maandag 31 december 2012

Het beste van 2012

Het is misschien niet zo heel erg origineel, maar ik vind het zelf altijd heel erg leuk om te lezen omdat ik gek ben op lijstjes. Vandaar dat ik vandaag, op de laatste dag van het jaar toch een persoonlijk overzichtje van 2012 doe.
Als ik het zo eens bekijk, dan heb ik dit jaar heel mooie dingen gezien, gehoord en gelezen. Zo heb ik genoten van de tentoonstelling ‘Impressionisten in de Hermitage, hier in Amsterdam. Maar de mooiste tentoonstelling voor mij was toch ‘Lux in Arcana, in Rome. Ik ben nog altijd blij dat ik de catalogus gekocht heb, wat een verzameling aan bijzondere dingen staat daarin.

Ik heb prachtige films gezien, maar The way springt er dan toch tussenuit. Hierin loopt Tom, gespeeld door Martin Sheen voor zijn overleden zoon de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella.

Romanzo Criminale vond ik een geweldige serie over de opkomst en de ondergang van de bende van ‘de Libanees’, ‘de Kille’ en ‘Dandy’,  in de jaren ’70 en ’80 in Rome.

En als ik kijk naar de cd’s die ik dit jaar heb gekocht dan vind ik Liverpool rain van Racoon en California 37 van Train het allerbeste.

Beste boeken
Maar hoe zit het met de boeken? Eerst even de statistieken. Ik heb geprobeerd er steeds 2 per week te bespreken en dat is aardig gelukt. Ik lees gemiddeld ook twee boeken per week, dus dat komt mooi uit. In totaal heb ik dit jaar 117 boeken gelezen. (dit valt me tegen, eigenlijk, vorig jaar had ik 120 boeken gelezen en ik had gehoopt dit jaar toch tenminste evenveel te lezen. Helaas, het is niet anders. Wel vind ik het naar dat ik nu een oneven aantal heb gelezen, ik houd niet van oneven getallen)
Enfin, van de 117 waren er 23 non-fictie, de rest was fictie. 
Ik heb er 17 in het Engels gelezen en 14 van Nederlandse schrijvers. De rest was in vertaling. Over Rusland heb ik er 5 gelezen, over Italie of van Italiaanse schrijvers in totaal 9. Geschiedenis maakt het grootste segment, dit waren er 44, zowel fictie als non-fictie. In totaal heb ik 33 trillers gelezen.

Ik heb de boeken onderverdeeld in fictie en non-fictie. Ik begin bij nummer 10, om zo naar mijn meest favoriete fictie en non-fictie boek van 2012 te gaan. Erachter staat de link waar het artikel over dat boek te vinden is.
Fictie
10. If you could see me now, Cecelia Ahern. Het magische verhaal van Elizabeth die altijd alles onder controle heeft, totdat Iwan in haar leven komt. HIER

9. Het tribunaal van de ziel, Donato Carrisi. Een ontzettende spannende thriller die heel knap is opgezet en waar alle draadjes uiteindelijk keurig bij elkaar komen.  HIER

8. Kathedraal van de zee, Ildefonso Falcones. Prachtige historische roman over de jonge Arnau, die in 14e eeuw in Barcelona woont en nauw betrokken raakt bij de geschiedenis van de stad. HIER

7. Fantoomliefde, Aminatta Forna. Dit verhaal speelt zich af in Sierra Leone en gaat over de gevolgen van de burgeroorlog voor een aantal mensen, die allemaal een geliefde hebben verloren.  HIER

6. Zo ook op aarde, Davide Enia. Het verhaal over een jongetje dat leert boksen van zijn oom in Palermo, en ook het verhaal van zijn andere familieleden zoals zijn opa die in Afrika in een gevangenkamp heeft gezeten tijdens de oorlog.  HIER

5. Vissen voeren Fabio Genovesi. Drie mensen in een klein dorpje in Italie, alle drie willen ze wat anders dan het leven dat ze nu hebben, en hun levens raken elkaar steeds meer. Hilarisch en ontroerend  HIER

4. De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry, Rachel Joyce. Het ontroerende verhaal van Harold die spontaan aan een lange voetreis begint naar een oud-collega toe die ziek is.  HIER

3. Stoner John Williams. Het prachtige en aangrijpende verhaal over Stoner, een man die op zich geen bijzonder leven heeft, maar daarin juist zo bijzonder is. HIER

2. Mr Vertigo Paul Auster. Het eerste boek dat ik van Paul Auster las, en dat me greep en niet meer los liet. Walter wordt opgeleid tot levitatiekunstenaar, tot het noodlot toeslaat. HIER

1. Villa triste, Lucretia Grindle. Ook zo'n boek dat me niet meer los liet. Twee zussen in Florence tijdens de Duitse bezetting, die betrokken raken bij het verzet.  HIER

Non-fictie
10. Mrs Robinson’s disgrace, Kate Summerscale. Fascinerend verslag van de eerste echtscheiding in Engeland in 1858.  HIER

9. Pompeii, Mary Beard. Op haar gebruikelijke leesbare en prettige manier weet Mary Beard de verloren wereld van Pompeii weer tevoorschijn te halen. HIER

8. The Mitford girls, Mary S. Lovell. Boeiende biografie van de zes zussen Mitford, die elk volkomen andere politieke keuzes maakten.  HIER

7. Virginia Woolf, selected letters (geen link beschikbaar, want niet besproken). De brieven die Virginia Woolf schreef naar vrienden, familie, kennissen etc.

6. Ciao tutti, Saskia Balmaekers. Verschillende stukjes over Italie, oa over Venetie, Rome en Florence van Saskia Balmaekers, die ook de geweldige website Ciao tutti heeft.  HIER

5. De leeuw van Toscane, A&A McCannon. De biografie van de Italiaanse wielrenner Gino Bartali, die twee keer de tour de France won, met daarbij de geschiedenis van Italie in die tijd.  HIER

4. De Poetinshow, Kysia Hekster. Journaliste Kysia Hekster schrijft over de Russische president Poetin.  HIER

3. Alix & Nicky, Virginia Rounding. Nieuwe inzichten over tsaar Nicolaas en tsaritsa Alexandra.  HIER

2. Naar de rivier, Olivia Laing. Een tocht langs de rivier de Ouse, waar Virginia Woolf zich verdronken heeft, maar waar nog veel meer gebeurd is.  HERE

1. Rubicon, Tom Holland. Knap geschreven, iemand die overduidelijk exact weet waar hij het over heeft, een geweldig boek. Het scheelt ook dat ik dit boek las terwijl ik in Rome was, dat gaf het een extra tintje! HIER 

Kortom. ik heb prachtige boeken gelezen dit afgelopen jaar, mooi, interessant, ontroerend, vol informatie, spannend en vol humor. Ik hoop dat 2013 wat boeken betreft net zo'n goed jaar wordt!

zondag 30 december 2012

anoniem

Veel mensen kijken uit naar het nieuwe jaar om een nieuwe start te hebben voor hun oude gewoontes.

