vrijdag 29 november 2013

De ereader

Eindelijk ben ik overstag gegaan, ik heb een ereader gekocht. Ik had er natuurlijk al wel eens van gehoord en sommige mensen hebben ze me ook aangeraden (ja, Joke, ik kijk naar jou! :-D). Ik heb de boot altijd afgehouden met het idee dat een ereader niet nodig was voor mij. Maar toen ik er een twee weken geleden een paar van dichtbij zag, zag ik hoe gemakkelijk in gebruik ze zijn. Handzaam en klein ook, maar toch duidelijk leesbaar.

Dat weekend heb ik flink wat tijd doorgebracht op internet om informatie te zoeken over verschillende merken, gebruiksvriendelijkheid en mogelijkheden. Ik ga bij dit soort zaken nooit over één nacht ijs. Bij bol.com vond ik er één in een speciale aanbieding, die ook nog goede recensies had gekregen. Ik besloot er nog even over na te denken. De dag erna sprak ik echter met vriendin M. die dezelfde ereader net had gekocht en er erg enthousiast over was. Dat gaf de doorslag en ik heb deze ereader ook besteld.

Installeren etc. ging boven verwachting gemakkelijk en goed en daar was ik wel heel blij om. Ik heb er nu een aantal boeken opstaan waar ik een tijdje zoet mee kan zijn. Zo heb ik oa. De Boerenoorlog van Martin Bossenbroek voor slechts een tientje gevonden (papieren versie 25 euro) en een biografie van Peter de Grote van Robert K. Massie voor nog geen drie euro (papieren versie 20 euro). Dat scheelt dus enorm in prijs en op die manier heb je die ereader er zo uit. Het zijn ook dikke boeken die je niet even meeneemt in je tas naar het werk, maar met de ereader is dat geen enkel probleem.

Na slechts een korte tijd gebruiken kom ik tot de volgende voor en nadelen van de ereader:

Voordelen:
-        Gemakkelijk om mee te nemen
-        Gemakkelijk te lezen
-        E-boeken zijn vaak goedkoper
-        Geen ruimtegebrek in de boekenkasten meer

Nadelen:
-        Niet gemakkelijk terug kunnen bladeren (of vooruit, wat ik ook nog wel eens wil doen)

Ben ik helemaal van de papieren boeken af? Nee, natuurlijk niet. Ik houd van boeken en de boeken in mijn kasten, maar ik kreeg wel wat ruimtegebrek. Nu kan ik de meest mooie boeken in de papieren versie in de kast hebben, maar heel veel andere boeken op de ereader.

Voor de liefhebbers die willen weten welke ereader ik heb gekocht: het gaat om de Sony Reader PRS T2, met een mooi blauw stoffen hoesje. Hiermee kan ik geen boeken van Amazon downloaden, maar dat is voor mij geen bezwaar. Ik denk dat ik hier nog heel veel plezier van zal hebben.

donderdag 28 november 2013

Het Victoriaanse huis, John Boyne

Eliza Crane’s vader houdt erg van Charles Dickens. Als de grote schrijver een lezing houdt, wil hij daar dan ook per se naar toe. Zelfs ziek zijn kan hem niet tegenhouden. Helaas blijkt deze inspanning hem teveel en een week later is meneer Crane overleden, zijn dochter alleen achterlatend.

Eliza neemt het impulsieve besluit dat ze ergens anders naar toe wil en ze reageert op een advertentie in de krant waarin gevraagd wordt om een gouvernante. Ze wordt aangenomen en nauwelijks een week na de begrafenis reist ze naar Gaudlin Hall in Norfolk. Ze wordt begroet door de beide kinderen, Isabella van 12 en Eustace van 8, maar er is geen volwassene te bekennen. Eliza krijgt te maken met onverklaarbare gebeurtenissen, maar er is niemand die wil vertellen wat er aan de hand is of waar de ouders van de kinderen zijn. Als Eliza erachter komt dat zij de zesde gouvernante in een jaar tijd is en dat er van haar vijf voorgangers vier dodelijk verongelukt zijn, weet ze dat ze moet opschieten om antwoorden te krijgen op haar vragen om het er levend vanaf te brengen.

Het Victoriaanse huis lijkt een homage te zijn aan het 19e eeuwse spookverhaal. Alle elementen die je zou verwachten zijn aanwezig. Een groot huis in een afgelegen dorp, dorpelingen die niets willen vertellen, stuurse bedienden die nog minder willen vertellen, verweesde kindertjes in nachtponnen, onverklaarbare ongelukken, een zolder vol geheimen en een onschuldige jonge vrouw die in de val zit.
Eliza is een afwijkende hoofdpersoon in die zin dat ze een pittige jonge vrouw is die zich niet op de vlucht laat jagen en vastberaden naar de antwoorden blijft zoeken.

John Boyne kan goede historische romans schrijven, dat heeft hij met voorgaande boeken als De scheepsjongen, Het winterpaleis en De witte veer wel bewezen. Ik had dan ook goede hoop dat ik van dit boek ook erg zou genieten. Ik vrees echter dat ik een beetje teleurgesteld was, ik had meer diepgang verwacht, een verhaal met meer lagen en substantie. Dit voelde als een boek dat misschien beter een kort verhaal had kunnen worden.
Kortom: als spookverhaal is dit geslaagd, als historische roman is het wat mij betreft te mager en dan prefereer ik zijn vorige boeken.

Originele titel: This house is haunted
Gepubliceerd in: 2013
Nederlandse uitgave 2013 door uitgeverij Meulenhoff Boekerij
Vertaling: Mechteld Jansen
Bladzijdes: 302

woensdag 27 november 2013

Zonsondergang

Hier zijn verder geen woorden bij nodig, toch? Zonsondergang, een paar dagen geleden.

maandag 25 november 2013

De scharlaken stad, Hella Haasse

Giovanni Borgia heet hij, dat is hem tenminste altijd verteld. Hij weet echter niet hoe hij precies verwant is aan deze beruchte familie, er zijn genoeg geruchten, maar niemand die hem precies wil vertellen hoe het zit. 

