment dat de zwarte bevolking van Zuid Afrika voor het eerst mocht stemmen. Het ANC kwam aan de macht en Nelson Mandela werd president. Hij besefte dat hij het land bijeen moest zien te houden en dat hij moest tonen een president voor wit en zwart te zijn. De beroemde rugbywedstrijd (altijd een sport voor blanken geweest) waar Mandela met een Springbok-shirt verscheen heeft daaraan veel bijgedragen. De Waarheids en verzoeningscommissie heeft ook grote bijdragen geleverd om de wonden te helen.
De vrijlating van Nelson Mandela in 1990
Bron hier
Natuurlijk heeft Mandela in de vijf jaren dat hij president is niet alles op kunnen lossen. Het grootste deel van de zwarte bevolking leeft nog altijd in verschrikkelijke omstandigheden, AIDS is een groot probleem en laten we wel wezen: de opvolgers van Mandela zijn niet bepaald goede staatsmannen.

Afgelopen donderdag is Nelson Mandela overleden, de man met waarschijnlijk het grootste morele gezag in de wereld. Iemand die je kunt zetten naast Mahatma Gandhi en waar waarschijnlijk ook Martin Luther King bij hoort. Een bijzonder mens, die ons heeft laten zien hoe krachtig je kunt zijn, zelfs al is alles geprobeerd om je te breken en hoe je vergevingsgezind kunt zijn, zelfs al is wat je is aangedaan onvergefelijk. Iemand om niet te vergeten.

Zuid Afrika heeft het mooiste volkslied ter wereld, denk ik eigenlijk, daarom hier de versie die gezongen is door Paul Simon, Miriam Makeba en LadySmith Black Mambazo.

vrijdag 6 december 2013

Vijf op vrijdag: 5x fotoboeken over de Romanovs

Als de dagen korter en kouder worden, lees ik altijd meer over Rusland en de Romanovs. Dat past beter bij deze tijd van het jaar, denk ik. Ik heb een aardige verzameling boeken over Rusland in het algemeen en de Romanovs in het bijzonder en vandaag wil ik jullie laten zien welke vijf fotoboeken wat mij betreft tot het absolute hoogtepunt van mijn collectie behoren.

1/ The Romanovs, Love power and tragedy
Een van de mooiste boeken die er zijn over de Romanovs. Ik denk dat elke Romanov-fan deze wel heeft of in ieder geval op het verlanglijstje heeft staan. Tsjokvol informatie, foto's van de familie, maar ook afbeeldingen van brieven, huizen, uitnodigingen en andere zaken. Heel persoonlijk en mooi.

2/ Tsaar, de verdwenen wereld van Nicolaas en Alexandra, Peter Kurth
Een prachtig en dik boek vol foto's die de gehele wereld van de Keizerlijke Familie bestrijken, van de paleizen tot de rijtuigen en natuurlijk veel foto's van de familie zelf. Peter Kurth heeft hiermee een juweeltje afgeleverd.

3/ The jewels of the Romanovs, Stefano Papi
De Keizerlijke familie van Rusland had prachtige juwelen. Veel ervan zijn verloren gegaan tijdens de Revolutie, maar er is nog genoeg over en bovendien zijn er afbeeldingen en foto's van de juwelen die weg zijn. Beschrijvingen van de juwelen met foto's van leden van de familie die de juwelen bij een bepaalde gelegenheid dragen.

4/ Royal Russia, the private albums of the Russian Imperial Family
Het leuke van de Romanovs is dat er heel veel foto's van hen bewaard zijn gebleven. Naast staatsieportretten en andere officiele foto's zijn er ook heel veel familiefoto's. De Romanovs waren gek op fotograferen, elk familielid had een eigen camera en ze maakten heel veel kiekjes, vooral voor zichzelf. Veel van deze foto's zijn teruggevonden en een aantal staan er in dit boek. Het is leuk om de Keizerlijke Familie zo spontaan en onofficieel en vooral zo op hun gemak terug te zien.

5/ The camera's and the tsars, Charlotte Zeepvat
Dat geldt ook voor dit boek, staatsieportretten en officiele foto's, maar ook kiekjes waarop vooral een familie te zien is.

donderdag 5 december 2013

Teleurstellende boeken

Soms heb je boeken die je zó tegenvallen. Vaak heb je je er enorm op verheugd omdat je de vorige boeken van de schrijver mooi vond, en heb je dit boek vol enthousiasme gekocht. Maar als je dan begint met lezen valt het tegen. Het pakt niet, het boeit niet, eigenlijk is er gewoon niets aan.
Mij overkwam dit helaas in de afgelopen tijd met de volgende boeken. Ze verdienen geen eigen blogpost, dus daarom combineer ik ze maar.