Anoniem

zaterdag 29 december 2012

Wat heeft hij nu echt gezegd?

Paus Benedictus XVI
Eigenlijk doe ik het niet zo snel, twee ‘opiniestukjes’ plaatsen na elkaar, maar soms vraagt de situatie erom. Deze week was er namelijk een nieuwe rel om de uitspraken van paus Benedictus. Groot stonden de koppen in de kranten ‘Paus zegt dat homohuwelijk een bedreiging voor de mensheid is’.
Volgens verschillende kranten en nieuwssites zou de paus in zijn kersttoespraak voor de Romeinse Curia opnieuw hebben uitgehaald naar het homohuwelijk en homo’s.

Nu staan de media er niet echt om bekend dat ze genuanceerd verslag doen over de uitspraken van de paus, maar een paar dingen over de Kerststal verkeerd interpreteren is het een, maar de goede man volkomen andere dingen in de schoenen schuiven is een compleet ander verhaal. Zeker als daarna de een na de ander het verhaal oppikt en zich uitspreekt in afschuw en afkeuring. Journalisten, maar ook allerlei maatschappelijke organisaties en politici riepen de afgelopen dagen om het hardst dat ze deze uitspraken verwerpelijk vinden. Er heeft zelfs iemand een website gestart waarop je je kunt laten ontdopen. (Nu is dat een beetje vreemd, ik heb tenminste altijd begrepen dat het dopen een sacrament is dat niet ongedaan gemaakt kan worden, maar op de site blijkt dat het gaat om je uit te laten schrijven uit de kerk. Ook dit is dus niet helemaal correct)  

Enfin, aangezien ik eerlijk gezegd meestal de berichtgeving rondom de Kerk en de paus niet vertrouw, heb ik gedaan wat elke goede historicus moet doen (en journalisten eigenlijk ook), ik ben teruggegaan naar de bron. Ik heb de speech op het website van het Vaticaan opgezocht, die daar keurig gepubliceerd staat. Ik heb de Engelse vertaling gebruikt van de oorspronkelijk Italiaanse tekst en daaruit blijkt dat paus Benedictus het helemaal niet heeft over homo’s of over het homohuwelijk. Hij neemt het op voor het huwelijk in het algemeen, dat volgens hem de basis van ons bestaan is. Als er mensen zijn die de vrijheid echter liever hebben dan deze verbintenis, dan komt dat omdat ze het begrip vrijheid niet helemaal goed begrijpen. De Heilige Vader zegt het zelfs heel mooi; ‘Alleen door zichzelf te geven aan anderen, bereikt de mens zichzelf’. Je hebt kortom anderen nodig om tot je eigen kern, je eigen essentie te komen.  

Maar ja, zo'n uitspraak levert geen vette koppen op, dat is namelijk geen nieuws.

Je kunt het verder met de paus eens of oneens zijn, je kunt het met het instituut Kerk eens of oneens zijn, maar als je ergens over tekeer gaat, doe het dan wel op basis van de feiten, en huil niet mee met de wolven in het bos alleen omdat het zo lekker relt.

Wilfred Kemp heeft HIER ook een heel mooi stuk over deze situatie geschreven.

Hieronder is het stuk uit de speech waar het over gaat. De hele speech in het Engels kan HIER gevonden worden. Het Italiaanse origineel kan HIER ook gevonden worden.
Voor wie een Nederlandse vertaling wil van dit fragment, die is HIER te vinden.

Paus Benedictus XVI tijdens de kerstspeech voor de Romeinse Curia, 21 december 2012.

So it became clear that the question of the family is not just about a particular social construct, but about man himself – about what he is and what it takes to be authentically human. The challenges involved are manifold. First of all there is the question of the human capacity to make a commitment or to avoid commitment. Can one bind oneself for a lifetime? Does this correspond to man’s nature? Does it not contradict his freedom and the scope of his self-realization? Does man become himself by living for himself alone and only entering into relationships with others when he can break them off again at any time? Is lifelong commitment antithetical to freedom? Is commitment also worth suffering for?
Man’s refusal to make any commitment – which is becoming increasingly widespread as a result of a false understanding of freedom and self-realization as well as the desire to escape suffering – means that man remains closed in on himself and keeps his “I” ultimately for himself, without really rising above it. Yet only in self-giving does man find himself, and only by opening himself to the other, to others, to children, to the family, only by letting himself be changed through suffering, does he discover the breadth of his humanity. When such commitment is repudiated, the key figures of human existence likewise vanish: father, mother, child – essential elements of the experience of being human are lost.

vrijdag 28 december 2012

Actieve pluriformiteit

Door de bezuinigingen wil de regering een aantal dingen stoppen. Snijden in de publieke omroepen hoort bij het pakket dat is uitgedacht. Nu moet alles bezuinigen en op zich kan Hilversum daar goed aan mee doen, ik denk dat we sommige programma’s best kunnen missen.
Volgens de bezuinigers kan er ook bezuinigd worden door een deel van de omroepen te laten verdwijnen en wel de kleine levensbeschouwelijke omroepen. De overheid zou neutraal moeten zijn en daar geen geld aan uit moeten geven, zo zegt men.

Het probleem zit echter in het feit dat de overheid niet helemaal duidelijk heeft wat neutraal nu eigenlijk betekent. Net zoals sommige openbare scholen of instellingen de indruk hebben dat ze aan geen enkele feestdag mogen vieren of aandacht mogen besteden aan geen enkele overtuiging, uit angst de ene groep te beledigen en andere (die een feestje heeft) voor te trekken. Dat houdt meestal in dat men óf komt tot rare mixen waarbij bijvoorbeeld kerst alleen gevierd kan worden als er tegelijkertijd aandacht wordt besteed aan alle andere levensbeschouwelijke stromingen, óf men viert krampachtig helemaal geen enkel feest en men probeert angstvallig elke referentie aan welke geloofsovertuiging dan ook te vermijden.

Een openbare school, een openbare instelling, moet echter actief pluriform zijn. En actieve pluriformiteit betekent niet dat je niets aan religie of aan levensbeschouwelijke zaken moet doen, het betekent juist dat je overal aandacht aan geeft en dat alle levensbeschouwingen en religies aan bod komen.

Een overheid moet dan ook niet neutraal zijn in die zin dat ze nergens aan mogen refereren, ze moeten er juist voor zorgen dat alle levensbeschouwelijke stromingen en groepen; de hindoes, de moslims, de boeddhisten, de katholieken, de protestanten en de humanisten hun programma’s kunnen maken en uitzenden. Daarmee doe je pas recht aan de verscheidenheid van stromingen, ideeën, overtuigingen en geloven die Nederland rijk is. En pas als je dat als overheid waarborgt, mag je jezelf neutraal noemen.

