woensdag 31 oktober 2012

Carrington (1995)

Dora Carrington was een schilderes in de jaren tussen de beide wereldoorlogen. Ze behoorde zijdelings bij de Bloomsbury groep, waar mensen als Virginia Woolf en Vanessa Bell deel van uit maakten. In 1995 is er een film over haar leven gemaakt, met Emma Thompson in de rol van Carrington.

Carrington maakte in 1916 kennis met de homoseksuele schrijver Lytton Strachey en ze werd verliefd op hem. Ze wist dat hij homoseksueel was en zelf was ze in die eerste jaren niet helemaal op haar gemak met haar eigen seksualiteit. Lytton Strachey van zijn kant hield ook veel van haar, hoewel hij dus niet op vrouwen viel. Hun vriendschap ging dieper dan gewone vriendschap en was niet bepaald conventioneel. Ze woonden samen, en toen Carrington trouwde met Ralph Partidge, woonden ze uiteindelijk met zijn drieën in één huis. Uiteindelijk hadden zowel Ralph als Carrington verschillende affaires, maar de enige constante voor Carrington was altijd Lytton. Op een gegeven moment vroeg een minnaar haar om mee te gaan naar Spanje. Ze antwoordde dat dat niet kon, niet omdat ze haar echtgenoot niet kon verlaten, maar omdat ze Lytton niet wilde verlaten.
In 1932 overleed Lytton aan maagkanker en twee maanden later pleegde Carrington zelfmoord.
Portret van Lytton Strachey, gemaakt door Dora Carrington
Binnen de Bloomsbury groep waren onderlinge relaties, buitenechtelijke affaires en onconventionele verhoudingen de gewoonte. Als je je daar een beetje in verdiept dan duizelt het je gewoon van alle onderlinge verbindingen die er bestaan. (Een beetje vermoeiend eerlijk gezegd.)
Wat me in deze film opviel was dat eigenlijk niemand echt gelukkig is. Lytton wil steeds de liefde van mooie jongens, maar krijgt die niet, Carrington wil de liefde van Lytton, maar krijgt die niet, en andere mannen willen de liefde van Carrington en krijgen die ook niet. Alleen als ze samen zijn, hebben Carrington en Lytton Strachey het goed samen, maar lang duurt dat nooit. Carrington heeft alles voor Lytton over, maar weet tegelijkertijd dat ze hem nooit helemaal zal hebben, Lytton houdt veel van Carrington, maar kan haar niet geven wat ze het liefste zou willen. Het einde van de film is aangrijpend en triest. Dora Carrington was een getalenteerde schilderes die mooie schilderijen heeft gemaakt, maar voor haar telde alleen maar haar liefde voor Lytton en toen hij er niet meer was, was voor haar de wereld niets meer waard. Mooie prestaties van Emma Thompson en Jonathan Pryce als Lytton Strachey geven je in ‘Carrington’ een inkijkje in deze bijzondere, ongewone en hartbrekende liefde.

dinsdag 30 oktober 2012

Ben ik boekverslaafd?

Ik ben ‘getagd’ door Kim van A stream of consciousness en het is de bedoeling dat ik de volgende vragen beantwoordt.

1/ Ben je verslaafd aan boeken kopen?
Ja, ik denk het eigenlijk wel, als ik eerlijk ben. Ik ga wel eens de stad in om een broek of iets anders nuttigs te kopen en dan kom ik thuis zonder die broek, maar met een boek. Toen ik studeerde had ik niet veel geld, en 80 gulden voor een paar winterlaarzen vond ik toen te duur, maar ik gaf een half uur later wel 100 gulden uit voor een prachtig boek over reizen in de 19e eeuw. En dat boek heb ik nog altijd, die laarzen zouden allang al weggegooid zijn.

2/Wanneer koop je meestal boeken?
Bijna elke maand, meestal in het weekend. Op zaterdag even het dorp in en dan langs de boekwinkel.

3/ Hoeveel boeken koop je meestal per keer?
Ik probeer het te beperken tot één en vaak lukt dat ook wel, maar ik koop er ook vaak twee of zelfs drie tegelijk.

4/ Ga je meestal alleen boeken kopen of met iemand samen?
Dat maakt me niet uit, ik vind beide leuk. Als je alleen bent kunt je zo lang neuzen als je wilt, als je met z’n tweeën bent, kun je de boeken meteen bespreken.

5/ Wat trekt je aan in een boek?
In de boekhandel kijk ik naar de cover, de titel of de schrijver en dan lees ik de achterflap en lees ik een paar stukjes her en der uit het boek.

6/ Is er een specifiek genre waar je meteen naar toe trekt in de boekwinkel?
Ik lees veel verschillende genres, dus in een boekhandel begin ik vooraan en ik ga alle kasten bij langs tot ik weer bij het begin ben. Dan maak ik een tweede rondje en pak ik de boeken die ik heb gezien en graag wil kopen, soms heb ik er al een gepakt en leg ik die weer terug (met pijn in mijn hart)

7/ Koop je je boeken liever nieuw, tweedehands of maakt het niet uit?
Liever nieuw, maar een goed uitziende tweedehands mag ook. Zeker als het een boek is dat nieuw niet meer te krijgen is.

8/ Hoeveel geef je gemiddeld uit per maand aan boeken?
Dat verschilt per maand, maar vrij veel als je alles bij elkaar optelt. Ik probeer er tegenwoordig wel op te letten dat ik meer midprice edities enzo koop, dat scheelt toch. 

9/ Heb je jezelf wel eens een shopverbod opgelegd?
Ja, maar dat lukt niet zo goed.

10/ Hoe lang duurt het voor je in een boek begint dat je gekocht hebt?
In sommige boeken meteen, maar een boek kan ook rustig enige maanden liggen wachten tot ik de ‘roep van het boek’ voel en het ga lezen.

11/ Koop je liever meerdere voordelige dunne boeken, of één duur en dik boek?
Dik of dun maakt me niet uit, maar ik probeer liever geen heel dure boeken te kopen. Die biografie van Ferdinand Domela Nieuwenhuis van 40 euro laat ik toch echt liggen.

12/ Heb je nog iets te zeggen over je boekverslaving?
Hallo, ik ben Bettina en ik ben boekverslaafd.

13/ Welke boeken heb je als laatste gekocht?
Afgelopen week was dat:
-        Deceived with kindness, Angelica Garnett
-        Stoner, John Williams
-        De eekhoorns huilen op maandag, Katherine Pancoll
-        Zeg dat het je spijt, Michael Robotham.