Zelf heeft hij altijd gedacht dat Cesare Borgia zijn vader was, maar langzamerhand gaat Giovanni hier steeds meer aan twijfelen. Is paus Alexander Borgia misschien zijn vader, of is zelfs Lucrezia zijn moeder? En als Lucrezia zijn moeder is, wie is dan zijn vader?

Door deze onzekerheid kan Giovanni zijn plaats niet echt vinden in de wereld. Hij trekt van het hof van verwanten naar het hof van Lucrezia in Ferrara, en daarna naar de koning van Frankrijk. 

Een paar jaar later vinden we hem terug in Rome, nog altijd op zoek naar antwoorden, terwijl Rome staat voor één van de meest verschrikkelijke gebeurtenissen in haar geschiedenis; de bezetting en de plundering van Rome door keizer Karel in 1527.

In deze periode proberen de Italiaanse staten onafhankelijk te blijven, maar dit is niet gemakkelijk als tegelijkertijd de koningen van Spanje en Frankrijk claims op delen van het land hebben en bereid zijn deze claims met het zwaard te verdedigen.
De paus probeert beide kanten te vriend te houden, maar kan niet voorkomen dat Italië van beide kanten onder de voet wordt gelopen.

Wie ben je werkelijk? In een wereld waar je naam belangrijk is, zelfs al ben je een bastaard, is het niet weten wat je afkomst precies is een probleem. Het boek eindigt met dezelfde zin als waarmee heb begon, alleen de naam is vervangen, Giovanni zoekt naar antwoorden, maar de antwoorden die hij krijgt roepen alleen nieuwe vragen op. Zijn zoektocht zal nooit werkelijk afgelopen zijn.

Het verhaal van Giovanni Borgia wordt vertelt vanuit verschillende perspectieven, hijzelf komt aan het woord, maar ook andere historische figuren zoals Michaelangelo, Machiavelli of de hertogin van Colonna. 

Zowel in de eerste als de derde persoon wordt er verteld en er wordt gebruik gemaakt van brieven, dialogen en beschrijvingen. Deze rijke schakeringen en het mooie taalgebruik geeft het verhaal diepgang en maken het de lezer niet altijd gemakkelijk (en dat bedoel ik als een goed punt) en het zorgt er tegelijkertijd voor dat je helemaal in het verhaal komt en het geen moment verveelt.

Ik had eerst het boek Schoonheid en schande van Sarah Dunant gelezen over de Borgia familie en daar had ik erg van genoten. Toch wilde ik als tegenwicht daarna De scharlaken stad herlezen. 

Ook hier heb ik opnieuw van genoten. Dan zie je goed het verschil tussen een goed geschreven historische roman en een goed geschreven literaire historische roman. Mooi om dat verschil te zien, en beide boeken op hun eigen kwaliteiten te kunnen beoordelen.

Uitgegeven in 1952

zondag 24 november 2013

Citaat: John F. Kennedy

The very word 'secrecy is repugnant in a free and open society, and we are as a people inherently and historically opposed to secret societies, to secret oaths and to secret proceedings.
John F. Kennedy (Amerikaanse president, 1917-1963)
(misschien ook een wijze les voor de huidige regering in de VS)

zaterdag 23 november 2013

Even in gedachten in Rome

De ijzige kou van de vorige dagen heeft me een beetje overvallen. Opeens is het duidelijk dat de winter er echt aankomt. Ik probeer me dan Rome voor de geest te halen, dan voel ik de warmte van de zon, loop ik langs de mooie gebouwen en geniet ik van alles wat deze prachtige stad te bieden heeft. Alles in gedachten, maar dat biedt wel wat tegenwicht tegen de snijdende wind.
Hieronder een foto die ik afgelopen zomer heb gemaakt. Dit is de trap die voert naar het Capitool en het is mijn favoriete manier om daar te komen. De mevrouw met de parasol tegen de zon maakt wat mij betreft het plaatje helemaal af.

donderdag 21 november 2013

Harvest, Jim Crace

Een klein dorpje in Engeland, een gehucht eigenlijk met nog geen 60 mensen. Op de ochtend nadat de oogst is binnen gehaald staat de duiventil van de landheer meneer Kent in de fik. Het onverwachte gevolg van een kwajongens streek, maar dat kan evengoed vervelende consequenties hebben.
Gelukkig zijn er die nacht ook drie vreemdelingen gearriveerd en als de dorpelingen hen opzoeken worden ze niet erg vriendelijk begroet. Het oordeel is dan snel geveld: deze drie vreemdelingen hebben de brand gesticht en moeten gestraft worden. Hun hoofden worden kaalgeschoren en de twee mannen worden een week in de schandpaal gezet. De rust keert echter niet weer, want deze onrechtvaardige daad blijft niet alleen staan en krijgt een vreselijk gevolg.
Ondertussen blijken er nog meer gevaren zijn die het dorp bedreigen. Er is een vreemde man in dienst van de landheer meneer Kent die het land helemaal in kaart brengt. Hoewel de dorpelingen een beetje de draak met hem steken, verontrust het hen ook. Ook komt de aangetrouwde neef van meneer Kent op bezoek die heel andere plannen heeft met het land en die bereid is om heel ver te gaan om dit te bereiken. De reactie van het dorp is hevig en gewelddadig en zal het dorp onherkenbaar veranderen.

Overal in Engeland werden vanaf de 16e eeuw akkers in gebruik genomen voor schapenteelt, dat meer opleverde. De boeren hadden geen land en inkomsten meer en velen moesten een nieuwe woonplaats zoeken. Vaak was men niet welkom in een ander dorp, dat zelf maar net kon overleven.

De drie vreemdelingen die hun hutje hadden gebouwd op de woeste gronden bij het dorp worden gezien als een bedreiging; de twee mannen spannen hun bogen en de vrouw is te exotisch met haar donkere haar en de rijk geborduurde fluwelen sjaal die ze om heeft. Mistress Beldam wordt ze genoemd. Een mooie vrouw die voor moeilijkheden zorgt. Zij wordt de focus van het dorp van al hun ontevredenheid en krijgt de schuld van alles dat mis gaat, van de melk die zuur wordt tot de schapen die zullen komen.