Anton de Wit heeft hier al eerder een bijzonder helder en goed stuk over geschreven waar hij het een stuk beter uitlegt dan ik doe.

donderdag 27 december 2012

The Russian court at sea, Frances Welsh

Nadat in oktober 1917 de Russische Revolutie was uitgebroken, werd de Keizerlijke familie gevangen gezet en in 1918 werden zij vermoord, doodgeschoten in een kelder in Jekatarinaburg. 

Andere leden van de familie werden ook opgepakt en vermoord. Michael, de broer van de Tsaar, is geëxecuteerd en Ella, zuster van tsartisa Alexandra en getrouwd met Nicolaas’ oom Sergei, werd samen met andere familieleden in een mijnschacht geduwd waarna er handgranaten in het gat werden gegooid.

Er waren echter nog een heleboel andere familieleden die zich in relatieve veiligheid bevonden. Een van hen was de keizerin-weduwe, Marie Feodorvna. De grote vraag was wat er met hen moest gebeuren. Koning George V van Engeland had de tsaar en zijn familie niet willen opnemen, maar stond iets welwillender tegenover de andere familieleden, zeker omdat Marie Feodorovna de zus van zijn moeder was.

In april 1919 haalde het Engelse schip de Malborough zeventien overgebleven Romanovs op, om hen in veiligheid te brengen. Onder hen waren de keizerin-weduwe, haar dochter Xenia en haar kinderen, prins Felix Youssoupov, grootvorst Nicolaas en zijn broer Peter en hun gezinnen. Verder nog kindermeisjes, hofdames en twee kozakken die de lijwacht van de keizerin-weduwe vormden. Zij wisselden elkaar elke twaalf uur af en lagen letterlijk op de drempel van de hut van keizerin Marie.

Het was voor de officieren van het schip nog best lastig om voor iedereen goede accommodatie te vinden, zeker omdat niet alle familieleden even goed met elkaar overweg konden. De keizerin was bijvoorbeeld niet erg gesteld op grootvorst Nicolaas, die bevelhebber van het leger was geweest. Ook de vele bagage, met onder andere Fabergé-eieren en opgerolde Rembrandts, moest een plek vinden.

Toen het schip bijna wegvoer van Jalta kwam er nog een kleine boot met 170 Wit Russische soldaten die het volkslied zongen voor de keizerin die aan denk stond. Dit zou de laatste keer in meer dan 70 jaar zijn dat het Russische volkslied op Russisch grondgebied in het bijzijn van de keizerlijke familie zou worden gezongen.

De reis op de Marlborough duurde 16 dagen en bracht de Romanovs via Istanboel naar Malta. Vanaf hier werden sommigen met een ander schip naar Engeland gebracht terwijl anderen naar Italië of naar Frankrijk wilden.

De keizerin-weduwe ging naar Engeland, waar ze werd opgewacht door haar neef en haar zuster. Al snel waren de verhoudingen niet zo heel erg goed meer en keizerin  Marie koos ervoor naar haar geboorteland Denemarken terug te keren.

The Russian court at sea’ is een prachtig en compact werk, waarin per dag de reis op de Marlborough wordt beschreven. Het staat vol details, en Frances Welch beroept zich op verschillende bronnen zoals brieven en dagboeken van degenen die op het schip aanwezig waren. Interessant is ook het laatste hoofdstuk waarin ze vertelt wat er van alle betrokkenen is geworden. Het enige minpunt is dat er geen voetnoten zijn opgenomen, als historica vind ik dat altijd een beetje vreemd.

Ik denk wel dat je een interesse in de Russische geschiedenis moet hebben om dit boek echt leuk te vinden, maar voor elke Romanov geinteresseerde is dit een mooie aanvulling op de collectie. 

woensdag 26 december 2012

Kerstfilms

Tijdens het uitbuiken van Eerste Kerstdag is het wel prettig om even iets anders te doen dan familie zien. De beste oplossing? Films kijken!

Gelukkig zijn er tijdens de kerstdagen traditioneel altijd veel films op televisie, de Sissi trilogie is elk jaar te zien, net zoals ‘The sound of music’ en regelmatig komt ‘Annie’ langs, of een van de nieuwere goede jeugdfilms als ‘The Spiderwick Chronicles’ of ‘Lemony Snickets, a series of unfortunate events’. (niets zo fijn als een goede jeugdfilm)
Ik zal er komende weken zeker een aantal van gaan zien, maar behalve deze zijn er een paar die toch ook aan de beurt komen uit mijn eigen collectie, zoals de volgende:


The nightmare before Christmas (1993)
Een fantastische animatiefilm over Jack Skeleton, de baas van Halloweenstad, die er een beetje genoeg van heeft dat elk jaar Halloween hetzelfde is. Hij komt per ongeluk terecht in Kerstland, en dat nieuwe feest fascineert hem. Hij haalt de andere inwoners van Halloweenstad over om het kerstfeest te kapen, maar op de een of andere manier gaat dat toch niet helemaal goed.
Mooi gemaakte animatie waarin alle details kloppen en ook nog leuke liedjes.

The great escape (1963)
De ultieme oorlogsfilm. Krijgsgevangenen hebben de opdracht om te proberen zo vaak mogelijk te ontsnappen, om op die manier de vijand bezig te houden. De nazi’s zijn op een gegeven moment zo zat van al die uitbraken, dat ze besluiten om de meest beruchte ontsnappers bij elkaar in één kamp te zetten, zodat ze daar een goed oog op kunnen houden. De Britse en Amerikaanse gevangenen worden ontzettend inventief om de nazi’s om de tuin te leiden en een grootste ontsnappingspoging op touw te zetten. Ze graven een tunnel en meer dan vijftig mannen ontsnappen, waarna ze er vervolgens alles aan moeten doen om thuis te komen, terwijl de Duitsers hen op de hielen zitten.

Grote namen in dit verhaal van bekende Britse en Amerikaanse acteurs zoals David McCallum, Richard Attenborough, James Coburn, James Garner, Charles Bronson en Donald Pleasence.
De meest geweldige rol is natuurlijk weggelegd voor Steve McQueen die de ‘Cooler King’ speelt, zijn passie voor motorrijden uit kon leven en in deze film zijn beroemde sprong met de motor over het prikkeldraad maakt. In de eerste instantie zaten er helemaal niet zoveel motorscènes in de film, maar Steve McQueen eiste dat die er wel kwamen, waarna die er inderdaad werden ingeschreven. Steve doet al het rijden zelf, alleen de sprong is door een stuntman gemaakt.
Gebaseerd op een waargebeurd verhaal is dit drie uur lang op het puntje van je stoel zitten.


