dinsdag 30 april 2013

Bloemen kleuren je week

Af en toe moet je jezelf een cadeautje geven en deze week had ik wat bloemen nodig. Wat moois en fleurigs in je huis en dat voor maar een paar euro. Maar je doet me met weinig meer plezier dan met een gezellig bosje tulpen of zoals hier, met een mooie bos rozen. 


zondag 28 april 2013

Robert Louis Stevenson

Beoordeel een dag niet op alles wat je gedaan hebt, maar op de dingen die je bent begonnen.

Robert Louis Stevenson, Schots schrijver. (1850-1894)


zaterdag 27 april 2013

30 minuten vegetarisch, Rose Elliot

Ik eet grotendeels vegetarisch, al heb ik soms een periode waarin ik er wat minder op let. Omdat ik toch weer een beetje beter op mijn eetgewoontes wilde letten, was ik heel blij dat ik dit boek tegenkwam.

30 minuten vegetarisch bevat 140 recepten, die in 30 minuten te bereiden zijn. Het boek is (zoals de meeste kookboeken) verdeeld in secties, met soepen en voorgerechten, snacks en lichte maaltijden, dagelijkse maaltijden, eten voor vrienden en familie, salades en bijgerechten en tot slot zoetigheden. De recepten zijn duidelijk en overzichtelijk en bevatten heel wat heerlijks, zoals bijvoorbeeld de tuinbonenlasagne die me het water in de mond doet lopen. Vegetarisch eten is beslist niet alleen maar linzen, bonen en tofu!

Ik had een inhoudsopgave wel handig gevonden, maar achterin is er wel een register van alle recepten, zodat alles toch goed is terug te vinden.
Bij alle recepten geeft Rose Elliot (een bekende vegetarische kookboekenschrijfster  in Engeland) ook tips om het recept aan te passen aan mensen die volledig vegetarisch of zelfs veganistisch eten.
Kortom, ik zal in de komende tijd heel wat recepten uit dit boek uitproberen!

donderdag 25 april 2013

Absolutie, Patrick Flanery

Sam Leroux is een Zuid Afrikaan die na een lang verblijf in de VS terugkeert naar zijn geboorteland. Hij komt om een biografie te schrijven over Clare Wald, een schrijfster van wie hij de boeken al las toen hij nog een jongen was.

Clare schrijft ondertussen ook een boek over het verleden, toen een inbraak haar dwong om naar een zwaar beveiligd huis te verhuizen. De inbraak heeft misschien te maken met Clare’s verleden. Haar dochter, die betrokken was bij de gewapende strijd van het ANC is verdwenen en niemand weet wat er met haar gebeurd is. 

Ook heeft Clare een bepaalde rol gespeeld in de dood van haar zus Nora, die getrouwd was met een hoge pief in de Nationale Partij. Haar boek is een poging hiermee in het reine te komen, hoewel ze het fictie noemt om toch afstand te houden.

Sam ondertussen komt ook niet helemaal zonder bijbedoelingen naar de gesprekken met Clare; het blijkt dat er een connectie tussen hen beiden is, die ze in de eerste instantie niet willen toegeven, omdat ook hier teveel oud zeer zit en er teveel onbeantwoorde vragen zijn. 

Absolutie weeft in vier verhaallijnen alle levens door elkaar op een zeer knappe manier. Clare is een weinig sympathieke vrouw, die tijdens de apartheid niet echt partij heeft gekozen, maar vooral haar eigen schrijven belangrijk vond. En eigenlijk kreeg ik dan ook wel weer bewondering voor de manier waarop ze dat deed, stug haar eigen weg volgend. Het verhaal over de censor vond ik vooral heel typerend. De moeizame verhoudingen met haar ex-man, haar zoon en haar dochter zijn, in het licht van haar persoonlijkheid, wel goed te begrijpen. De beschrijvingen van het bezoek van haar zoon zijn zowel hilarisch als schrijnend.

Prachtig wordt beschreven hoe Sam weer moet wennen aan zijn geboorteland, hoe hij zich een vreemde voelt, een toerist zelfs. De apartheid is afgelopen, de Waarheid en Verzoeningscommissie heeft haar werk gedaan, maar elk huis is beveiligd en iedereen houdt elk moment rekening met een roofoverval of erger. Hoewel de familieverhoudingen en andere gebeurtenissen universeel zijn, is het duidelijk dat het verhaal zich nergens anders dan in Zuid Afrika had kunnen afspelen.