Hoe snel kan het mis gaan in een kleine gemeenschap? Heel erg snel, blijkt in dit boek.
Walter Thirsk ziet het dorp waar hij woont binnen de kortste keren veranderen. De rijen worden gesloten in het zicht van de vijand, vermeend en echt. Heel duidelijk wordt hoe kwetsbaar het leven was van mensen in vroegere tijden en hoe klein de wereld was. Iedereen in het dorp is familie van elkaar en de jongemannen hebben weinig toekomst want er is bijna geen vrouw voor hen te vinden. Eén regenbui voordat de oogst wordt binnengehaald kan een doodvonnis betekenen en elke vreemdeling is een bedreiging. De kaartenmaker meneer Quill en de neef van meneer Kent zijn echter te hoog verheven voor de dorpelingen om hier effectief tegen te protesteren, zij koelen hun woede op de vreemdelingen die ze wel aankunnen.

Walter, vanuit wiens ogen wij de gebeurtenissen zien, is zelf een buitenstaander. Hij was de bediende van meneer Kent en is pas enkele jaren geleden in het dorp komen wonen. Hij werd getolereerd omdat hij een vrouw uit het dorp trouwde, maar zij is nu overleden. Nu de situatie in het dorp grimmiger wordt en de dreiging reëler, maakt het dorp Walter al snel duidelijk dat hij er niet bij hoort. Zijn loyaliteit wordt niet duidelijk, geldt die het dorp, of geldt die meneer Kent? Dit is voor Walter zelf ook niet altijd meer duidelijk. Hij blijft buiten de gebeurtenissen staan en blijft hierdoor op afstand van het dorp. Daarmee blijft het dorp op afstand van ons.

Dit is dan ook meteen het probleem van het boek, het blijft allemaal erg afstandelijk. Je leert alleen Walter kennen, maar de anderen blijven je ontglippen. Daarbij komt dat nergens in het boek wordt aangegeven in welke plaats en in welke tijd het zich exact afspeelt. Vooral dat laatste vond ik persoonlijk heel erg lastig. Ik mag graag precies weten wanneer iets zich afspeelt, omdat ik het dan kan plaatsen in de geschiedenis en de wereld waarin men leefde. Door enige deductie en logisch nadenken kwam ik uit op rond 1500, maar zeker is dit niet. Het verhaal blijft voor mij daarom een beetje rondzweven in plaats en tijd.

Het mooie taalgebruik en de sfeer van het boek blijven je bij. De sfeer van de kleine gemeenschap in het afgelegen dorp dat maar net het hoofd boven water kon houden om toch ten onder te gaan in de gebeurtenissen waar ze maar voor een klein deel invloed op uit konden oefenen.

Dit boek hebben we gelezen voor en besproken op de bijeenkomst in Zwolle afgelopen zaterdag. Dankzij de inzichtingen van iedereen heb ik het idee dat ik het boek beter snapte, dus mijn dank aan iedereen, niet alleen voor de interessante gezichtspunten, maar zeker ook voor de gezellige middag!
Mijn bespreking hier is zeker niet volledig, maar Hella en Anna hebben het boek ook besproken.

Gepubliceerd in 2013

woensdag 20 november 2013

Van oude mensen (deel 3)

Al eerder vertelde ik dat mijn oma sinds vorig jaar december hier in een verzorgingstehuis zit. Hoewel we blij zijn dat oma dichtbij woont en dat er dagelijks meerdere keren mensen bij haar over de vloer komen en ze goed in de gaten wordt gehouden, verbazen wij ons ook. Wij verbazen ons bijna dagelijks over de vele domme dingen, stompzinnige dingen en frustrerende dingen die er gebeuren, met als grote reden dat ze daar absoluut niet efficiënt werken en ze van elkaar niet lijken te weten wat ze doen. Eigenlijk ergeren we ons daar enorm aan.

Het voorbeeld van het incontinentiemateriaal heb ik al eens gegeven (Hier), het heeft maanden geduurd voor dit eindelijk enigszins in orde was en mijn oma kreeg wat ze nodig had.

Verder zijn er nog incidenten met afdelingen die langs elkaar heen werken en bijvoorbeeld niet weten wie de eerste contactpersoon is, terwijl dit vanaf dag 1 is genoteerd. Ook wordt er informatie niet doorgegeven aan de familie zoals doktersafspraken of hypo’s die mijn oma krijgt. Een tijdje geleden heeft men zelfs vergeten mijn oma een maaltijd te brengen en hebben ze haar gewoon overgeslagen met het uitdelen van het warm eten. Dat is gelukkig maar één keer voorgekomen, maar toch.

Het grote probleem in de afgelopen tijd is de was geweest.
Toen mijn oma in het tehuis kwam is afgesproken dat mijn moeder de bovenkleding zou wassen en dat de rest; lakens, handdoeken etc (platgoed) en ondergoed (lijfgoed) door hun wasserij gedaan zou worden. Alles dat door hen gewassen moet worden is door de linnenkamer gemerkt. Voordat dat trouwens geregeld was, waren we ook twee maanden verder, maar goed, de merkjes zaten eindelijk in het wasgoed.
In het ophalen van de was zit trouwens geen enkel systeem, regelmatig moet er bij de verzorging aangegeven worden dat de wasmand wel erg vol zit en moeten we vragen of die geleegd kan worden.
Nu blijkt dat ze vinden dat wij iets verkeerd doen, omdat het ondergoed van mijn oma in de wasmand voor de wasserij gaat. Volgens hen moet alles gewassen worden door de familie. Wat blijkt nu, na tien maanden gezeur en gedoe hierover, is volgens hun systeem onderkleding ook bovenkleding. Dus als je de bovenkleding wilt wassen, dan moet je ook het ondergoed wassen. Logisch, nietwaar? Vonden wij ook.