Dokter Zhivago (1965 en 2002)
Als iets voor mij verplichte kost is in de winter, dan is het ‘Doctor Zhivago’ kijken.
Het prachtige verhaal van Joeri Zhivago die arts is en dichter en is getrouwd met zijn nichtje Tanya, maar verliefd wordt op Lara. Tijdens de Eerste Wereldoorlog ontmoeten Joeri en Lara elkaar weer. Dan breekt de Russische revolutie uit en de familie Zhivago probeert naar hun buitenhuis in de Oeral te komen, om daar de gevolgen van het nieuwe regime een beetje te ontkomen. Joeri en Lara ontmoeten elkaar weer, maar nu bieden ze geen weerstand meer en geven ze toe aan hun liefde. Ondertussen gaan de gebeurtenissen om hen heen steeds verder, met een verschrikkelijk gevolg.
De filmversie uit 1965 met Omar Sharif en Julie Christie is erg bekend, maar in 2002 is er een miniserie van gemaakt met Hans Matheson als Zhivago en Keira Knightely als Lara. Ik heb deze laatste versie in huis en ik vind die erg mooi, het einde vind ik elke keer opnieuw verschrikkelijk, ik kan niet kijken zonder te huilen. Welke versie je ook kijkt, beide zijn mooi.

dinsdag 25 december 2012

God rest ye merry gentlemen

Om even te genieten, deze bijzondere versie van het bekende kerstlied 'God rest ye merry gentlemen' door Annie Lennox. Als iemand een mooie stem heeft, dan heeft zij dat wel.
Zalig Kerstfeest!

maandag 24 december 2012

De laatste Aedema, Marjolijn van Heemstra

Loina, barones van Aedema, rechtenstudente in Rotterdam is de laatste van haar geslacht, de laatste van de familie. Er zijn geen mannelijke nakomelingen die de titel en de naam kunnen doorgeven.

Loina is na de dood van haar ouders opgevoed door haar grootvader in het grote huis in Rotterdam. In de zomer gingen ze naar het dorp in Friesland waar de Aedema’s allemaal hadden gewoond en waar Fluit nog woonde, de zelfbenoemde archivaris van het familiearchief.

Als Loina’s grootvader sterft, zijn alleen zij en haar kinderloze oom Samson nog over. Loina weet even niet meer wat ze doen moet. Haar grootvader was de laatste band met het verleden, en het verleden is alles wat er voor haar is, toekomst is er voor de familie tenslotte niet meer. Ze vermijdt haar vriend Konstant, het groepje studiegenoten en ook de adellijke leeftijdsgenoten van de vereniging ‘Jonge Adel Verenigt U.

Om weer wat grond onder haar voeten te krijgen besluit Loina om samen met de oude Fluit het familiearchief op te ruimen en de botten in het familiegraf. Ze komen er achter dat er één van de kisten gevuld is met stenen en dat Loina’s overgrootmoeder niet begraven ligt in de grafkelder. Loina wil er graag achter komen wat het verhaal achter deze vrouw is en gaat samen met Fluit op zoek. Ondertussen is er ook nog de jonge Dawud die op een bankje voor het huis zit en een steeds grotere rol in Loina’s leven gaat spelen.

Hoe ga je om met honderden jaar oude tradities in deze veranderde wereld? Iedereen in dit boek heeft daar een ander antwoord op. Houd je je vast aan het oude, zoals Samson, probeer je je zo wellevend mogelijk aan te passen zoals Loina’s grootvader? Of probeer je tussen de borrels en het kleiduivenschieten door nog een zingeving te vinden voor je bevoorrechte stand door te wandelen met bejaarden en oude landhuizen in Oost Europa op te knappen zoals Konstant en de andere jonge edelen van ‘JAVU’?
Het is een vraag waar Loina ook antwoord op probeert te vinden en misschien kunnen haar overgrootmoeder en Dawud daarbij helpen.

Als ik eerlijk ben heb ik wel een kleine fascinatie voor adel voor de oude tradities en de historie die er achter zit. Ik kan wel invoelen hoe het aan de ene kant heel fijn moet zijn om exact te weten waar je vandaan komt, hoewel dat je misschien als je niet oppast ook kan belemmeren in waar je naar toe gaat. Zeker als die toekomst helemaal niet zo zeker is zoals in Loina’s geval. Marjolijn van Heemstra is zelf barones, hoewel ze haar titel niet voert, en weet dus als geen ander hoe het er in deze wereld aan toe gaat.

Ik vond ‘De laatste Aedema’ een prettig leesbaar boek, met een leuk (fictief) inkijkje in de wereld van de adel, een aantal mooie observaties, een paar fijne personen zoals de in zijn dienstbaarheid aandoenlijke Fluit en een twist die ik niet helemaal had zien aankomen. Een twist die misschien niet helemaal had gehoeven, maar die me ook niet stoorde.
Al vraag ik me af of al dat gezuip nu typisch adellijk, of typisch brallerig studentencorpsgedrag is, of dat dit misschien samenvalt? Maar dat was wat mij betreft het enige minpuntje in een verder fijn boek.

zondag 23 december 2012

Sint Benedictus

Liever dan met woorden moet hij in zijn daden laten zien wat goed en heilig is.

Sint Benedictus (480-547, schrijver van 'De regel van Benedictus')

zaterdag 22 december 2012

Paul Klee

Zei ik gisteren dat ik erg dol ben op Malevich, ik houd nog meer van de schilderijen van Paul Klee. Bijna alles wat die man heeft gemaakt spreekt me ontzettend aan. Ik heb in mijn woonkamer twee ingelijste posters van zijn werken hangen, die ik al jaren heb, maar die ik nog altijd even mooi vind.

Tussen de deur naar de keuken en een boekenkast is een smal stukje muur. Hier had ik altijd twee ansichtkaarten met schilderijen van Paul Klee in wissellijstjes hangen. Nadat ik 'Het zwarte vierkant' van Malevich in de Hermitage in Amsterdam had gezien heb ik daar ook een kaart van gekocht en die in een derde lijstje erbij gehangen.

In het Stedelijk Museum afgelopen zaterdag heb ik, zoals ik altijd doe, in het museumwinkeltje tussen de ansichtkaarten gekeken. Ik zocht afbeeldingen van Malevich, maar die waren er helaas niet. Wel zag ik opeens een leuke foto van een meneer met een schilderij en een kat. Of liever, ik zag eerst de kat en toen de rest van de foto. De man op de foto bleek Paul Klee te zijn, de kat was Fripouille, in 1921 in het atelier. Ik heb er meteen twee kaarten van gekocht, één om als boekenlegger te gebruiken, de ander om opgehangen te worden.

Tussen de drie abstracte werkjes hangt nu dus geen vierde abstracte werkje, maar een foto van de kunstenaar van twee van deze werken.
Met zijn kat.
Wat een geweldige combinatie.
Deze foto van de kaart in het lijstje is niet zo heel scherp geworden, ondanks vele pogingen.
Links in het midden zie je kat, rechts Paul Klee.

vrijdag 21 december 2012

Het stedelijk museum in Amsterdam

Kazimir Malevich
Afgelopen zaterdag zijn mijn tante E. en ik naar het Stedelijk Museum in Amsterdam geweest, nog voor de verjaardag van tante E.