14/ Wie tag je?
Als ze willen, zou ik Anna van Anna's leesreis en Joke van Boekhappen willen vragen deze vragen te beantwoorden. Maar dat hoeft natuurlijk niet.

maandag 29 oktober 2012

Rosa's oorlog, Katherine McMahon

Mariella Linwood komt uit een keurige Engelse hogere middenklasse familie. Ze houdt vooral van sierlijk naaiwerk en weet niet zoveel van wat er buiten haar kleine wereldje gebeurt. 

Anders is haar nicht Rosa, die dolgraag iets wil doen met haar leven, anderen wil helpen, net zoals haar voorbeeld Florence Nightingale. Mariella is verloofd met dokter Henry Thewell, ook een neef die sinds zijn ouders zijn overleden bij Mariella’s familie is opgegroeid.

In 1854 breekt de Krimoolog uit, Engeland vecht samen met Frankrijk tegen Rusland over de Krim, een schiereiland in de Zwarte Zee. Henry gaat als legerarts en adviseur naar de Krim, en Rosa gaat daar ook naar toe als verpleegster in het kielzog van Florence Nightingale. Mariella krijgt van beiden brieven, maar op een gegeven moment horen ze niets meer van Rosa, en Henry is gewond en ziek in Italië.

Mariella besluit om naar Italië te gaan om Henry op te zoeken, maar daar blijkt de situatie anders te zijn dan ze had gehoopt. Henry vraagt haar Rosa te gaan zoeken en ondanks de gevaarlijke omstandigheden komt Mariella samen met haar dienstbode Nora aan in Balaklava. Om haar heen woeden de oorlog, de chaos en de uitbraak van ziektes als cholera en Krimkoorts. Ze probeert te achterhalen waar Rosa voor het laatst is gezien, en komt er achter wat er werkelijk is gebeurd, terwijl ondertussen verteld wordt hoe de vriendschap tussen de beide nichtjes is gegroeid.

Toen Turkije in de 19e eeuw steeds meer de ‘zwakke oude man van Europa’ werd, nam Rusland de stap om de Krim over te nemen, meer ijsvrije gebieden waren voor Rusland tenslotte altijd welkom. Engeland en Frankrijk zagen dit met lede ogen aan en besloten in 1854 de oorlog te verklaren.

Voor de meeste Engelsen was dit goed nieuws. Het was tenslotte al veertig jaar geleden dat Engeland tegen Napoleon een kans had om glorie en eer te bereiken op het slagveld, maar nu was er tegen de Russen een nieuwe kans. Engeland had het idee dat ze dit gemakkelijk konden winnen, zeker omdat Engeland zo enorm gemoderniseerd en geïndustrialiseerd was in de jaren ervoor. Bijna niemand thuis kende de werkelijke situatie aan het front.

De Krimoorlog was een waanzinnige oorlog, met een legerleiding die te verblind en te verdwaasd was om goede beslissingen te nemen en die willens en wetens duizenden mannen om hebben laten komen. 

Organisatie in het Britse leger was beroerd, zo waren de voedselvoorziening en de medische zorg slecht geregeld. Er waren geen goede verpleegsters, geen voorraden en medische goederen en er was bijna geen enkele vorm van hygiëne. Amputatie zonder verdoving was het antwoord op bijna elke verwonding en meer soldaten stierven door de handen van de artsen dan op het slagveld. Waar de Russen een systeem van triage toepasten en de Fransen ambulances hadden, hadden de Britten niets. Vrouwen als Florence Nightingale en Mary Seacole probeerden dit te organiseren en te verbeteren, maar het was vooral vechten tegen de bierkaai.

Mariella is een goede hoofdpersoon, omdat ze op zoek is naar Rosa in een situatie die ze niet begrijpt. Voor haar was de oorlog abstract en veraf, iets waar ze een knipselalbum over maakte, niet iets waar ze midden in zou komen te zitten. Maar als ze er eenmaal midden in zit, groeit Mariella, ze durft beslissingen te nemen die buiten de normale conventies vallen. 

Ze is vastbesloten Rosa te vinden en kan zichzelf daarin ook nog nuttig maken. Ze is niet langer dat meisje dat overal voor terugschrok en alleen maar een toekomst met Henry zag. Daarom wordt ze steeds sympathieker. Voor Rosa kun je alleen maar bewondering hebben, iemand die zich weinig aantrekt van conventies en haar hart wil volgen, in een tijd waarin vrouwen vooral respectabel moesten zijn. Een sterke vrouw die zelfs tijdens de oorlog haar eigen weg gaat en zich niet wil houden aan allerlei kleine regeltjes die haar afhouden van wat ze werkelijk kan en wil doen; mensen helpen.

Katherine McMahon heeft na De dochter van de alchemist met ‘Rosa’s oorlog’ opnieuw een mooie historische roman geschreven. Ze gebruikt de historische gebeurtenissen om de verhalen van haar hoofdpersonen een werkelijkheid te geven zonder de gebeurtenissen aan te passen of te veranderen. Ook geeft ze nog een keurige verantwoording, iets dat elke historische roman zou moeten hebben. Een heerlijk boek.

zondag 28 oktober 2012

Virginia Woolf

De ogen van anderen zijn voor ons een gevangenis, hun gedachten zijn voor ons een kooi.

Virginia Woolf (1882-1941)

zaterdag 27 oktober 2012

Een nieuwe aanwinst

Dit klinkt alsof ik iets groots en nieuws heb gekocht, maar dat is niet het geval, ik heb iets nieuws gemaakt. Ik heb voor mezelf een tweede weblog opgezet. Ik zat hier al een tijdje over te denken, maar ik wist niet goed welke richting ik op wilde gaan. Ik wilde niet één van de onderwerpen die ik hier bij ‘Bettina schrijft’ behandel afsplitsen en bijvoorbeeld een apart boekenblog of een apart yogablog beginnen. Ik vind het juist leuk dat hier berichten over verschillende onderwerpen te vinden zijn. Maar het bleef toch een beetje kriebelen en langzaam nam het voornemen een goede vorm aan.

Vanmorgen heb ik Bettina's impressions opgezet, een blog in het Engels over allerlei zaken die ik interessant vind en die mij inspireren. Dat kan variëren van oude films en tot boeken tot de foto’s die ik maak en het handwerk waar ik mee bezig ben, of het recept dat ik uitprobeer.

Ik zal er niet zo frequent stukjes plaatsen als ik hier doe, maar ik streef naar 2 of 3x per week, dat lijkt me een mooi aantal. Er zal wel eens overlap zijn tussen Bettina schrijft en Bettina’s impressions, maar de insteek is toch anders. Waar ik hier meer stukjes schrijf en mijn mening geef, is mijn nieuwe blog bedoeld om dingen te laten zien, om een idee of een indruk te geven, kortom; om een impressie te geven.