Op school hebben wij een systeem om alle informatie van leerlingen snel bij de hand te hebben, een leerlingenvolgsysteem. Ongetwijfeld is er ook zo’n soort systeem voor verzorgingshuizen, een 'bewonersvolgsysteem'. Mocht dat er niet zijn (wat ik me niet kan voorstellen) dan is er altijd nog excell en google docs en dan zet je zelf iets in elkaar.
Hoe moeilijk is het om ervoor te zorgen dat van alle bewoners de gegevens bij elkaar staan en dat elke verzorgende hier toegang toe heeft? Bijna iedereen heeft een smartphone of een tablet tegenwoordig. Op die manier weet elke verzorgende wat er bij die bewoner gedaan moet worden, (wel was meenemen of niet, wel brood smeren of niet, bed opmaken of niet, haar wassen of niet, medicijnen etc) en werken ze niet langs elkaar heen.

Het hoofd van de afdeling zal hier echter niet opkomen, die schrijft mails met zoveel spelfouten, grammaticale fouten en met zo’n slechte zinsbouw, dat mijn  mentorleerlingen betere mails kunnen schrijven. Dit is geen overdrijving, dit bedoel ik letterlijk. Deze vrouw die de zorg van mijn oma moet coördineren schrijft slechtere mails dan een gemiddelde 14 jarige leerling uit mijn tweede klas van de mavo. 
Wordt er aan haar iets gevraagd of als men duidelijkheid wil hebben, dan voelt ze zich meteen aangevallen en gaat ze in de verdediging.

Tsa, de hertogin-weduwe van Grantham had in Dowton Abbey gelijk toen ze eens zei dat er een groot gevaar in zit als middelmatige mensen teveel macht krijgen. Helaas is mijn oma er het dupe van.
Laat ik ten overvloede nog maar eens zeggen dat er heel veel lieve, goedbedoelende mensen werken die echt proberen om goed voor mijn oma te zorgen. Hartelijk en vol geduld. Dat is het probleem ook niet. Maar het zou toch zoveel beter moeten kunnen.

maandag 18 november 2013

Schoonheid en schande, Sarah Dunant

In augustus 1492 werd in Rome een nieuwe paus gekozen en de keus viel op Roderigo Borgia. De eerste Spanjaard die de troon van Petrus zou bestijgen en een man met een tomeloze ambitie. Hij wilde niet alleen de Heilige Moederkerk besturen, maar ook een Koninklijke dynastie stichten met en door zijn kinderen; Cesare, Juan, Lucrezia en Joffre. Hoewel het voor ons in deze tijd vreemd lijkt dat de paus kinderen heeft, keek in de 15e en 16e eeuw niemand hiervan op. De paus was niet alleen het hoofd van de kerk, maar ook een wereldlijk heerser en een politieke macht van betekenis. Italië was in die tijd een lappendeken van kleine staten die elkaar voortdurend bevochten en ook de Spaanse vorsten en de Franse koning hadden hun belangen in Italië. Corruptie, machtmisbruik, politieke spelletjes en de (kerkelijke) regels gebruiken zoals het uitkwam was dagelijkse kost in het Vaticaan en erbuiten.

Cesare werd, ondanks zijn onwettige geboorte, op jonge leeftijd kardinaal, maar de kerk was nooit zijn eerste keuze geweest. Hij trad enkele jaren later uit en leidde een leger om een groot deel van Italië aan zich te onderwerpen. Zijn broer Juan was een ijdeltuit die op teveel tenen had getrapt en vermoord werd. Er gingen geruchten dat Cesare hier de hand in had gehad, hoewel dit niet te bewijzen was.

Lucrezia was een intelligente jonge vrouw, maar haar rol was vooral om als huwelijkspartner voor bondgenoten te dienen. Kwam een echtgenoot de familie later toch niet zo goed meer uit, dan ontdeed men zich van hem. Door echtscheiding of moord, net zoals het uitkwam. Dit heeft Lucrezia’s reputatie geen goed gedaan, maar vaak was dit niet haar beslissing maar die van haar vader en oudere broer.

De Borgia familie is omringd door schandalen en mythes die over hun rondgaan en vaak is bijna niet te bepalen wat er waar is en wat niet, wat feit is en verzinsel van vijanden. Een schrijver kan hiermee alle kanten uit en in Schoonheid en Schande  geeft Sarah Dunant keurig aan waar ze de waarheid naar haar hand heeft gezet. (ik houd van een schrijver die een historische verantwoording geeft).

Ondanks de verschrikkelijke titel (en nee, de Engelse titel is niet veel beter) is dit een fijne historische roman die leest als een trein.
Het belangrijkste klopt namelijk: de historische achtergrond en de details van het dagelijks leven. Je kunt merken dat Sarah Dunant historica is en meerdere romans heeft geschreven die zich in dezelfde tijd afspelen. Zij kan het Italie van de Renaissance tot leven wekken met rijke beschrijvingen, goed lopende dialogen en af en toe grappige terzijdes, zoals de ontstemde Duitse monnik die even in het feestgewoel opduikt.
Het boek zakt geen moment in, maar weet de aandacht vast te houden, alle 523 pagina’s lang. Grootste literatuur is het zeker niet, maar het is een perfect boek voor lange en donkere herfstavonden.

Als ik het goed begrepen heb, komt er ook nog een tweede deel. Schoonheid en Schande eindigt als Lucrezia vertrekt naar Ferrara om daar met Alfonso d’Este te trouwen, als Cesare op het punt staat om nog verder te gaan met de verovering van Italië en de gezondheid van de paus steeds slechter wordt. Kortom, het verhaal van de Borgia’s is nog niet afgelopen, maar hen rest weinig tijd meer.
 
Oorspronkelijke titel: Blood and Beauty
Oorspronkelijke uitgave 2013
Nederlandse uitgave: 2013 door uitgeverij Orlando
Vertaling: Petra C. van der Eerden
Bladzijdes: 523

En om nog even extra in de stemming te komen hier de clip over de Borgia familie van het geweldige Horrible histories (van CBBC). 'Now married to the Sforza's, this opens up new doorses'. Hoe geweldig kan geschiedenis toch zijn!

zondag 17 november 2013

Citaat: Einstein

Logica brengt je van A naar B. Fantasie brengt je overal.
Albert Einstein (wetenschapper 1879-1955)

vrijdag 15 november 2013

Yoga kookboek

Als je aan yoga doet, wil je ook graag goed voor je gezondheid en je lijf zorgen. Goed eten hoort daarbij. Of in ieder geval, daar probeer je je best voor te doen. In het Yoga magazine (voor degenen die dat niet weten, dit is een Nederlands yoga tijdschrift) staan altijd erg lekkere recepten. Vandaag zag ik in de boekhandel het Yoga kookboek liggen, hierin zijn 75 van deze recepten gebundeld.