Winterdood, Rennie Airth.
Dit was het derde deel in de serie over politie inspecteur John Madden. De eerste twee delen vond ik mooi, al was het eerste deel het allerbeste.
Winterdood, het derde deel, speelt zich af in Londen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Een jonge vrouw wordt vermoord en er zijn aanwijzingen dat de oorzaak ligt in de oorlogsjaren in Frankrijk. Echter, de oorlog loopt op haar einde en de politie in Parijs heeft wel meer te doen dan vage aanwijzingen te onderzoeken. John Madden is allang met pensioen, maar kende het meisje persoonlijk en raakt op die manier bij het onderzoek betrokken.
Londen tijdens de Tweede Wereldoorlog is een setting die ik meestal interessant vind als achtergrond voor verhalen. In dit geval begon het boek heel goed, maar zakte het daarna volledig in. Het kwam niet op gang en halverwege was mijn aandacht echt helemaal weg. Ik heb het boek met moeite uitgelezen en hoewel het op het einde een beetje beter werd, had ik op meer gehoopt. 

Het vuurpaleis, Stephen Dobbyns.
Ik heb genoten van De kerk van de dode meisjes en zelfs van Kind in het water, al was die wel wat minder.
Het vuurpaleis begon met een aardig idee, een baby wordt uit het ziekenhuis gekidnapt en in het bedje worden slangen aangetroffen. Maar het onderzoek verloopt heel raar en al snel werd verhaal het zo warrig en zo wijdlopig dat er geen touw aan vast te knopen is. Te veel mensen, te veel beschrijvingen en te veel los zand. Ik ben tot halverwege gekomen en toen had ik er genoeg van.

In ballingschap, Charles Palliser
Charles Palliser heeft eerder De quincunx geschreven, een briljante roman die zo uit de 19e eeuw had kunnen komen en ook het heel leuke Dolende geesten waarin kunstig verschillende verhalen uit verschillende tijden worden gecombineerd.
In ballingschap is opnieuw een boek dat speelt in de 19e eeuw, in de stijl van de 19e eeuw. Maar helaas, wat een absolute verschrikking. Richard komt naar een afgelegen huis waar zijn moeder en zuster wonen na de dood van Richard’s vader. Er gebeuren in het dorp allerlei rare dingen, mensen doen raar en over het algemeen is Richard vooral geïnteresseerd in seks en opium. Het is warrig, vervelend en onsmakelijk. Getver de getver, wat een rotboek. Ik heb 80 pagina’s gelezen en toen ben ik gestopt. Er zijn meer dan genoeg mooie boeken dus hoef ik mijn tijd niet met zoiets te verdoen.

woensdag 4 december 2013

Donkere dagen

De weken voor de kerstvakantie zijn altijd berucht om de drukte die ze meebrengen. Toetsen (veel), vergaderingen (de meeste complete tijdverspilling), Sinterklaas en Kerstvieringen, ouderavond en de presentatie avond. Het is het beste in deze tijd om per dag te bekijken wat je doen moet, als je verder vooruit kijkt wordt je daar niet vrolijk van. Nog drie weken, houden we onszelf voor. Nog drie weken.

En dan is het ook nog donker en koud aan het worden. Logisch en het zou tijd worden, want het is ondertussen december. Ik heb echter mijn echte winterjas nog altijd niet aangehad, dus met die kou valt het tot nu toe nog wel mee.