Yoga filosofie

Bij de yogaopleiding die ik volg dit jaar, is er niet alleen ruimte voor het heel precies opbouwen van de asanas, maar ook voor theorie; wat steekt er allemaal achter de houdingen? En dat is op zich best interessant.

Op dit moment zijn we bezig met de zogenaamde yamas en niyamas, de dingen die je niet zou mogen doen en de dingen die je wel zou moeten doen volgens de filosofie van de Raja yoga. Hiervoor gebruiken we het boek ‘De yogasutra’s van Patanjali’, De yoga sutra’s zijn verschillende verzen of spreuken (sutras) in het Sanskriet die waarschijnlijk een 2200 jaar geleden zijn verzameld en opgeschreven. Of meneer Patanjali de echte bedenker ervan is of de enige auteur, is onwaarschijnlijk. Hij is wel degene die er de uitleg bij heeft gegeven. Wat valt er nu onder wat je wel en niet moet doen? Als je Patanjali leest, dan mag je vrij weinig, en moet je vooral heel veel. Je moet volstrekt eerlijk en zuiver zijn, volkomen geweldloos en je mag geen enkel verlangen hebben. Maar laten we niet vergeten dat Patanjali dit allemaal opschreef in India, zo’n 2200 jaar geleden, een situatie die heel ver afstaat van het leven hier in Nederland in 2012.

Dus hoe kunnen we dat een beetje vertalen? Is dat wel een beetje te vertalen? Moet je jezelf van alles ontzeggen en moet je bij alles denken ‘Nee, niet verlangen, nee, geweldloos denken, pas op, wees zuiver’. Mag je totaal niets meer en moet je een heleboel? Ik denk persoonlijk dat dat niet vol te houden is, en gelukkig zullen de meeste yoga beoefenaars het daarmee eens zijn. Mijn yogadocente geeft er in ieder geval de uitleg aan dat je vooral de balans moet zoeken. Zo is seks binnen een relatie een goed iets, maar elke avond in de kroeg een ander oppikken niet. Regelmatig een goed glas wijn drinken is geen probleem, elke avond dronken zijn wel. Obsessief naar iets verlangen en alleen maar dáár mee bezig zijn is niet goed, iets graag willen kan geen kwaad. De balans, de gulden middenweg bewandelen, daar komt het eigenlijk een beetje op neer.

Maar ja, daar hebben we Patanjalie eigenlijk niet voor nodig, want dat is iets dat Meneer de Uil van de Fabeltjeskrant al zei, op een veel duidelijkere manier; ‘Overal waar té voor staat, doet nooit goed, alleen maar kwaad.’ En daar had meneer de Uil helemaal gelijk in.

vrijdag 26 oktober 2012

Amerikaan in Parijs, Ernest Hemingway

‘A moveable feast’ is de oorspronkelijke titel van dit boekje dat in het Nederlands ‘Amerikaan in Parijs’ heet en in een speciale uitgave te verkrijgen is voor nog geen 4 euro.

Hierin vertelt Ernest Hemingway over zijn dagen in Parijs, toen hij daar in de jaren twintig woonde met zijn eerste vrouw. Hij probeert serieus schrijver te worden en huurt een appartement waar hij kan schrijven. 

Ondertussen loopt hij door de stad, eet en drinkt met smaak en ontmoet hij de verschillende Amerikaanse en Engelse kunstenaars en schrijvers die in die tijd in Parijs woonden en werkten.

Het is geschreven in de stijl die Hemingway zo kenmerkt, sober en zonder opsmuk, indringend. Dat maakt het een heel mooi boek dat prettig leest. 

Klein minpuntje voor mij is dat Hemingway het over al zijn vrienden in Parijs heeft, die mij in veel gevallen vrij weinig zeggen. Ik heb dan steeds het idee dat ik iets heb gemist en dat ik iets wel zou moeten weten. Zoals iemand anders het omschreef toen we het over dit boek hadden ‘Het is net alsof je op een feestje rondloopt en niet zo heel erg hebt opgelet, terwijl je dan uiteindelijk toch wel de namen wordt geacht te weten.’ 

Een beetje een boek voor insiders dus, maar wel heel mooi geschreven en een fijne kennismaking met Ernest Hemingway.

woensdag 24 oktober 2012

North & South (2005)

Ik heb net de geweldige Britse kostuumserie ‘North & South’ gezien, naar een boek van Elizabeth Gaskell uit 1855.

Margareth Hale is de dochter van een dominee en heeft altijd in een prachtig gebied in het zuiden van Engeland gewoond. Ze heeft een aantal jaren doorgebracht bij haar oom en tante in Londen, waar ze heeft kunnen genieten van de cultuur. Door een gewetenskwestie neemt haar vader ontslag uit de kerk en vertrekt de familie naar het noorden, naar de industriestad Milton.

Margareth kan maar moeilijk wennen in Milton. Ze mist de cultuur en de schoonheid  van het zuiden. Ze weet door aan liefdadigheid te doen vriendschap te sluiten met een aantal arbeiders van de textielfabriek, vooral Bessie Higgins en haar vader Nicolas worden goede vrienden.

Margareth maakt ook kennis met de eigenaar van de katoenweverij, John Thornton, die ze niet mag omdat hij een arbeider van zijn fabriek in haar ogen slecht heeft behandeld. Het is haar duidelijk dat Thornton geen heer is en ze behandelt hem overeenkomstig. Van zijn kant heeft Thornton de indruk dat Margareth Hale op hem neerkijkt en dat ze een oordeel klaar heeft terwijl ze niet de moeite neemt om hem en de situatie beter te leren kennen.

De eerste keer dat Margareth Hale John Thornton ziet, in de weverij

Margareth Hale is geschokt door de wat ze ziet in de weverij
Als er een staking uitbreekt in de fabrieken met Higgins als leider van de arbeidersvakbond, kiest Margareth de kant van de arbeiders, wat ervoor zorgt dat zij en Thornton nog verder tegenover elkaar komen te staan. 

Toch doet Thornton haar om verschillende redenen een huwelijksaanzoek, dat ze behoorlijk bot afwijst. Gekwetst trekt Thornton zich terug, maar dan begint Margareth te merken dat het in het noorden toch niet zo erg is als ze altijd heeft beweerd. Ze begint het noorden en zelfs Thornton te verdedigen als vrienden uit het zuiden aanmerkingen hebben.