Volgens de yogaleer is voedsel onder te verdelen in 5 aparte groepen, die allemaal ergens goed voor zijn. Zo zijn er voedselsoorten die je helpen om te aarden, of die je juist energie geven of stimulerend werken of zorgen voor een goede balans of een helder hoofd.

In dit boek staan 75 recepten, volgens mij allemaal vegetarisch, voor salades, sandwiches, soepen, toetjes, hoofdmaaltijden en lekkers. De foto's zijn om van te watertanden en gelukkig staat er ook een verklarende woordenlijst achterin, zodat je weet wat sommige, onbekende, ingredienten zijn. Soms wordt er ook aangegeven dat een ingredient door iets anders vervangen kan worden.

Heerlijke recepten, die aanlokken om meteen de keuken in te duiken. De maaltijdsalade van geroosterde aardappelen met feta, doperwten en asperges klinkt in ieder geval heerlijk, maar ook de verse kruidenkaas met geroosterde zoete aardappelen lijkt me erg lekker. Kortom, ik denk dat ik hier heel wat van ga maken.

Leuk is dat elk hoofdstuk over een bepaalde voedselgroep ook nog begint met een yoga asana die erbij past.

Vijf op vrijdag: Vijf Tibetanen

In de yoga les hebben we laatst kennisgemaakt met vijf Tibetanen. Nee, helaas, geen vijf Tibetaanse monniken die langs kwamen met eeuwenoude wijheid, maar vijf oefeningen. Door deze oefeningen elke dag te doen zou een mens zich beter en jonger voelen. Idealiter voer je elke oefening 21x uit, maar als je begint is dat niet aan te raden. Begin met twee of drie keer per oefening en bouw het langzaam op.
  • 1e Tibetaan: staand ronddraaien met uitgestrekte armen, terwijl je naar je linkerhand kijkt.
  • 2e Tibetaan: liggende buikspieroefening waarbij je op je rug ligt. Je steekt je benen verticaal de lucht in en ook je hoofd komt omhoog. Dan laat je langzaam je benen (recht) naar beneden zakken en ook je hoofd komt weer op de grond te liggen.
  • 3e Tibetaan: kameel. Je zit rechtop op je knieen en je tenen steken in de grond. Leun achterover tot je met je handen je hielen aan kunt raken. Adem rustig door.
  • 4e Tibetaan: staf/tafel (zwaar!)
  • 5e Tibetaan: van neerkijkende hond naar opkijkende hond. (deze is best leuk)
Voor een duidelijke beschrijving kun je internet gebruiken en youtube heeft zat filmpjes waarop ze uitgelegd en voorgedaan worden.

De herkomst van deze vijf oefeningen is eerlijk gezegd nogal (heel erg) vaag, de Amerikaan Peter Kelder beschrijft deze oefeningen in zijn boek uit 1985. Dit zou een bewerking zijn van zijn boek uit 1939 en hierin beschrijft hij de oefeningen die hij van iemand zou hebben gehoord die zou hebben rondgereisd in Tibet.
Een paar problemem hierbij: het eerste boek is niet bekend, die persoon die de oefeningen heeft meegenomen is nooit gevonden en de vijf oefeningen komen niet overeen met andere oefeningen die uit Tibet komen.

Laat dit de pret echter niet drukken. Deze vijf oefeningen, al doe je ze maar een paar keer, zijn een fijn begin van de dag. Je bent daarna echt wakker en je hebt vooral het idee dat je hele lijf wakker is. Een goed begin.

donderdag 14 november 2013

Het verdwenen leven van Esme Lennox, Maggie O'Farrell

Iris krijgt bericht van de Cauldstone inrichting dat ze haar oudtante Esme Lennox moet komen ophalen, want de inrichting gaat dicht. Iris heeft echter geen idee dat ze een oudtante had en weet dan ook niet wat ze met haar aanmoet. Ze wil haar eerst naar een opvangtehuis brengen, maar als ze die ellende van dichtbij ziet, neemt ze de oude dame toch maar mee naar huis.
De enige die weet dat Esme bestaat en wat er precies is gebeurd is Kitty Lennox, de oma van Iris en de zuster van Esme. Kitty heeft echter Alzheimer en zij weet alleen nog dat er sprake was van verdriet, verraad en problemen tussen de zussen.

In de jaren ’90 werden in Groot Brittannië heel wat psychiatrische inrichtingen gesloten. Voor de bewoners werd zo goed en zo kwaad als dat ging nieuwe opvang geregeld en dat was dat. Het bleek echter dat een aantal van die oude bewoners helemaal niet gek waren en ook nooit gek waren geweest. Zij waren alleen het slachtoffer geworden van de psychiatrische wetten waarbij tot vrij recent alleen de handtekening van een huisarts nodig was om iemand op te laten nemen in een psychiatrische inrichting. Dit was niet ongewoon. De meeste wetten over de zorg voor krankzinnigen kwamen uit de 19e eeuw toen men dacht dat men vooral de maatschappij tegen deze mensen moest beschermen. In Nederland bijvoorbeeld is pas in 1994 de wet voor gedwongen opnames aangepast.
Dit is de historische achtergrond die Maggie O’Farrell heeft gebruikt voor deze roman.