Wel was het gisterochtend mistig. En dat maakte de tocht van de bushalte naar school wel extra leuk, op de een of andere manier werd ik er erg vrolijk van. Ik heb zelfs nog een foto genomen, waarop de mist niet goed te zien is, maar wel hoe donker het is, zo om kwart voor acht in de morgen. Ik vind het wel fijn om te lopen in het donker. Dat is een moment van stilte, uit het openbaar vervoer, maar voordat de drukte van school weer begint. Slechts tien minuten, maar die koester ik wel. Zelfs in de mist.

maandag 2 december 2013

Persoonlijke notities, Marcus Aurelius

Het ruiterstandbeeld van Marcus Aurelius in de
Capitolijnse musea
Marcus Aurelius was keizer van het Romeinse rijk van 161-180 regeerde. Hij was ook filosoof, uit de Stoïcijnse school. Deze filosofische stroming is begonnen in Griekenland, maar was ook in het Romeinse rijk populair. Kort gezegd komt het erop neer dat het Stoicisme ervan uit gaat dat alles in het leven vast ligt, maar dat je als mens wel vrij bent in hoe je reageert op gebeurtenissen. Belangrijk was het om niet te veel mee te gaan in verdriet, woede of blijdschap, maar om gematigd te blijven. Je niet te veel van je stuk laten brengen en je plicht doen, daar draaide het om in het leven. De wetenschap dat je doet wat je doen moet helpt je ook om je gemoedsrust te bewaren.

Marcus Aurelius wordt over het algemeen als een goede keizer gezien (de laatste van de goede) die het Romeinse Rijk met wijsheid regeerde. Tijdens zijn regering kreeg hij te maken met opstanden in de Germaanse gebieden en vaak was hij lang van huis om deze neer te slaan. Ondanks de veelvuldige afwezigheid kregen zijn vrouw en hij veertien kinderen, waar een groot deel van in de kindertijd al overleed, zoals in het oude Rome niet ongewoon was. De enige zoon die bleef leven tot zijn volwassenheid was Commodus. Marcus Aurelius brak met de traditie om een geschikte opvolger te adopteren en na zijn dood kwam zijn zoon Commodus aan de macht, die over het algemeen in de geschiedschrijving als een verschrikkelijke keizer wordt gezien.

Marcus Aurelius is trouwens degene van wie het ruiterstandbeeld is dat staat op het Capitool in Rome, op het Piazza Campidoglio. Een gedenkzuil met de afbeeldingen van zijn overwinningen op de Germanen en de Parthen staat op het Piazza Colonna, ook in Rome.

Zijn Persoonlijke notities (ook wel Meditaties) heeft Marcus Aurelius waarschijnlijk tussen 170-180 geschreven. Hierin geeft hij blijk van een groot inzicht en wijsheid. Hij schrijft over verschillende onderwerpen zoals familie, plicht, de wereld, de goden, de natuur, vriendschappen enzovoort. Soms in een enkele regel, soms met een hele uitleg erbij. Wat er zo fijn aan is, is dat het nog altijd actueel is, dit zou gisteren geschreven kunnen zijn. Je niet al te zeer door de gebeurtenissen van slag laten brengen en zonder morren je plicht zo goed mogelijk uitvoeren is nog altijd geen slecht levensadvies.

Simone Mooij-Valk heeft de Persoonlijke notities van Marcus Aurelius vertaald, en hier een inleiding en uitleg bij geschreven, die het begrip over deze geweldige filosoof alleen maar doen toenemen.

Tot slot enkele pareltjes van Marcus Aurelius zelf:
-        De mensen zijn er ter wille van elkaar. Breng ze dus tot beter inzicht of verdraag ze.
-        Probeer toegang te krijgen tot ieders innerlijk kompas, gun ook ieder ander toegang tot het jouwe.
-        De woede tegen de feiten heeft geen zin, ze malen er niet om.

zondag 1 december 2013

Eerste zondag van de Advent

Vandaag is het de eerste zondag van de Advent, de bijzondere tijd die vooraf gaat aan Kerst. Het is een tijd om weer even tot jezelf te komen en te beseffen wat belangrijk is en wat niet.
Het symbool van de Advent is de Adventskrans met vier kaarsen, waar elke zondag er één meer wordt aangestoken.
Ik heb mijn eigen versie van de Adventskrans, met zilveren en paarse kerstballetjes. (paars is de liturgische kleur die bij deze tijd hoort).

vrijdag 29 november 2013

De ereader

Eindelijk ben ik overstag gegaan, ik heb een ereader gekocht. Ik had er natuurlijk al wel eens van gehoord en sommige mensen hebben ze me ook aangeraden (ja, Joke, ik kijk naar jou! :-D). Ik heb de boot altijd afgehouden met het idee dat een ereader niet nodig was voor mij. Maar toen ik er een twee weken geleden een paar van dichtbij zag, zag ik hoe gemakkelijk in gebruik ze zijn. Handzaam en klein ook, maar toch duidelijk leesbaar.