Er volgen natuurlijk nog meer verwikkelingen, misverstanden en tragische gebeurtenissen. Op het einde heeft Thornton al zijn geld en de weverij verloren en Margareth kan hem na een erfenis een zakelijk voorstel doen. Gelukkig ziet John wat er werkelijk achter dat zakelijke voorstel zit, en eindelijk kan Margareth toegeven dat ze ook van hem houdt.
De prachtige laatste scene op het treinstation

Op het eerste oog lijkt dit verhaal op ‘Pride and Prejudice’ van Jane Austen. Toch is North & South niet alleen een verhaal over twee mensen die elkaar eerst niet begrijpen en langzaam nader tot elkaar komen, maar het is ook een roman over de gevolgen van de industrialisatie en de sociale misstanden in die tijd.

In 1855, als de roman wordt gepubliceerd, is het noorden van Engeland het centrum van de nieuwe textiel industrie, waar handelaren en fabrikanten belangrijk zijn geworden. Het zuiden is nog agrarisch en landelijk en daar heeft de landadel nog de macht. Het zuiden minachtte het noorden omdat ze daar alleen aan winst maken dachten, het noorden minachtte het zuiden omdat men daar niet wist wat werken was.

Gaskell wilde haar roman in de eerste instantie ‘Margareth Hale’ noemen, maar Charles Dickens heeft de titel ‘North & South’ voorgesteld omdat dit veel beter de tegenstelling tussen de twee belangrijkste karakters laat zien.

In het begin ziet Margareth Thornton in een slecht daglicht, omdat hij één van zijn arbeiders slecht behandelt. Maar zo zwart-wit blijkt het niet te liggen. Al snel blijkt dat Thornton vooral gedreven wordt door een sterk verantwoordelijkheidsgevoel. Hij heeft na de dood van zijn vader moeten werken om te kunnen zorgen voor zijn moeder en zijn zus, en hij wil dat de weverij blijft draaien om de banen voor de arbeiders te garanderen. 

Hij is een harde zakenman, maar wel een eerlijke en hij heeft het wel goed met zijn arbeiders voor. Zo heeft hij als enige fabrikant in zijn weverij het apparaat geïnstalleerd dat de hoeveelheid katoenpluis in de werkruimte reduceert en nadat hij Higgins heeft aangenomen zetten Higgins en Thornton samen een kantine op waar de arbeiders fatsoenlijke maaltijden kunnen krijgen. Regelmatig eet Thornton hier met zijn mensen mee.

Mr. Darcy
Voor mij heeft jarenlang de BBC serie Pride and Prejudice uit 1995 op eenzame hoogte gestaan. Het was mijn eerste kennismaking met Britse kostuumdrama’s en het is jarenlang de maatstaf gebleven voor alle series die nog zouden volgen. 

En ik had nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar ik vrees dat Colin Firth als mr. Darcy voor mij volledig van de troon is gestoten. North & South is namelijk beter in mijn ogen. Het is een prachtig verhaal met verschillende lagen, mooie kostuums en sets met oog voor detail. Dit laatste hebben bijna alle Britse kostuumseries met elkaar gemeen. 

Maar er is meer, er zijn natuurlijk de acteurs zoals Daniella Deny-Ashe als Margareth Hale, Pauline Quirke, Brendan Cole en Tim Piggott-Smith die stuk voor stuk goede prestaties leveren. Maar vooral Richard Armitage als John Thornton maakt het verschil. Hij weet Thornton een intensiteit en een kwetsbaarheid mee te geven, waar Colin Firth wat mij betreft niet bij in de buurt komt. Hoe geweldig grappig en leuk Pride and Prejudice ook is en hoe mooi die serie ook oogt, North & South wint het voor mij, op bijna alle fronten.

Als ik zo rondkijk op het internet, blijk ik niet de enige te zijn bij wie de affectie voor Pride and Prejudice plaats heeft gemaakt voor North & South, of moet ik zeggen, dat de affectie voor John Thornton in de plaats is gekomen van die voor mr. Darcy. De vraag is natuurlijk waar dit door komt. Is Richard Armitage een knappere man dan Colin Firth? Dat is misschien het geval J, maar het gaat (gelukkig) wel een beetje dieper dan dat. Het zit toch echt in de personages.

John Thornton
Mr. Darcy zorgt goed voor zijn zusje Georgania, maar zijn rijkdom en zijn landgoed zijn niet te danken aan persoonlijke verdiensten, maar aan een erfenis. John Thornton heeft na de zelfmoord van zijn vader zijn moeder en zusje moeten onderhouden en heeft zichzelf omhoog gewerkt tot fabriekseigenaar.

Mr Darcy is vooral bezig met paardrijden en eigenlijk hebben we geen idee wat hij nog meer doet, terwijl mr. Thornton na zijn dag hard werken nog eens bij meneer Hale langskomt om zichzelf te verbeteren door middel van lessen. 

Mr. Darcy wordt wel omschreven als een goede meester voor zijn ondergeschikten, maar op welke manier hij dat is weten we niet. Maar we zien wel wat John Thornton doet; die installeert een machine om de katoenpluis te verminderen en hij zorgt voor een kantine voor zijn arbeiders.

En tot slot, mr. Darcy doet zijn eerste huwelijksaanzoek aan Lizzy terwijl hij eigenlijk zegt dat ze te min voor hem is en dankbaar mag zijn dat hij haar vraagt. Als Lizzy hem afwijst is voornamelijk zijn trots gekwetst. Ondanks de misverstanden is John Thornton Margareth gaan waarderen en respecteren en als hij zijn eerste huwelijksaanzoek doet, is dat uit liefde. En dat maakt de afwijzing des te moeilijker.

Kortom, kijk North & South, en geniet. Nog beter; lees het boek. Dat ga ik binnenkort ook doen.

dinsdag 23 oktober 2012

De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry, Rachel Joyce

Harold en Maureen zijn al meer dan twintig jaar ongelukkig getrouwd, ze hebben elkaar nog maar heel weinig te zeggen. Op een ochtend krijgt Harold een brief van Queenie, een vrouw met wie hij vroeger heeft samengewerkt. Ze heeft kanker en ze is stervende. 

Harold schrijft een kort briefje terug, maar als hij bij de brievenbus is aangekomen lijkt het niet genoeg en hij loopt door naar de volgende brievenbus en daarna naar de volgende. Harold besluit uiteindelijk om door te lopen, helemaal van Kingsbridge in het zuiden waar hij woont, naar Berwick upon Tweed in het noorden waar Queenie is. Hij heeft de overtuiging dat, zolang hij loopt, Queenie zal leven.