Nu ben ik zelf niet zo’n heel grote liefhebber van heel moderne kunst, maar dat wil niet zeggen dat ik abstracte werken niet kan waarderen. En er viel veel te waarderen, zeker op de begane grond. Hier was de collectie van 1900-1950 ondergebracht en dat is toch wel mijn favoriete periode. Hier waren werken te zien van Picasso, Breitner, Charley Toorop, Karel Appel en Kandinski. Erg leuk om in een zaal te staan en een aantal werken niet mooi te vinden, op twee na, die dan van Kandinski blijken te zijn.
 
Ook hadden ze veel werken van mijn grote favoriet Kazimir Malevich. Ik houd van Malevich en ik was blij een aantal voorbeelden te zien van zijn meer figuratieve werk én van zijn latere werk. Vooral de werken met wit op wit vind ik erg mooi. Ook hadden ze prachtige tekeningen van hem, een hele zaal vol.  
Malevich, de houthakker (1912)
Malevich, Suprematie van de geest (1920)

Op de beneden verdieping hadden ze ook de toegepaste kunst van 1900-nu en hier heb ik prachtige voorbeelden gezien van meubels, affiches, sieraden, lampen, serviezen, keukengerei etc.

Op de bovenverdieping hingen en stonden de werken uit de periode 1950-nu. Een paar leuke dingen gezien, een paar dingen waar ik erg om moest lachen en een paar echt mooie. Mooi waren de werken van Piero Manzoni, die veel in wit werkte, maar waar de lijnen, de vlakken en de schaduwen heel bijzonder waren.
Piero Manzoni, Achrome (1959)
Maar er was ook ongelofelijke zooi te zien, twee plastic pedaalemmers met vier lavalampen op een rijtje zijn voor mij geen kunst. Net zomin als de grijze tegels op de vloer of de foto van de urinerende man waar ik vrij argeloos opeens voor stond. Sommige dingen wíl ik helemaal niet zien. En dan denk ik ‘jongens, als jullie deze ongein kopen van mijn belastinggeld, stop dan die subsidie maar’.

Er was ook een tentoonstelling van de kunstenaar Mike Kelley, maar ik vrees dat die me ook niet kon bekoren. Een paar plastic stoelen, speelgoed op de grond en een luidspreker waar geblaf en gemiauw uit te horen zijn, of allerlei installaties met veel geluid en licht en gedoe, ik werd er moe van en niet op een goede manier.
Mike Kelley, Odelisque (2010)
Gelukkig kan ik zeggen dat ik toch voldoende moois gezien heb om het een heel geslaagde dag te noemen (en een gezellige, maar dat spreekt voor zich)
Willem de Kooning, Rosyfingerd dawn

woensdag 19 december 2012

Van alles wat

Soms heb je van die kleine dingetjes die allemaal niet echt een blogje op zichzelf verdienen, vandaar dat ik ze maar in één blogpost samen vat.

Thee
Ik drink niet zo heel veel koffie, maar wel vrij veel thee. Toen Lipton met de Russische Earl Grey kwam, kon ik mijn geluk niet op. Lekkere thee, met een Rusissche connectie. Waarom de thee Russisch zou moeten zijn weet ik niet, maar lekker vind ik het, dus dit is de thee die ik altijd drink. Vorige week waren er opeens leuke theeblikjes te koop in de supermarkt, voor de Russische, de Maroc en de Green Asian elk een apart blikje. Ik kon het natuurlijk niet laten en heb de Russische gekocht. Ongelofelijk leuk! (kijk, hier word ik nu heel blij van)



Kerstliedjes
Op de radio spelen ze bijna niets anders meer en als ik nog een keer dat verschrikkelijke kerstnummer van die vreselijke Mariah Carey hoor dan stort ik mijzelf uit het raam. Gelukkig is er ook nog goede kerstmuziek, en mijn grote favoriet is dan toch 'Fairy tale of New York' van The Pogues met Kirsty MacGoll. Het is het bittere verhaal van twee mensen die eens lang geleden verliefd waren, maar elkaar nu niet meer uit kunnen staan.

Voedselbank
Als we het dan toch over Kerst hebben, dan kan dit er ook bij. Helaas is het zo dat ook in ons land sommige mensen de steun van de voedselbank nodig hebben. Zeker in deze maand kan die hulp goed gebruikt worden. Maar de voedselbanken zitten ook verlegen om produkten. Ik weet niet of het in elke stad zo geregeld is, maar hier staat op zaterdag de voedselbank in de supermarkt met de vraag of je een aantal produkten extra wil kopen die je vervolgens afgeeft aan de medewerkers van de voedselbank. Zij maken hier pakketten van die uitgedeeld worden aan de mensen die het nodig hebben. Je kunt zoveel of zo weinig extra produkten kopen als je je kunt veroorloven. Je zou er ook over na kunnen denken (een deel van) je kerstpakket weg te schenken. Een beetje onze welvaart delen, dat is toch mooi.

maandag 17 december 2012

Magnificent obsession, Helen Rappaport

In 1840 trouwde de jonge koningin Victoria van Engeland met haar neef, Albert van Saksen-Coburg. Het was een gelukkig huwelijk en ze kregen samen negen kinderen. 

Victoria hield ontzettend veel van Albert en vertouwde hem in ieder opzicht. Ze was ervan overtuigd dat ze onder zijn leiding een betere echtgenote en een betere koningin was. Het Engelse volk was niet zo dol op Albert, zijn stijve Duitse manieren werden niet erg op prijs gesteld.

In 1861 stierf Albert en liet Victoria ontroostbaar achter. Tot haar eigen dood in 1901 bleef ze rouwen om Albert en je zou kunnen zeggen dat ze ophield de koningin van Engeland te zijn. Ze begaf zich bijna niet meer in het openbaar en was alleen nog maar bezig met het cultiveren van de herinnering aan Albert.  

Dit deed de monarchie geen goed en er kwam veel kritiek op haar handelswijze. Maar noch premiers en ministers, noch haar kinderen konden haar ertoe overhalen om weer alle taken van het koningschap op zich te nemen. Ze was ervan overtuigd dat ze het zonder Albert niet kon volhouden. Iedereen moest ook evenveel en even lang in de rouw zijn als zijzelf en ze nam het de familie kwalijk dat zij op een gegeven moment door wilden gaan met hun leven. 

Haar jongste dochtertje die een jaar of vier was toen Albert overleed zei ‘ik ben te vrolijk’. Als Victoria een condoleancebrief naar iemand schreef, was de hoofdzaak toch altijd hoe veel verdriet zij zelf had. Het heeft haar bijna twintig jaar gekost voor ze zichzelf weer ertoe kon zetten om meer koninklijke taken op zich te nemen.