Dat weekend heb ik flink wat tijd doorgebracht op internet om informatie te zoeken over verschillende merken, gebruiksvriendelijkheid en mogelijkheden. Ik ga bij dit soort zaken nooit over één nacht ijs. Bij bol.com vond ik er één in een speciale aanbieding, die ook nog goede recensies had gekregen. Ik besloot er nog even over na te denken. De dag erna sprak ik echter met vriendin M. die dezelfde ereader net had gekocht en er erg enthousiast over was. Dat gaf de doorslag en ik heb deze ereader ook besteld.

Installeren etc. ging boven verwachting gemakkelijk en goed en daar was ik wel heel blij om. Ik heb er nu een aantal boeken opstaan waar ik een tijdje zoet mee kan zijn. Zo heb ik oa. De Boerenoorlog van Martin Bossenbroek voor slechts een tientje gevonden (papieren versie 25 euro) en een biografie van Peter de Grote van Robert K. Massie voor nog geen drie euro (papieren versie 20 euro). Dat scheelt dus enorm in prijs en op die manier heb je die ereader er zo uit. Het zijn ook dikke boeken die je niet even meeneemt in je tas naar het werk, maar met de ereader is dat geen enkel probleem.

Na slechts een korte tijd gebruiken kom ik tot de volgende voor en nadelen van de ereader:

Voordelen:
-        Gemakkelijk om mee te nemen
-        Gemakkelijk te lezen
-        E-boeken zijn vaak goedkoper
-        Geen ruimtegebrek in de boekenkasten meer

Nadelen:
-        Niet gemakkelijk terug kunnen bladeren (of vooruit, wat ik ook nog wel eens wil doen)

Ben ik helemaal van de papieren boeken af? Nee, natuurlijk niet. Ik houd van boeken en de boeken in mijn kasten, maar ik kreeg wel wat ruimtegebrek. Nu kan ik de meest mooie boeken in de papieren versie in de kast hebben, maar heel veel andere boeken op de ereader.

Voor de liefhebbers die willen weten welke ereader ik heb gekocht: het gaat om de Sony Reader PRS T2, met een mooi blauw stoffen hoesje. Hiermee kan ik geen boeken van Amazon downloaden, maar dat is voor mij geen bezwaar. Ik denk dat ik hier nog heel veel plezier van zal hebben.

donderdag 28 november 2013

Het Victoriaanse huis, John Boyne

Eliza Crane’s vader houdt erg van Charles Dickens. Als de grote schrijver een lezing houdt, wil hij daar dan ook per se naar toe. Zelfs ziek zijn kan hem niet tegenhouden. Helaas blijkt deze inspanning hem teveel en een week later is meneer Crane overleden, zijn dochter alleen achterlatend.

Eliza neemt het impulsieve besluit dat ze ergens anders naar toe wil en ze reageert op een advertentie in de krant waarin gevraagd wordt om een gouvernante. Ze wordt aangenomen en nauwelijks een week na de begrafenis reist ze naar Gaudlin Hall in Norfolk. Ze wordt begroet door de beide kinderen, Isabella van 12 en Eustace van 8, maar er is geen volwassene te bekennen. Eliza krijgt te maken met onverklaarbare gebeurtenissen, maar er is niemand die wil vertellen wat er aan de hand is of waar de ouders van de kinderen zijn. Als Eliza erachter komt dat zij de zesde gouvernante in een jaar tijd is en dat er van haar vijf voorgangers vier dodelijk verongelukt zijn, weet ze dat ze moet opschieten om antwoorden te krijgen op haar vragen om het er levend vanaf te brengen.

Het Victoriaanse huis lijkt een homage te zijn aan het 19e eeuwse spookverhaal. Alle elementen die je zou verwachten zijn aanwezig. Een groot huis in een afgelegen dorp, dorpelingen die niets willen vertellen, stuurse bedienden die nog minder willen vertellen, verweesde kindertjes in nachtponnen, onverklaarbare ongelukken, een zolder vol geheimen en een onschuldige jonge vrouw die in de val zit.
Eliza is een afwijkende hoofdpersoon in die zin dat ze een pittige jonge vrouw is die zich niet op de vlucht laat jagen en vastberaden naar de antwoorden blijft zoeken.