Zonder voorbereiding loopt Harold, hij heeft geen goede schoenen, geen eten, geen kaart, geen conditie, maar hij loopt. En het valt hem zwaar, blaren, bloeduitstortingen, vermoeidheid en regelrechte uitputting bemoeilijken zijn reis. Maar elke keer als hij de moed wil opgeven, komt hij iemand tegen die hem verder kan helpen.

Langzamerhand groeit Harold in zijn pelgrimstocht, hij loopt rechtop, is kalmer en zelfverzekerder en hij leert te vertrouwen op de hulp die altijd komt. Hij ontmoet mensen, luistert naar hen en maakt even deel uit van hun leven en zij van het zijne, terwijl hij ondertussen verder loopt. En tijdens het lopen herinnert hij zich de moeizame verhouding met zijn zoon David, en de eerste vreugdevolle jaren van zijn huwelijk met Maureen.

Maureen is thuisgebleven en in de eerste instantie is ze boos en gekwetst over Harold’s reis. Ze voelt zich in de steek gelaten. Maar naarmate de reis langer duurt, maakt ze zich zorgen over Harold en ook zij herinnert zich weer waarom ze eens van hem hield. Langzaam beseft ze dat ze Harold mist en dat ze wil dat hij naar huis terug komt.

Harold’s reis raakt bekend nadat een journalist een stukje over hem geschreven heeft, en steeds meer mensen sluiten zich bij hem aan. Hierdoor vertraagt de reis, komen al snel de conflicten en nemen andere mensen als het ware het doel over. Het laatste stuk van de reis is Harold weer alleen. En als hij in Berwick aankomt, heeft Harold niet alleen een weerzien met Queenie, maar ook met Maureen.

Ik heb dit boek met ontroering gelezen. Het is het verhaal van een man die iets wil doen terwijl er vanaf het begin weinig vertrouwen is in een goede afloop. Maar het lukt hem wel. Ik vond het mooi om te zien hoe Harolds reis niet alleen voor hemzelf een pelgrimstocht is, maar ook voor de mensen die hij ontmoet. Op de een of andere manier raakt Harold de levens van andere mensen en weet hij hen met zijn toch te inspireren. Te inspireren in het idee dat je soms wat meer geloof en wat minder gezond verstand nodig hebt, dat het onmogelijke soms toch mogelijk is en dat het nooit te laat is.

Het was soms ook pijnlijk om te lezen, omdat de tocht van Harold niet gemakkelijk gaat. Heeft hij in het begin van zijn reis vooral lichamelijke pijn, op het einde van de reis eisen vermoeidheid en de emoties hun tol en heeft hij het geestelijk zwaar.

De komst van de medepelgrims is daarentegen heel grappig, omdat je meteen al ziet waar het mis zal gaan en dat er binnen de kortste keren schisma’s ontstaan van mensen die vinden dat Harold het doel van de reis niet meer helder voor ogen heeft en een andere weg willen gaan.


Op de een of andere manier zag ik hier trouwens parallellen met Franciscus van Assisi, die ook heel eenvoudig begon, niet meer aannam dan hij op dat moment nodig had, contact had met de dieren en de natuur, maar toen de beweging groeide ook te maken kreeg met ruzies, onenigheid en afsplitsingen.

Harold maakt een pelgrimsreis. Hij is zelf niet religieus en als hij tijdens zijn tocht even in een kathedraal zit en om bescherming voor zijn naasten vraagt, verontschuldigt hij zich ook meteen voor het feit dat hij niet gelooft, maar heel subtiel zitten er toch wat mooie verwijzingen in het verhaal. 

Niet alle verwijzingen hebben de Nederlandse vertaling overleefd. Zo gaat Harold op pad om de brief te posten en steekt hij een ‘pelican crossing’ over. Dit is de benaming voor een oversteekplaats met een stoplicht met een knopje. In de Nederlandse vertaling staat dan ook gewoon oversteekplaats. Maar een pelikaan is in de christelijke symboliek ook een symbool van barmhartigheid. Dat is het moment dat Harolds reis begint, het moment dat hij zijn tocht voor een ander begint. 

‘De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry’ is daarbij zeker geen religieus boek, de niet gelovige lezers zullen dit soort dingen waarschijnlijk niet opvallen. Alleen als je erop let springen sommige dingen in het oog.

Dit boek heb ik gelezen naar aanleiding van de boekbloggers bijeenkomst afgelopen zaterdag in Utrecht, waar ik gisteren verslag van deed. Bedankt Anna, voor het organiseren, en vooral voor het aanraden van dit boek, want ik heb ervan genoten.
Anna's bespreking van het boek staat HIER

maandag 22 oktober 2012

Bloggers in levende lijve

Afgelopen zaterdag was er in Utrecht de bijeenkomst van een aantal boekenbloggers. Georganiseerd door Anna, waren daar ook Joke, Koen, Judith, Hella en Erik, die een groot lezer en liefhebber van boeken is. Ook Cathelijne van 'Not just any book' schoof nog aan. We hebben heel gezellig gezeten om te lunchen en vooral te praten over blogs en boeken en lezen. Zo weet ik nu zeker dat ik Stoner van John Williams moet kopen en lezen. We hebben het natuurlijk ook over het boek van Rachel Joyce gehad dat we allemaal hadden gelezen. Van dat boek vind je mijn bespreking hier morgen.

Erik had in een eerder stukje van mij gelezen dat ik nog niet alle delen van de dagboeken van Virginia Woolf had en was zo vriendelijk om alle vijf de delen voor me mee te nemen. Ik ben daar heel blij mee, want ze zien er beter uit dan de exemplaren die ik had en bovendien heb ik ze nu compleet. Nogmaals bedankt, Erik, voor je genereuze gebaar.
Alle dagboeken van Virginia Woolf

Judith had boeken mee die ze uit had en van haar heb ik ‘Mrs Queen takes the train’ mogen meenemen, ook jij bedankt, ik zal je laten weten wat ik ervan vond.
Ik vond het leuk om te zien wie er achter de blogs en de reacties schuil gaan en ik heb een fijne middag gehad. Voorlopig lezen en bloggen we allemaal weer verder en naar ik hoop is er over een tijdje weer een bijeenkomst. 
Andere verslagen van de bijeenkomst vind je hier bij Hella  en  Anna

zondag 21 oktober 2012

Thomas More

Je moet niet het schip verlaten alleen omdat je de wind niet in de hand hebt. Als je een situatie niet ten goede kunt keren, moet je in ieder geval proberen het slechte zoveel mogelijk te verminderen. 