De situatie was ook niet bepaald gemakkelijk voor Bertie, de kroonprins. Jarenlang heeft zijn moeder hem de schuld gegeven van zijn vaders dood, omdat Albert ziek thuis kwam na een bezoek aan Bertie die op dat moment in een schandaal verwikkeld was. Victoria liet duidelijk merken dat ze haar oudste zoon niet vertrouwde en heeft hem jarenlang buiten de staatszaken gehouden. Geen erg handige situatie voor iemand die uiteindelijk zelf koning zou moeten worden.
Albert en Victoria

Helen Rappaport heeft in Magnificent Obsession knap beschreven hoe Victoria zich wentelde in rouw en ook waarom en hoe dit de monarchie veranderde. Vanaf Victoria’s vroegste jeugd was er altijd iemand die zich om haar had bekommerd. Haar moeder had haar onder volledige controle, toen ze net koningin was luisterde ze naar haar eerste minister Lord Melbourne en daarna kwam Albert. 

Bovendien had Victoria in de periode voor Alberts dood gemerkt hoe prettig het kon zijn om in de rouw te zijn. Iemand in de rouw krijgt alle aandacht en er wordt weinig van hem of haar gevraagd. Victoria was al gewend om altijd in het middelpunt van de belangstelling te staan en dit was alleen nog maar een extra middel voor haar om alles om haarzelf te laten draaien.

Helen Rappaport heeft eerder andere gedegen historische boeken geschreven waaronder het uitstekende ‘The last days of the Romanovs’ waarin ze in staat is geweest om nieuwe inzichten te geven over de moord op de Russische keizerlijke familie.

In dit boek heeft ze in het laatste hoofdstuk geprobeerd om een verklaring te geven voor de dood van prins Albert, met verrassende resultaten. De officiele verklaring luidde namelijk dat Albert was overleden aan tyfus. Het vreemde echter was dat niemand anders deze besmettelijke ziekte had opgelopen. Helen Rappport weet heel overtuigend te brengen dat de mogelijke oorzaak de ziekte van Crohn geweest kan zijn, omdat dit ook alle symptomen waar Albert aan leed verklaart.

Kortom, dit boek is een aanrader voor iedereen die van Engelse geschiedenis of de 19e eeuw houdt.

zondag 16 december 2012

Sint Franciscus

Het is door te vergeven dat wij zelf vergeven worden.

Sint Franciscus (1181-1226)

zaterdag 15 december 2012

Nieuwe boeken

Ondanks het feit dat ik mezelf had beloofd de rest van dit jaar geen nieuwe boeken meer te kopen, heb ik dat natuurlijk wel gedaan.

Wat aanbiedingen en wat kortingsbonnen en dan valt het nog wel mee. Tenminste, dat vertel ik mezelf om het goed te praten dat ik mijn belofte aan mezelf heb gebroken. Maar wat heb ik gekocht?

Ten eerste heb ik de nieuwe van Joanne Harris gekocht 'De zoetheid van perziken'. Het is het vervolg op 'Chocolat' en 'Rode schoenen' en die vond ik beide erg leuk, dus ik ben heel benieuwd naar deze.

Ten tweede heb ik 'De jongen die demonen zag' van Carolyn Jess-Cooke. Judith had er laatst een lovende bespreking van die me erg aansprak, en ik houd wel van boeken die zich in Noord-Ierland afspelen.

Dan ligt er 'A streetcat named Bob' van James Bowen. Een verhaal over een man die op straat leeft en die een kat tegenkomt. Waargebeurd en hartverwarmend zonder sentimenteel te zijn. Tenminste, zo is me dat beloofd!

Ook ligt de twee boeken van Cecelia Ahern op de stapel, namelijk 'One hundered names' en 'The gift'. Ik hoop dat ik deze net zo mooi vind als het vorige boek dat ik van haar heb gelezen 'If you could see me now'.

'Dingen die niemand weet' van Alessandro d'Avenia. Een boek dat me weer een schoolvoorbeeld van 'Mooie Italiaanse roman' lijkt.

De laatste aanwinst is 'Gone girl' van Gillian Flynn. Anna had er zo'n enthousiaste bespreking van en ergens anders had ik ook goede dingen gelezen, dus die wilde ik per se zelf hebben.

Ik beloof hierbij geen boeken meer te kopen voor de rest van dit jaar, en dan ga ik nu zonder schuldgevoel lekker genieten van deze prachtige nieuwe boeken. Wat een luxe.

vrijdag 14 december 2012

Boekenplankjes op kleur


Je ziet wel eens in een duur woonblad of op internet een foto van een kamer waar in de boekenkast alle boeken op kleur zijn gesorteerd. Ik verbaas me hier altijd over, want ik vraag me af of je ooit wel één boek terug kunt vinden, maar sommige mensen vinden dat blijkbaar geen bezwaar.
Deze foto kent waarschijnlijk iedereen wel, ik heb de foto HIER gevonden.
Er is zelfs een bedrijf Books by the foot, waar je kunt opgeven hoeveel meter je nodig hebt en welke kleuren, en dan krijg je de boeken aangeleverd. Boeken zijn dan niet langer vertrouwde vrienden die je goed kent en waar je van houdt, lijkt mij, maar alleen maar onderdeel van een design.
Enfin, ik had geen zin om al mijn boeken op kleur te sorteren, maar voor de grap heb ik toch eens een avondje besteed aan het creeeren van plankjes met verschillende kleuren. Ik wilde vooral eens zien wat voor combinaties hier uit zouden komen. Het resultaat is best heel aardig, maar zoals ik al zei; ik zou nooit al mijn kasten zo doen, ik zou niets meer terug kunnen vinden denk ik.
Zie hier het resultaat:







donderdag 13 december 2012

Citadel, Kate Mosse

Met Citadel heeft Kate Mosse het derde en laatste deel in haar Frankrijk trilogie geschreven. De serie boeken speelt zich af in het zuiden van Frankrijk, in de Pyreneeën. Verhalen en avonturen van nu worden verweven met de gebeurtenissen in de geschiedenis, waarbij de rijke historie van onder ander de katharen een rol speelt.

In de onrustige vierde eeuw probeert de monnik Arinius in de bergen van zuid Frankrijk een veilige plek te vinden voor een tekst die als ketters beschouwd wordt.

In de Tweede Wereldoorlog ligt Carcassonne in het gebied dat door generaal Petain en het met de Duitsers collaborerende Vichy-regime bestuurd wordt. De jonge Sandrine bemoeit zich weinig met de politiek en is niet betrokken bij de gebeurtenissen in Carcassonne. Ze vind een jongeman aan de oever van de rivier die stervende is, maar haar wel nog een paar zinnen kan toefluisteren. Zinnen die te maken hebben met de oude codex die in de vierde eeuw verborgen is.