John Boyne kan goede historische romans schrijven, dat heeft hij met voorgaande boeken als De scheepsjongen, Het winterpaleis en De witte veer wel bewezen. Ik had dan ook goede hoop dat ik van dit boek ook erg zou genieten. Ik vrees echter dat ik een beetje teleurgesteld was, ik had meer diepgang verwacht, een verhaal met meer lagen en substantie. Dit voelde als een boek dat misschien beter een kort verhaal had kunnen worden.
Kortom: als spookverhaal is dit geslaagd, als historische roman is het wat mij betreft te mager en dan prefereer ik zijn vorige boeken.

Originele titel: This house is haunted
Gepubliceerd in: 2013
Nederlandse uitgave 2013 door uitgeverij Meulenhoff Boekerij
Vertaling: Mechteld Jansen
Bladzijdes: 302

woensdag 27 november 2013

Zonsondergang

Hier zijn verder geen woorden bij nodig, toch? Zonsondergang, een paar dagen geleden.

maandag 25 november 2013

De scharlaken stad, Hella Haasse

Giovanni Borgia heet hij, dat is hem tenminste altijd verteld. Hij weet echter niet hoe hij precies verwant is aan deze beruchte familie, er zijn genoeg geruchten, maar niemand die hem precies wil vertellen hoe het zit. 

Zelf heeft hij altijd gedacht dat Cesare Borgia zijn vader was, maar langzamerhand gaat Giovanni hier steeds meer aan twijfelen. Is paus Alexander Borgia misschien zijn vader, of is zelfs Lucrezia zijn moeder? En als Lucrezia zijn moeder is, wie is dan zijn vader?

Door deze onzekerheid kan Giovanni zijn plaats niet echt vinden in de wereld. Hij trekt van het hof van verwanten naar het hof van Lucrezia in Ferrara, en daarna naar de koning van Frankrijk. 

Een paar jaar later vinden we hem terug in Rome, nog altijd op zoek naar antwoorden, terwijl Rome staat voor één van de meest verschrikkelijke gebeurtenissen in haar geschiedenis; de bezetting en de plundering van Rome door keizer Karel in 1527.

In deze periode proberen de Italiaanse staten onafhankelijk te blijven, maar dit is niet gemakkelijk als tegelijkertijd de koningen van Spanje en Frankrijk claims op delen van het land hebben en bereid zijn deze claims met het zwaard te verdedigen.
De paus probeert beide kanten te vriend te houden, maar kan niet voorkomen dat Italië van beide kanten onder de voet wordt gelopen.

Wie ben je werkelijk? In een wereld waar je naam belangrijk is, zelfs al ben je een bastaard, is het niet weten wat je afkomst precies is een probleem. Het boek eindigt met dezelfde zin als waarmee heb begon, alleen de naam is vervangen, Giovanni zoekt naar antwoorden, maar de antwoorden die hij krijgt roepen alleen nieuwe vragen op. Zijn zoektocht zal nooit werkelijk afgelopen zijn.

Het verhaal van Giovanni Borgia wordt vertelt vanuit verschillende perspectieven, hijzelf komt aan het woord, maar ook andere historische figuren zoals Michaelangelo, Machiavelli of de hertogin van Colonna. 

Zowel in de eerste als de derde persoon wordt er verteld en er wordt gebruik gemaakt van brieven, dialogen en beschrijvingen. Deze rijke schakeringen en het mooie taalgebruik geeft het verhaal diepgang en maken het de lezer niet altijd gemakkelijk (en dat bedoel ik als een goed punt) en het zorgt er tegelijkertijd voor dat je helemaal in het verhaal komt en het geen moment verveelt.

Ik had eerst het boek Schoonheid en schande van Sarah Dunant gelezen over de Borgia familie en daar had ik erg van genoten. Toch wilde ik als tegenwicht daarna De scharlaken stad herlezen. 

Ook hier heb ik opnieuw van genoten. Dan zie je goed het verschil tussen een goed geschreven historische roman en een goed geschreven literaire historische roman. Mooi om dat verschil te zien, en beide boeken op hun eigen kwaliteiten te kunnen beoordelen.

Uitgegeven in 1952

zondag 24 november 2013

Citaat: John F. Kennedy

The very word 'secrecy is repugnant in a free and open society, and we are as a people inherently and historically opposed to secret societies, to secret oaths and to secret proceedings.
John F. Kennedy (Amerikaanse president, 1917-1963)
(misschien ook een wijze les voor de huidige regering in de VS)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...