Het verdwenen leven van Esme Lennox begint in India, waar het gezin Lennox woont. De beide meisjes, Kitty en Esme groeien hier op. Er was ook nog een broertje, maar een cholera-epidemie kostte hem en de Ayah het leven. Esme loopt hierbij een grote schok op, want zij is degene die haar broertje vindt en vele uren met haar gestorven broertje in haar armen zit.
Als de familie teruggaat naar Schotland moeten de meisjes zich aanpassen en voor de creatieve, fantasierijke en eigenzinnige Esme is dit niet gemakkelijk. Ze wil geen echtgenoot, ze wil doorleren en haar eigen leven leiden, maar hier is in het kleinburgerlijke milieu geen plaats voor. Tijdens een feestje krijgt ze een tweede schok te verwerken en daarna komt de inrichting.

Heel knap kom je als lezer beetje bij beetje te weten wat er is gebeurd, door de herinneringen van Esme en Kitty en hoewel je op een gegeven moment wel een vermoeden krijgt, blijft de ware toedracht tot het einde toe onduidelijk.
Het verhaal van Iris vond ik wat minder interessant, maar als achtergrond en tegenwicht voor Esme’s verhaal voldeed het wel.
Deze uitgave lag voor 7 euro 50 bij de boekhandel en als eerste kennismaking met Maggie O’Farrell vond ik het zeker de moeite waard. Ik denk dat ik nog wel een paar boeken van haar zou willen lezen (tips daarvoor zijn trouwens welkom!)

Originele titel: The vanishing act of Esme Lennox
Oorspronkelijk uitgegeven in 2006
Nederlandse uitgave 2007 door uitgeverij Artemis en Co
Vertaling: Noor Koch
Bladzijdes 232

woensdag 13 november 2013

De boekhandel op de hoek, vervolg

In juni schreef ik over de boekhandel op de hoek, die het moeilijk had. (Hier)
Mijn vrees dat het mis ging werd bewaarheid en de boekhandel is failliet gegaan. Nu is de boekhandel opnieuw open, onder een nieuwe naam en met een nieuwe eigenaar. Ben ik hier blij mee? Ik weet het nog niet.   

Helaas kan niet elke boekhandel er zo uitzien.
Shakespeare & Co. in Parijs


Ik zal het uitleggen. Voor mij is een boekhandel vooral een winkel waar ik boeken kan kopen. Niets fijner dan lekker lang rondsnuffelen op verschillende tafels en in vele kasten om te zien wat er allemaal is. De kans is dan namelijk heel groot dat ik dan met één of zelfs meerdere boeken de winkel weer uitloop. Boeken zien leidt tot boeken kopen. Weten dat je ergens lekker kunt snuffelen, leidt tot er heel vaak binnenlopen.
Natuurlijk begrijp ik dat een boekhandel ook andere dingen kan verkopen. Enkele schrijfwaren, kalenders, mooie opschrijfboekjes, wenskaarten en tijdschriften lijken me allemaal logisch en daar stoor ik me dan ook zeker niet aan. Tenminste, als de boeken de boventoon blijven voeren.
Ik ben laatst de nieuwe boekenwinkel ingegaan, maar was eigenlijk een beetje geschokt door het gebrek aan boeken. Eén hoek met boekenkasten en drie of vier tafels. Dat was het wel zo’n beetje. Ik had al gehoord dat bijvoorbeeld de geschiedenisboeken (bijna) niet meer zouden worden opgenomen in het assortiment, want die werden toch niet goed verkocht.
Nieuw zijn de rookwaren en de kansspelen, terwijl er twee primera’s in de buurt zitten die dit ook al verkopen. De afdeling schrijfwaren is erg groot geworden, terwijl er een HEMA in de buurt zit waar ik tenminste altijd mijn pennen en mappen koop. Kortom, ik vind de veranderingen niet allemaal handig en zeker niet leuk. Ik weet dus nog niet of ik blij ben met deze nieuwe boekhandel. Misschien trekt het nog aan met de boeken, ze zijn ook nog maar net begonnen (al lijkt de kleine hoeveelheid kasten weinig te beloven) en is een lege winkel nog onprettiger. Howel ik het definitieve oordeel nog even opschort, vrees ik dat dit geen favoriete winkel van me gaat worden.
Helemaal verstoken van een goede boekenwinkel ben ik niet, in de stad zit een Polare die wel heel prettig is. Mooie nieuwe winkel met veel aanbod, en ook het gedeelte tweedehands (vh de Slegte) lokt aan tot neuzen en snuffelen. Gelukkig maar. Ik kan nog ergens terecht.

maandag 11 november 2013

Wit als melk, rood als bloed, Alessandro D'Avenia

Leo is een gewone 16 jarige. Hij gaat met tegenzin naar school, voetbalt met zijn vrienden en heeft een wrakke scooter waar hij de remmen van moet laten maken.
Leo is verliefd op Beatrice, maar durft haar niet aan te spreken. Zelfs zijn beste vriendin Sylvia kan hem hierbij niet helpen.
Over het algemeen vindt Leo de school maar niets, maar dan komt er een vervanger lesgeven. Deze nieuwe docent geschiedenis en filosofie weet de kinderen te raken, weet zelfs Leo aan het werk te krijgen zodat hij vrijwillig opdrachten maakt waar je niet eens een cijfer voor krijgt. ‘De dromer’, zoals de leerlingen deze docent noemen, zegt dat je moet proberen je dromen waar te maken. Leo neemt dit ter harte, maar net als hij serieus werk van Beatrice wil maken, hoort hij dat ze leukemie heeft. Leo moet nu de moed zien te vinden om hier mee om te gaan en moet hij zijn stem zien te vinden om zijn dromen waar te maken.

Ik weet niet precies hoe Italiaanse schrijvers het doen, maar het lukt ze elke keer weer. Het lukt ze om je mee te nemen in de wereld die zij scheppen, om mensen zo duidelijk neer te zetten dat je ze vóór je ziet en ze voor je gaan leven. In Italiaanse romans van de laatste jaren wordt vaak de wereld van de jong-volwassenen beschreven (Vissen voeren , Zo ook op aarde), en dit boek is daar opnieuw een heel mooi voorbeeld van.

Leo moet opgroeien en volwassen worden, sneller dan hij zou willen als Beatrice ziek blijkt te zijn. Dit gaat met vallen en opstaan, maar gelukkig heeft hij zijn ouders, Sylvia, de Dromer en zijn vriend Niko. Als Leo zichzelf begint te vinden, moet hij de relaties met de mensen om hem heen ook opnieuw definiëren. 