Sint Thomas More, (1478-1535, humanist, geleerde, schrijver)

zaterdag 20 oktober 2012

Boeken in het juiste seizoen

De bomen beginnen al mooi te kleuren
De herfstvakantie is begonnen, en hoewel het gisteren mooi weer was en hopelijk vandaag ook, is het de afgelopen week echt herfstig geweest. Winderig, en vaak nat en koud. Als het zulk specifiek herfstweer is, kun je niet willekeurig elk boek uit de kast pakken. Sommige seizoenen vragen om bepaalde boeken. Zo lees ik in de winter meer boeken over Rusland en in de zomer over Italie. Maar soms gaat het verder dan dat. Sommige boeken kunnen alleen in bepaalde seizoenen gelezen worden. Probeer je zo’n boek te lezen buiten het seizoen dan lukt het niet; het pakt niet, het boeit niet, het schiet niet op. Lees je het boek daarentegen weer in het goede seizoen dan lees je het in één ruk uit.
Maar wat zijn nu voor mij de ultieme seizoensboeken?

Herfst
De graaf van Monte Christo, Alexandre Dumas. Er is iets heel bevredigends aan de regen die tegen de ramen klettert en de wind die de gevallen bladeren door de straten blaast, terwijl ik op de bank zit met het verhaal van Edmond Dantes, die uit is op wraak.

Winter
Dokter Zhivago, Boris Pasternak. Probeer dit boek maar eens te lezen in de zomer, dat lukt gewoon niet. Het tragische liefdesverhaal tussen Joeri Zhivago en Lara vraagt om sneeuw en temperaturen beneden nul. De kerstvakantie is ook altijd voor mij het moment om de verfilming te bekijken (de nieuwe versie met Hans Matheson en Keira Knightley)

Lente
Rebecca, Daphne DuMaurier. Vannacht droomde ik dat ik naar Manderly ging. Zo begint het en dat zet de toon van het verhaal van de tweede mevrouw de Winter die trouwt met Maxim de Winter en met hem meegaat naar het statige landhuis Manderly, waar de geest van de eerste mevrouw de Winter, Rebecca, nog altijd in stand wordt gehouden door de sinistere huishoudster mevrouw Danvers.
The enchanted April, Elizabeth von Arnim. Het verhaal van vier vrouwen in de jaren ’20 die een huis huren in Italië en allemaal de helende invloed ervan ondervinden.

Zomer
Een zomerzotheid, Cissy van Marxveldt. Luchtig en schuimend is dit verhaal van vijf vriendinnen die op de veluwe logeren en horen dat er in het landhuis nabij een jonkheer en een paar vrienden zijn neergestreken. De snobistische vriendin beweert dat ze altijd een jonkheer kan herkennen en de jonkeer hoort dit. Hij geeft zich uit voor de chauffeur, en een van de vrienden is de rest van de vakantie de jonkheer. Een zomer vol verwikkelingen en verwarring volgt met een einde waar alles keurig op zijn plek valt, waar het leukste meisje de jonkheer strikt en de snob het veld moet ruimen. Wat mij betreft is dit het perfecte zomerverhaal.

Ergens in de komende weken zal ik waarschijnlijk ‘De graaf van Monte Christo’ erbij pakken, maar nog niet vandaag. Vanmiddag ben ik in Utrecht om de andere boekenbloggers en boekenliefhebbers te ontmoeten. Daar zal ik de komende dagen verslag van doen. Ik heb er heel veel zin in!

vrijdag 19 oktober 2012

Concentratie op de yoga mat

De yogaopleiding die ik volg op de woensdagavond in Amsterdam is ontzettend leuk, maar zo op de avond soms ook best pittig. Iedereen komt uit zijn werk en is om 18.30 present in de zaal, maar vaak ben je dan in je hoofd nog bezig met allerlei werkgedoe; je collega’s, zaken waarmee je bezig bent geweest en dingen die je nog af moet maken.

De methode van de yoga docente om ervoor te zorgen dat iedereen uit z’n hoofd gaat en zich volledig concentreert op de houding is, zoals ze zelf zegt, pietluttig te zijn. Te letten op de kleinste details.

We doen in de les geen reeksen oefeningen achter elkaar, maar we concentreren ons op een paar oefeningen die bijna elke week terug komen. Elke keer wordt er een beetje beter gelet op de houding zelf, staat je voorste voet recht, staan je heupen goed, is je rug niet hol, zijn je schouders niet te hoog. En het werkt, omdat je zo bezig bent met de juiste houding en die goed vast te houden en daar vervolgens niet meer over na te denken, vergeet je binnen de kortste keren dat je een drukke dag op het werk hebt gehad en heb je je volledige concentratie bij wat er op je mat gebeurt.

Vaak oefenen we de asanas ook met elkaar, om elkaar te helpen en te corrigeren, heel erg leuk. En omdat de houdingen elke week weer terugkomen, zie je goed dat het elke week een stukje beter gaat, dat je verder komt en dat je sneller in de juiste stand komt. ‘Pietluttigheid’ werkt.

donderdag 18 oktober 2012

Howards end is on the landing, Susan Hill

De Engelse schrijfster Susan Hill woont in een grote boerderij vol boeken. Overal boeken, in elke kamer en allemaal volstrekt willekeurig door elkaar gezet. Op een dag was ze op zoek naar bepaald boek, maar dat vond ze niet. Wel vond ze boeken die ze nooit had gelezen, die ze vergeten was, of die ze niet vergeten was, maar wel graag wilde herlezen. Ze besloot een jaar lang geen nieuwe boeken te kopen, maar alleen de boeken te lezen die ze al in huis had. Enige uitzonderingen waren de bibliotheekboeken die ze voor haar research nodig had en de boeken die ze van uitgevers kreeg om te recenseren.

Tijdens dat jaar heeft ze bepaalde schrijvers herontdekt, ze herinnert zich hoe ze als studente lid werd van de grote bibliotheek, vertelt ze waarom ze wel schrijft in boeken, maar geen ex-libris gebruikt, waarom sommige boeken in haar kasten bij elkaar staan en andere niet.
Susan Hill houdt niet zo van Jane Austen, maar wel van Virginia Woolf. Ze is geen lezer van reisboeken, maar de reisboeken die ze bespreekt maken dat ik onmiddellijk de titels noteer om ze ook te kunnen lezen.  

Ze vertelt over de ontmoetingen die ze had met Iris Murdoch, E.M. Forster en Roald Dahl. Susan Hill heeft boeken geschreven en in navolging van Virginia Woolf zelf een aantal boeken uitgegeven, gedrukt met een handpers. 

Ze analyseert hoe volgens haar sommige boeken de tand des tijds hebben doorstaan en andere (nog) niet, ze geeft haar mening over schrijvers als Enid Blyton, Graham Greene en Thomas Hardy en legt uit van welke schrijvers je volgens haar elk willekeurig boek kunt lezen om een goed idee te krijgen of het je aanspreekt en bij welke schrijvers je echt moet oppassen met welk boek je als eerste begint. 