Dit is het begin van een reeks gebeurtenissen waarbij Sandrine steeds meer betrokken raakt bij het Verzet tegen de Duitsers in Carscassonne en de hele Midi. Samen met haar zus en hun vriendinnen vormen ze zelfs de verzetsgroep Citadel. Samen met Raoul, haar geliefde en Audric Baillard probeert ze niet alleen de Duitsers te slim af te zijn, maar ook de eeuwenoude codex te vinden die misschien wel de sleutel is tot de veiligheid van de Midi en al haar inwoners. Hierbij halen ze de vijandschap van Leo Authiés op de hals, die koste wat het kost de codex wil vinden om deze voor zijn eigen doelen te gebruiken.

Kate Mosse heeft met Citadel een spannend boek geschreven. Het leest heel prettig en goed, want het verveelt geen moment, ondanks het feit dat het idee van de codex voor mij te ver gezocht was en niet had gehoeven.
De hoofdstukken over Arinius zijn interessant, maar de kracht van dit boek ligt vooral in het verhaal van het Verzet in dit gedeelte van Frankrijk dat eerst collaboreerde met de Duitsers en toen zelf bezet werd.

Kate Mosse heeft overduidelijk goede research gedaan. Ze weet precies waar ze het over heeft en weet het allemaal bijzonder waarheidsgetrouw neer te zetten. Voeg daarbij de ontroerende en mooie liefdesgeschiedenis tussen Sandrine en Raoul toe, hartbrekend zonder happy end en dan heb je een geweldig boek om in deze donkere dagen voor Kerst te lezen. Of in de donkere dagen na Kerst natuurlijk, als dit een Kerstcadeautje is. 

woensdag 12 december 2012

Gunpowder, Treason and Plot (2004)

Deze miniserie valt uiteen in twee delen. In het eerste deel komt Mary, koning der Schotten terug uit Frankrijk om de troon in Schotland te bestijgen. Ze moet als katholieke koningin een weg zien te vinden in een protestants land, en ze moet als jonge vrouw de weg zien te vinden tussen de verschillende Schotse clans en facties die elk een deel van de macht willen hebben.
Ondanks het gekonkel, haar halfbroer die een lijntje naar de Engelse koningin Elizabeth heeft en de felle protestantse predikant John Knox, weet ze in de eerste instantie een paar goede zetten te doen. Helaas besluit ze dan te trouwen met Henry, Lord Darnley en dat is een vergissing. Deze dronkaard weet ervoor te zorgen dat alle sympathie die Mary had opgebouwd, teniet wordt gedaan. Als hij Mary’s secretaris Davis Rizzio vermoord, is de maat vol. Darnley wordt op zijn beurt vermoord en Mary trouwt met Lord Bothwell, die haar altijd heeft geholpen en beschermd.
De andere edelen komen in opstand en uiteindelijk moet Mary vluchten naar Engeland. Haar zoontje, nog een baby, blijft achter bij de protestantse edelen in Schotland.
Robert Carlyle als koning James VI/I
Het tweede deel van de film begint zo’n twintig jaar later. Koning James VI, de zoon van Mary, gaat akkoord met de onthoofding van zijn moeder in Engeland, als hij vervolgens tot opvolger van de kinderloze koningin Elizabeth wordt benoemd. James is een uiterst onaangenaam mens, die het leven van zijn vrouw, de Deense prinses Anne, zuur maakt.
Elizabeth sterft in 1603 en James wordt koning James I van Engeland. Hij belooft in de eerste instantie dat de katholieken in Engeland niet langer vervolgd en onderdrukt zullen worden, in ruil voor hun steun aan zijn bewind. James wordt echter behoorlijk beïnvloed door zijn adviseur Lord Cecil, die een afkeer van katholieken heeft. Langzaam worden de vrijheden voor katholieken weer teruggedraaid.
Een aantal vooraanstaande katholieken komt dan samen om een complot te smeden. Zij kopen buskruit en willen daarmee het parlement en koning James opblazen. Het complot wordt ontdekt, de samenzweerders verslagen en terecht gesteld en de tolerantie voor katholieken in Engeland is definitief voorbij.

Gunpowder, Treason and Plot had dezelfde problemen die zoveel historische series hebben en die ik HIER al eens besproken heb. Want was deze miniserie historisch volkomen correct? Natuurlijk niet. De gebeurtenissen worden wel heel snel allemaal bij langs gewerkt en dingen worden erg simpel voorgesteld.

Maar was het wel een geweldige serie om te kijken? Absoluut! Ten eerste een aantal geweldige acteurs, zoals Kevin McKidd (beter bekend als Lucius Vorenus uit Rome of dokter Owen Hunt uit Grey’s anatomy) als Bothwell is geweldig. De enige man in Schotland die Mary’s belangen op het oog heeft en niet zijn eigen. In werkelijkheid was Bothwell uit op de macht die een huwelijk met Mary hem kon geven, maar ik vond dat verschil met de historische feiten niet zo’n bezwaar.

Robert Carlyle (oa Begbie uit Trainspotting) als koning James is geweldig. Wat is dat toch ook een fantastische acteur. James’ karakter wordt ook niet echt recht gedaan. Hij was een intelligent en geleerd man, die niet de verschrikkelijke dingen heeft gedaan die hem in deze serie worden toegeschreven, maar opnieuw vond ik dat niet echt een bezwaar, omdat het zo overtuigend door Robert Carlyle wordt gedaan. James wordt door zijn spel echt iemand ‘you love to hate’.  En heel knap weet hij James dan toch ook weer een paar onverwachte en zachte kanten mee te geven.

Emilia Fox speelt hierin mee, en Tim McInnery. Deze laatste kennen we vooral als captain Darling uit Blackadder, maar hier speelt hij de sluwe Lord Cecil en dat doet hij heel goed.

Ik vond de tegenstelling tussen katholiek en protestant, zowel in Schotland als in Engeland goed weergegeven. Het maakt wel duidelijk moeilijk mensen met een afwijkende mening het hadden in een tijd waarin de koning bepaalde wat iedereen moest geloven en tolerantie of vrijheid om je eigen geloof te belijden vreemde concepten waren.
Verder is dit een serie vol drama, vaart, avontuur en romantiek en ik heb me er dan ook bijna  vier uur uitbundig mee vermaakt.

Wil je meer weten over Maria, koningin der Schotten dan kun je dat HIER en HIER vinden en meer over het buskruitverraad is HIER te vinden.

maandag 10 december 2012

Stoner, John Williams

William Stoner is de zoon van een hardwerkende boeren, mensen die weinig tijd hebben om na te denken en nog minder zeggen. Zijn vader stuurt hem naar de landbouwhogeschool, en hier komt de jonge William in aanraking met iets volkomen nieuws: de Engelse taal en letterkunde. 

De colleges verwarren hem in de eerste instantie, maar langzaam groeit er een diepe liefde voor de taal die tot het einde van zijn leven zal duren. William wisselt van studie en keert niet terug naar de boerderij, iets dat zijn ouders niet goed begrijpen, maar gelaten accepteren.