Wit als melk, rood als bloed is het debuut van Alessandro D’Avenia, maar gelukkig heb ik het tweede boek dat door hem is geschreven ook al in huis.
Iemand die in staat is om dit soort boeken te schrijven zonder sentimenteel te worden en toch grote thema’s als leven en dood en zingeving weet te beschrijven, is wat mij betreft een goed schrijver.

Originele titel: Bianca come il latte, rossa come il sangue (Italiaans)
Gepubliceerd in 2010
Nederlandse uitgave 2011 door uitgeverij Cargo
Vertaling: Manon Smits
Bladzijdes: 251

zondag 10 november 2013

Citaat: Heraclides

Hij die verwacht, krijgt wat hij verwachtte, maar hij die hoopt krijgt wat hij niet had durven hopen.
Foto door mij gemaakt, Rome 2009
Heraclides (Grieks filosoof 390-310)

vrijdag 8 november 2013

Amsterdam, Russell Shorto

Amsterdam is niet alleen een stad, of alleen de hoofdstad van Nederland, Amsterdam staat ook voor een idee, een gevoel. Vrijheid staat hier hoog in het vaandel en heeft dat altijd gedaan. Voor de buitenwereld lijkt het soms of in Amsterdam alles kan en alles mag, maar dit gevoel van vrijheid heeft een historische grond.

Russell Shorto, een Amerikaanse journalist, woont al een hele tijd in Amsterdam met zijn gezin en hij vertelt in Amsterdam het verhaal van deze fascinerende stad met verve. Hij begint bij het begin toen Amsterdam een kleine nederzetting was op drassig land. Een kleine nederzetting die groot werd nadat hier een Mirakel plaatsvond en pelgrims hun weg vonden, een stadje dat nog groter werd toen de haringvisserij steeds belangrijker werd. Een stad die in 1578 mee ging doen aan de Nederlandse Opstand en waar de Gouden Eeuw van de Republiek der Nederlanden misschien wel het meest zichtbaar werd. Hier werden de VOC en de WIC opgericht de eerste multinationals, hier ontstond de aandelenhandel en de wisselbank, hier ontstond het moderne kapitalisme. In de jaren ’60 van de 20e eeuw was Amsterdam opnieuw het centrum van de wereld, toen provo en hippie elkaar vonden in hun strijd tegen het gezag.

Russell Shorto probeert niet zozeer een geschiedenis van Amsterdam te schrijven, maar vooral van het idee van de vrijheid dat wordt belichaamd door Amsterdam. Hij doet dit door te laten zien dat ‘gedogen’ al iets was dat men in de Gouden Eeuw en zelfs daarvoor deed. Hij vertelt over Spinoza, Multatuli en de opkomst van de vakbonden in de stad, de invloed van de Tweede Wereldoorlog en hoe dit allemaal de stad heeft gevormd. Hij geeft hierbij trouwens wel aan dat Amsterdam en de rest van Nederland natuurlijk niet inwisselbaar zijn. Sommige dingen die voor Amsterdam gelden, gelden voor heel Nederland, andere zaken zijn specifiek.

Voor Russell Shorto is het kenmerkende aspect van vrijheid (of liberalisme zoals hij het noemt) in Amsterdam (Nederland) dat men hier altijd heeft moeten samenwerken. Je kon alleen iets bereiken als je met elkaar werkte, of het nu was als boer in het zompige moeras waarin het allemaal begon, of het is op de haringvisserij of in de Gouden Eeuw. Geen koning of centraal kerkgezag dat de dienst uitmaakt, de burgers moeten het met elkaar rooien en kunnen op die manier waken voor hun individualisme. En dat idee werkt tot op de dag van vandaag door.

Je kunt merken dat Shorto geen historicus is, maar een verhalenverteller, en dat  bedoel ik niet op een vervelende manier. Natuurlijk zijn er wat historische minpuntjes te noemen (uitglijertje bij Johan de Witt bijvoorbeeld, of het afdoen van het krakersverleden in Amsterdam in nog geen tien regels), maar verder is dit boek een meeslepend en wervelend geschreven verhaal van Amsterdam, vol voorbeelden van bijzonderheden, ideeën en vooral van mensen. Een heel fijn boek.

Originele titel: Amsterdam. A history of the world’s most liberal city
Oorspronkelijke uitgave: 2013
Nederlandse uitgave 2013 door uitgeverij Ambo/Amsterdam
Vertaling Otto Biersman en Luud Dorresteyn
Bladzijdes: 359

donderdag 7 november 2013

Steve McQueen, a tribute to the king of cool

Vandaag is het 33 jaar geleden dat Steve McQueen overleden is.
Over hem zijn heel veel boeken verschenen, van biografieen tot prachtige fotoboeken. Eén van de mooist en meest bijzondere is het fotoboek Steve McQueen, a tribute to the king of cool van Marshall Terrill. Marshall Terrill heeft verschillende biografieen over Steve McQueen geschreven en heeft heel wat werk verzet om dit boek samen te stellen. In dit boek komen allerlei mensen aan het woord die Steve gekend hebben, uit zijn jeugd, toen hij een beginnend acteur was, de medewerkers aan zijn films, de stuntmannen en de monteurs met wie hij werkte en natuurlijk zijn vrienden en familie. Hetr voorwoord is van Barbara McQueen, zijn derde vrouw, met wie hij getrouwd was toen hij stierf.
Het boek heeft 381 pagina's vol met foto's, herinneringen, anecdotes en geweldige verhalen over de 'King of Cool'. Een prachtig boek voor elke liefhebber van Steve McQueen.

woensdag 6 november 2013

Herfstkleuren

Het is nu weer echt herfst, maar in de herfstvakantie hadden we prachtig weer, enkele dagen leek het zelfs alsof het zomer was met de hoge temperaturen. Wat is er heerlijker dan in de warme herfstzon te lopen met je jas los, terwijl je wel al die mooie herfstkleuren om je heen ziet? Weinig.
Deze foto's zijn genomen vóór de storm, dus toen de bomen nog blaadjes hadden!


maandag 4 november 2013

Het hart van alle dingen, Elizabeth Gilbert

Alma Whittaker is de dochter van Henry Whittaker, een botanicus met een brandende ambitie en een ijzeren doorzettingsvermogen die als jonge man in dienst van Joseph Banks de wereld rondreisde op zoek naar bijzondere planten en die een fortuin vergaarde met het kweken van kinabomen. Haar moeder is Beatrijs van Deventer, de zuinige, hardwerkende en nuchtere Nederlandse, die weinig emotioneel is en die vooral de nadruk legt op het belang van waardigheid en zelfbeheersing.