Ze is duidelijk in haar afkeuren (Australische en Canadese literatuur) en haar voorkeuren (verschillende schrijvers waar ik nog nooit van had gehoord en die me nog altijd niets lijken).

Howards end is on the landing’ is geen verslag van welke boeken ze allemaal gelezen heeft door het jaar heen, maar het is een weerslag van de meningen van iemand die overduidelijk veel van lezen en van boeken houdt. Iemand die je enthousiast maakt, of met wie je het absoluut (ook enthousiast) oneens bent. 

Je leest dit boek alsof je met Susan Hill door haar woning dwaalt waar ze af en toe een geliefde vriend van de planken haalt en daar over mijmert, er herinneringen bij ophaalt en het boek in een context plaatst. Soms een context van de tijd of een periode, soms van haar persoonlijke leven, maar altijd lezenswaardig.

woensdag 17 oktober 2012

Suikergoed en marsepein

Al sinds een paar weken duiken ze weer op in de supermarkten. Toen ik de eerste zakjes zag, hoopte ik dat het een eenmalig incident was, maar helaas, het neemt hand over hand toe. De wintertijd is nog niet eens ingegaan, het is nog niet koud genoeg voor de winterjas, maar toch zie je overal al weer de kruidnootjes, de speculaaspoppen, de Sinterklaasschuimpjes, de chocoladeletters en de kerstkransjes in de winkels.

Het lijkt wel alsof de winkeliers hebben besloten dat de feestdagen half september beginnen en doorgaan tot half februari, als de kerstkransjes meteen vervangen kunnen worden door de paaseitjes. Winkels hebben nu al kerstversieringen en Sinterklaasaanbiedingen terwijl de zomervakantie nog maar net voorbij is. We krijgen waarschijnlijk eind oktober nog een kleine onderbreking in de winkels door de aanvoer van heksen en spinnen en spoken, als de winkeliers hebben besloten dat wij hier in Nederland Halloween moeten vieren, maar dan is het weer volle kracht vooruit tot de feestdagen. Is hier niet iets tegen te doen? Kunnen Mark en Diederik hier niet iets op verzinnen, is er nog ruimte in het regeerakkoord voor een verbod op het verkopen van feestdagen snoepgoed buiten de periode 11 november tot 6 januari? Ik zou het wel weten, maar ja, mij bellen ze helaas niet.

maandag 15 oktober 2012

The Miford girls, Mary S. Lovell



In Engeland zijn ‘The Mitford girls’ een begrip, de zes zussen Mitford die voor heel wat commotie zorgden door hun politieke keuzes en het leven dat ze leidden. In de kranten in de jaren ’20 en ‘30 stonden ze bekend als de ‘mad, mad Mitfords’.

De familie Mitford
In 1904 trouwde David Freeman Mitford, de tweede zoon van Lord Redesdale met Sydney Bowles, de dochter van een politicus.
Al snel werd hun eerste dochter geboren, Nancy, en de andere kinderen volgden. In 1907 kwam Pamela, in 1909 hun enige zoon Tom, in 1910 Diana, in 1914 Unity, in 1917 Jessica (Decca) en in 1920 Deborah (Debo).

In de eerste jaren woonde de familie in Londen. Ze hadden weinig geld, maar Sydney had geleerd het huishouden te doen toen haar moeder overleed en David kon aan het werk bij een tijdschrift. Het kantoorwerk beviel David niet en hij nam zijn familie mee naar Canada waar hij een claim op een goudmijn had gekocht. Goud vinden is nooit gelukt en toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak ging de familie terug naar Engeland. 

Zijn oudere broer werd in 1915 in de loopgraven doodgeschoten en vanaf dat moment was David de erfgenaam van de titel en de bezittingen van zijn familie.
Een van de huizen waar de Mitfords
opgroeiden
David had een zetel in het Hogerhuis, maar maakte hier niet zoveel gebruik van. Hij vond het veel fijner om te vissen, te jagen, zijn landgoed te beheren en alle taken die daarbij hoorden uit te voeren. Goed met geld omgaan was niet zijn sterke kant, maar gelukkig wist Sydney op allerlei manieren wat extra’s te verdienen, zoals door de verkoop van eieren van de kippen die gehouden werden.

Ondertussen groeiden de zeven kinderen Mitford op, met alle privileges die hun klasse had. Tom ging naar Eton en er werd voorzien dat hij een grootse carrière zou krijgen. De meisjes kregen geen officiële opleiding, dat was niet nodig aangezien ze toch zouden trouwen. Af en toe werden gouvernantes aangenomen of privéleraren, en af en toe werd een semester een school uitgeprobeerd, maar daar bleef het bij. Wel gingen de meisjes naar een ‘Finishing school’ in het buitenland om de puntjes op de i van hun opvoeding te zetten. En elk meisje kreeg natuurlijk haar ‘Season’, de serie bals en feestjes waar elke hooggeboren zoon en dochter de juiste partner moest zien te vinden.

Nancy Mitford
De mad, mad Mitfords
De oudste dochter Nancy zou verschillende boeken schrijven waarvoor ze haar jeugd en haar familie als inspiratie gebruikte. Bekend zijn ‘Love in a cold climate’ en ‘The pursuit of love’ (Nederlandse titels: ‘Liefde in een koud klimaat’ en ‘Op jacht naar de liefde’). Scherp en geestig was ze, maar soms ook wreed in haar geplaag naar haar zussen en broer toe en dat maakte haar niet altijd even geliefd.

Pamela heeft minder in de spotlights gestaan dan haar zussen, ze stond bekend als de ‘landelijke Mitford’, in die zin dat ze altijd op het platteland heeft gewoond. Tom ging naar Eton en daarna naar Oxford. Tijdens zijn studie in Duitsland werd hij een bewonderaar van Hitler (zoals zovelen in die eerste jaren) en tijdens de oorlog wilde hij niet vechten tegen de Duitsers, maar verzocht hij om in Azië gestationeerd te worden. Vechten tegen de Japanners was voor hem geen probleem. Hier is hij in 1945 omgekomen, toen de oorlog praktisch afgelopen was.