Stoner wordt docent op de universiteit en zal hier tot zijn dood colleges geven. Hij heeft twee goede vrienden, één sterft in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog, de tweede wordt decaan op dezelfde universiteit als waar Stoner werkt. Ze lopen de deur niet bij elkaar plat, maar Gordon helpt William Stoner waar hij kan, zeker als Stoner een conflict krijgt met de nieuwe vakgroepvoorzitter Lomax dat jarenlang zal aanhouden.

Stoner wordt verliefd op Edith, maar eigenlijk is hij vooral verliefd op wie hij denkt dat ze is, op het visioen dat hij van haar heeft. Binnen een maand blijkt namelijk al dat hun huwelijk een grote vergissing is en dat Edith op geen enkele manier geschikt is voor het leven in de grote wereld. Ze is een zenuwpatiënt, gespecialiseerd in zenuwenoorlog. Ze krijgen een dochtertje, maar hoewel Stoner de eerste jaren van haar leven de enige is die voor Grace zorgt, weet Edith er op een gegeven moment uiterst geraffineerd voor te zorgen dat het contact tussen vader en dochter ongemakkelijk en zelfs onmogelijk wordt.

Een derde verliefdheid komt als Stoner Katherine ontmoet, maar hun verhouding heeft helaas geen toekomst en uiteindelijk zullen ze elkaar nooit terugzien.

Stoner blijft lesgeven en wordt langzamerhand een begrip binnen de school, die door sommige van zijn studenten wordt bewonderd, door andere wordt gevreesd. Hij weet zijn eigen plan te trekken en kan daarin een aantal prachtige overwinningen behalen op de kleingeestige Lomax.

John Williams heeft dit boek al in 1965 geschreven en het is kortgeleden opnieuw uitgegeven. Gelukkig maar, want Stoner is een prachtig boek. En daarmee doe ik het tekort, het is wat mij betreft een meesterwerk. En dat is vreemd, wat eigenlijk gaat het over een man die op zich niets bijzonders doet.

In het begin werd ik gek van William Stoner, van zijn gelatenheid, van de armoede van zijn gedachten en gevoelens. Maar al snel begon ik te beseffen dat Stoner weliswaar in zijn jeugd niets mee krijgt waarmee hij zijn gedachten en gevoelens onder woorden kan brengen, dat wil niet zeggen dat hij ze niet heeft. 

Prachtig wordt beschreven hoe Stoner zijn vrouw ziet, de relatie die hij in het begin heeft met zijn dochtertje. Mooi is de manier waarop Stoner in zijn laatste jaren subtiel wraak weet te nemen op Lomax en de laatste bladzijdes waarin het einde van Stoners leven wordt beschreven zijn ontroerend en mooi.

Stoner blijkt tijdens zijn leven in staat te zien waar zijn kracht ligt; namelijk in het stug doorgaan met wat hij voor ogen heeft, in het vasthouden aan zijn principes en het kalm aanvaarden wat hem overkomt.

De grote Romeins keizer en stoicijns filosoof Marcus Aurelius, zou in Stoner een perfect voorbeeld zien van hoe het zou moeten. Je best doen, accepteren wat er op je pad komt en ondertussen doorgaan met het doen van je plicht. Zo’n gek levensadvies is dat eigenlijk helemaal niet.

Anna en Koen hebben Stoner ook besproken.

zondag 9 december 2012

zaterdag 8 december 2012

Van oude mensen...

Mijn familie heeft een heel hectische week achter de rug. Binnen een week moest namelijk mijn oma van 88 verhuisd worden naar een verzorgingstehuis. Oma woonde nog min of meer zelfstandig, met een heleboel hulp van oa twee keer per week huishoudelijke hulp, iemand die de medicijnen kwam klaarmaken en Tafeltje-dek-je. Oma woonde echter niet bepaald naast de deur en als er iets was, was het lastig meteen daar naar toe te gaan om te helpen en een probleem op te lossen. Bijna 16 maanden geleden heeft ze zich ingeschreven voor een verzorgingstehuis hier in de stad, maar er was een enorme wachtlijst. Het duurde en het duurde en eerlijk gezegd dachten we allemaal niet dat het er nog van zou komen. Tot opeens vorige week dinsdag de telefoon ging; er was plek. Vorige week donderdag heeft oma gekeken naar de kamer en toen ze toestemde, moest de boel zo snel mogelijk rond, omdat anders het tehuis er geld op zou verliezen. Kortom, binnen een week moest een complete verhuizing geregeld worden.

Nu heeft mijn oma één groot geluk, haar dochter (toevallig mijn moeder) is een kei in het verhuizen, en mijn vader kan er ook wat van. Mijn ouders zijn samen al zo’n tien keer zelf verhuisd, en hebben geholpen bij de verhuizingen van de familie, die samen ook nog zo’n veertien keer verhuisd zijn. Ik ben zelf redelijk praktisch geworden in de loop van de tijd (vind ik zelf), maar dat is helemaal niets vergeleken met de efficiëntie die mijn moeder heeft, en vooral hierin. Binnen de kortste keren was de verhuizer besteld, was er een plan van alles wat er geregeld moest worden en waren we bezig met inpakken.

Dat ging nog niet gemakkelijk. In zo’n verzorgingstehuis hanteren ze geloof ik de regel dat je één kamer per persoon krijgt. Echtparen hebben een woonkamer en een slaapkamertje, maar alleenstaanden hebben één kamer waar ook het bed in moet staan. Een aangezien mijn opa een paar jaar geleden is overleden, heeft mijn oma slechts één kamer tot haar beschikking. Hierbij is wel een badkamer met wc, en een keukenblokje, maar groot is het allemaal niet. En dan wil je niet weten hoeveel spullen er weg moeten. Dingen waar mijn oma eigenlijk geen afstand van kon doen. Moeilijke keuzes moesten gemaakt worden en gemakkelijk ging dat niet altijd. Enfin, het is gelukt.

De laatste nacht heeft mijn oma bij mijn tante gelogeerd, en toen ze afgelopen donderdagmiddag in haar nieuwe huis aankwam, stond het grootste gedeelte van de meubels en de spullen al op de goede plek. Gelukkig viel het haar mee, in gedachten was de kamer steeds kleiner geworden. De meubels die ze mee heeft genomen komen goed uit en het staat allemaal heel erg gezellig. Gisteren hebben mijn moeder en ik de laatste dozen uitgepakt en alles opgeborgen. Slechts een paar kleine dingetjes moeten nog gebeuren, maar dat is allemaal niet zo heel veel meer.
Oma zit!
Ik hoop echt dat ze hier nog een hele tijd fijn kan wonen, en het feit dat ze nu verzorging heeft én dat wij veel dichterbij wonen maakt het voor ons allemaal gemakkelijker. Maar wat kan het moeilijk zijn als je zo oud bent geworden.
Ik heb geen recht op de afbeelding, laat het me maar weten als ik die weg moet halen.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...