Alma wordt geboren in 1800 en krijgt een ongewone opvoeding, beide ouders geloven dat kennis en wetenschap heel belangrijk is en Alma zuigt alle kennis op als een spons. Een mooi kind is ze niet, intelligent is ze wel. Haar aangenomen zusje Prudence is wel heel mooi, maar niet zo intelligent en voor beide meisjes is de situatie moeilijk. Echt nader komen ze elkaar dan ook niet.

Alma legt zich er bij neer dat ze waarschijnlijk nooit zal trouwen. Zij blijft op het landgoed van haar vader wonen en helpt haar vader met zijn botanische en farmaceutische bedrijf. Ondertussen legt ze zich toe op de studie van mossen, tot dan toe behoorlijk vergeten door de mannelijke wetenschappers. Alma leidt een rustig leven en is zeker niet ongelukkig; ze kan grotendeels haar eigen gang gaan en publiceert boeken over haar onderzoek naar de mossen. Alma heeft het idee dat ze wel weet hoe het leven in elkaar steekt, maar als Ambrose Pike, de jongere en getalenteerde tekenaar van orchideeën op haar pad komt, komt alles op zijn kop te staan en moet Alma haar leven en zichzelf en alles wat ze dacht zeker te weten onder de loep nemen.

Wat is het hart van alle dingen, wat is de signatuur waar alles uit bestaat? In de Middeleeuwen dacht men dat de signatuur van God overal in de schepping terug te vinden was, en al het onderzoek dat men deed in de natuur leek die stelling te onderschrijven. In de 18e en 19e eeuw komen er echter ook andere geluiden en Alma staat in het hart van dit nieuwe onderzoek. Ze neemt kennis van allerlei nieuwe ontdekkingen en is zelf een begenadigd wetenschapster. De vraag is alleen of men met wetenschappelijk onderzoek alleen het wonder van het menselijk leven en de zin ervan kan doorgronden. Liefde, zelfopoffering en het wonder van de menselijke geest worden met alle microscopen van de wereld niet verklaard.
 
Het hart van alle dingen is een prachtig boek. Ik kende van Elizabeth Gilbert alleen Eten bidden beminnen en dat vond ik een leuk geschreven boek, de schrijfstijl daarvan sprak me aan.
Ook in dit boek is die stijl aanwezig; levendig, beschrijvend en beeldend, met ironische terzijdes. Ik mag dat graag lezen. De historische en botanische details kloppen, de sfeer wordt bijzonder goed getroffen. Mijn favoriete persoon was Henry, die zich nergens een donder van aantrok en zijn eigen gang ging. Maar ook Prudence vond ik een fijn iemand en ik had graag wat meer van haar gezien.
Het is een meeslepend verhaal van een familie, van een vrouw, maar ook van een tijd. Ik heb dit boek in één ruk uitgelezen en moest na afloop acclimatiseren, zó was ik meegezogen in de wereld van Alma.

Originele titel: The signature of all things
Originele uitgave: 2013
Nederlandse uitgave 2013 door uitgeverij Cargo
Vertaling: Janneke Bego en Mireille Vroege
Bladzijdes: 558

(waarom men de titel trouwens heeft vertaald als ‘Het hart van alle dingen’ terwijl in de tekst zelf gewoon wordt gesproken over ‘de signatuur van alle dingen’ is mij echt een raadsel. Ik snap uitgeverijen soms gewoon niet)

zondag 3 november 2013

Citaat: Anoniem

Ik ga op reis om weer thuis te komen.
Foto door mij gemaakt, Rome 2009


zaterdag 2 november 2013

Nieuwe, tweedehands boeken

Lang leve de kringloopwinkel, ik kan niet anders zeggen. Hier in de stad staat een vrij grote, met een grote boekenafdeling. Hier kun je niet altijd iets vinden, maar als je goed rondkijkt, kun je toch regelmatig een paar schatten tegenkomen. Vorige week in de vakantie was ik even langsgeweest, ten eerste om een paar tassen boeken te brengen (ik had weer even goed opgeruimd) en ten tweede natuurlijk om te kijken of ik zelfs iets leuks kon vinden. Ik kan zeggen dat ik goed geslaagd ben en heel voldaan weer naar huis ben gegaan.
Ik heb de volgende boeken gevonden:

De gifhouten bijbel van Barbara Kingsolver. Ik kom haar naam regelmatig tegen en heb ook wel eens met een boek van haar in mijn handen in de boekhandel gestaan. Nu kan ik met deze uitproberen of haar schrijfstijl me aanspreekt.

En de zon gaat op van Ernest Hemingway. Leuk voor de verzameling en het lijkt me een mooi verhaal.

Long song van Andrea Levy. Dit boek speelt zich af op Jamaica tijdens en na de afschaffing van de slavernij.

De god van kleine dingen van Arundhati Roy, winnares van de Bookerprize van 1997. Een tijdje geleden dus en ik kende deze titel wel, maar heb het boek nog nooit gelezen. Een boek dat zich afspeelt in India vind ik meestal interessant, dus ik heb hoge verwachtingen.

En tot slot retour Nairobi van Agnes Sommer, over een vrouw die naar Nairobi verhuist en vertelt over haar belevenissen.

Vijf mooie boeken die me stuk voor stuk erg aanspreken en die me mooi en interessant lijken. Ze zien er keurig uit en in totaal heb ik hier slechts 8 euro 80 voor betaald. Kijk, daar word ik nu helemaal vrolijk van.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...