Diana was de mooiste van de Mitford zusjes, maar zij werd ook een van de beruchtste. Ze was getrouwd met sir Oswald Mosley, de leider van de Britse fascistische partij. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak werden zowel Mosley als Diana gedetineerd. Diana heeft altijd volgehouden dat Mosley het goed voor had met Engeland en dat hij niet anti-semitisch was. Ze heeft nooit afstand gedaan van zijn ideeën, of van haar bewondering van Hitler in die tijd. Kritiek op Mosley kon ze slecht verdragen. Een boek van Nancy waarin een soortgelijke organisatie als de fascistische partij en hun leider belachelijk werden gemaakt, zorgde voor een bekoeling tussen Nancy en Diana, die jarenlang heeft geduurd.
Unity en Diana op de partijdag in 1937

Unity was een moeilijk kind, vaak dwars en nukkig, maar ze raakte berucht omdat ze een verering voor Hitler opvatte die obsessief was. Ze heeft er alles aan gedaan om op vriendelijke voet met Adolf Hitler te komen. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak heeft ze geprobeerd zelfmoord te plegen, maar dit mislukte. De kogel zorgde wel voor hersenbeschadiging en de jaren die ze nog leefde had ze bijna continue hulp nodig. Uiteindelijk stierf ze in 1948 aan hersenvliesontsteking.

De vijfde dochter Jesscia, Decca, vond het vreselijk dat ze niet naar school mocht en ze heeft haar ouders dit altijd kwalijk genomen. Ze raakte onder de indruk van een radicale neef met communistische sympathieën en is met hem weggelopen naar Spanje, om in de Spaanse burgeroorlog te vechten. Nadat in 1956 de verschrikkingen van het communistische regime duidelijk werden, zegde ze haar lidmaatschap van de communistische partij op.
Deborah Mitford, 1941
De enige nog levende Mitford is Deborah, Debo. Zij was getrouwd met Andrew Cavendish, de elfde hertog van Devonshire en zij hebben er in de afgelopen decennia alles aan gedaan hun landhuis ‘Chatsworth’ te renoveren, te conserveren en open te stellen voor het publiek.

De zussen hadden regelmatig ruzie met elkaar en spraken soms jarenlang niet met elkaar. Sydney bleef altijd haar dochters steunen tegenover de pers, en bleef het beeld van Hitler als die charmante man met wie ze eens samen met Unity thee heeft gedronken verdedigen. En hoewel David toen hij Hitler ontmoette hem ook redelijk sympathiek vond, was die sympathie over toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Dit zorgde voor een verwijdering tussen David en Sydney en de rest van hun leven hebben ze apart doorgebracht.
Het beeld dat we hebben van de Mitfords komt vooral uit de verschillende boeken die Nancy en Decca geschreven hebben waarin hun jeugd een rol speelt, en de schandalen in de media.
De Mitford familie
Mary S. Lovell is er met haar biografie ‘The Mitford girls’The biography of an extraordinary family’ in geslaagd een fascinerend portret van deze familie te schrijven. Wat opvalt is dat vergeleken met Diana, Unity en Decca, de anderen er wat bekaaid afkomen, maar aan de andere kant is het wel logisch dat deze drie notoire leden van de familie iets meer aandacht krijgen. Ik vond de Mitford familie interessant en fascinerend, maar weinig sympathiek. 

Mijn enige echte minpunt is dat Lovell zo bezig is om een afgewogen beeld te geven, dat ze wel heel erg voorzichtig en weinig veroordelend is in haar beschrijvingen van Unity en Diana. Misschien komt dit omdat Diana nog leefde toen dit boek in 2001 uitkwam, maar ik had dit graag iets scherper verwoord willen zien. Want wel is duidelijk dat haar sympathie niet bij Decca ligt, terwijl die ook nog leefde toen het boek uitkwam.

Maar hoe dan ook, dat is wat mij betreft het enige minpunt in een boek dat verder een geweldige prestatie is waarin de feiten en de fictie van elkaar gescheiden worden. Het is meeslepend, goed geschreven, gedetailleerd zonder te verzanden in een opsomming van feiten en namen en het boeit van begin tot het einde. Een aanrader voor iedereen die houdt van biografieën, geschiedenis, Engelse auteurs en heel vreemde families. J

zondag 14 oktober 2012

Jimmy, Boudewijn de Groot


Speciaal voor Lance Armstrong, die deze week definitief van zijn niet verdiende voetstuk is gevallen. Hij is ooit eens heel onbeschoft geweest tegenover Marco Pantani en dat heb ik Armstrong nooit vergeven.
In plaats van liegen, bedriegen en doping gebruiken had Armstrong beter kunnen luisteren naar sommige klassiekers, zoals deze van Boudewijn de Groot:

Hoe sterk is de eenzame fietser
die kromgebogen over zijn stuur
tegen de wind
zichzelf een weg baant?
Hoe zelfbewust de voetbalspeler
die voor de ogen van het publiek
de wedstrijd wint,
zich kampioen waant?
Hoe lacht vergenoegd de zakenman
zonder mededogen die concurrent
verslagen vindt,
zelf haast failliet gaand.

En ik zit hier tevreden
met die kleine op mijn schoot.
De zon schijnt, er is geen reden
met rotweer en met harde wind
te gaan fietsen met dat kind.


zaterdag 13 oktober 2012

Boeken op voorraad

In mijn boekenkasten staan vele boeken die ik nog niet gelezen heb, een voorraadje hebben vind ik een prettig idee. Om de zoveel tijd pak ik er een aantal bij elkaar die ik op een stapel leg, op tafel. Dat zijn de boeken die het hardst roepen en die ik in de komende weken zal lezen. Wat ligt er op dit moment op mijn stapeltje?

Van boven naar beneden:

-        Howards end is on the landing, Susan Hill. De Engelse schrijfster Susan Hill besloot om een jaar lang geen boeken te kopen, maar te lezen en te herlezen wat ze al in huis had. Dit boek is een bespiegeling van dat experiment.

-        Onder water, Alice Hoffman. Hier ben ik net in begonnen, het is namelijk een fijn formaat om in bus en trein te lezen. Prachtige beschrijvingen, dus ik geniet nu al.

-        The enchanted april, Elizabeth von Arnim. Vier vrouwen in de jaren twintig huren een huis in Italie. Het boek waar één van mijn lievelingsfilms op gebaseerd is, dus ik ben heel benieuwd naar dit boek.

-        The Mitford girls, Mary S. Lovell. De biografie van de Mitford zusjes. Ik ben bijna halverwege en het leest geweldig en het is fascinerend. Binnenkort hier meer over.

-        Vissen voeren, Fabio Genovesi. Dit lijkt me weer zo’n prachtige Italiaanse roman waar ik alleen maar van kan genieten. Ik kan bijna niet wachten om hierin echt te beginnen, de eerste bladzijdes waren al heel mooi.
Zijn de kaften trouwens niet prachtig?
 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...