Het einde is geen echt einde, en brengt geen echte oplossing, zoals in Zuid Afrika nog altijd de gebeurtenissen uit het verleden invloed hebben op het heden. Ondanks de biecht van Clare en de biecht van Sam is echte absolutie niet te vinden.

Ik ben nog nooit in Zuid Afrika geweest, maar de geschiedenis ervan interesseert me zeer. Patrick Flanery heeft, als Amerikaan, een boek weten te schrijven waarin Zuid Afrika de achtergrond is voor verhaal dat knap in elkaar zit en dat ook nog eens heel mooi geschreven is.
Een geweldig boek.

woensdag 24 april 2013

Dat ene lied...

Welk lied zou ik bedoelen met deze titel; 'dat ene lied'? Inderdaad. Ik moest toch even mijn gedachten over dat 'koningslied' laten gaan.
Ik wilde het eerst negeren, want het idee van het koningslied vind ik vrij vervelend, maar nu ik de tekst heb gelezen (ik werd toch nieuwsgierig) wil ik er toch een paar dingen over kwijt.
Laat ik voorop stellen dat ik geen enorme Oranje fan ben, ik ben echter ook geen republikein. Ik denk dat het op dit moment vrij goed gaat en dat we met koningin Beatrix een professionele en intelligente koningin hebben gehad en met Willem Alexander en Maxima een goed koningspaar terugkrijgen. Van mij mogen ze in functie blijven en als we dan toch een koningshuis hebben, laten we er dan maar van genieten.

Maar dan dat koningslied. Laat ik het niet over de taalfouten hebben, het pompeuze en slechte taalgebruik, het rapgedeelte enzovoort. Dat hebben anderen al (heel aardig) gedaan en daar gaat het me niet om. Waar het mij om draait is om het foutieve idee van koningsschap dat uit dit lied blijkt.
Neem het volgende stukje:

Wij lopen met je mee
Door de regen en de wind
Zal ik naast je blijven staan
Ik bescherm je tegen alles wat komt
Ik zal waken als jij slaapt
Ik behoed je voor de storm
Hou je veilig zo lang als ik leef

Is het de bedoeling dat een volk voor de koning alles over heeft, waakt als de koning slaapt en de koning tegen alles beschermt? Volgens de schrijver van dit lied blijkbaar wel.
Ook in het volgende stukje komt dit naar voren:

Laat me weten wat je droomt
Waar je hart zo naar verlangt
Ik zal niet rusten tot het waar geworden is
En als je ooit je weg verliest
Ben ik je baken in de nacht
Ik wijs je de haven in de duisternis
Ik zal strijden als een leeuw
Tot het jou aan niets ontbreekt
Hou je veilig zo lang als ik leef

Is het de taak van het volk om alle wensen van de koning te laten uitkomen en ervoor te zorgen dat het de koning aan niets ontbreekt? Ik denk dat dit een eenzijdig en zelfs foutief beeld is van wat een koning is en wat een koning moet doen. Een koning is, als het goed is, een dienaar van het volk. Het is de bedoeling dat de koning zijn volk ondersteunt en troost biedt, dat de koning zijn best doet ervoor te zorgen dat er in zijn rijk veiligheid en saamhorigheid heersen en dat ieder de weg naar huis kan vinden.
Wij, het volk van Nederland, zijn er niet als de persoonlijke poppetjes van de vorst, waar hij als een absoluut monarch mee kan doen wat hij maar wil.

Ik was even een paar dagen blij dat we van dit gedoe afwaren, maar helaas gaat het comité gewoon door met dit lied, dat in alle opzichten een gedrocht is.
Al geef ik eerlijk toe, met een prachtige tekst zou ik nog altijd niet meezingen, op de kleuterschool weigerde ik al mee te zingen met 'dat zal lekker smaken, hap hap hap'. De aversie tegen verplicht gezellig doen zat er al vroeg in. Maar dat is een ander verhaal.

maandag 22 april 2013

The enchanted April, Elizabeth von Arnim

Het is Londen, begin jaren twintig. Lotty Wilkins ziet in de krant een advertentie staan voor een villa in Italië die gehuurd kan worden voor de maand april. Ze is op dat moment niet erg gelukkig in haar huwelijk met advocaat Mellersh en ze wil verandering. 

Lotty ziet dat een vrouw die ze wel van gezicht kent de advertentie ook verlangend bekijkt. Deze vrouw blijkt Rose Arbutnoth te zijn die ook niet erg gelukkig is. De vrouwen maken kennis met elkaar en besluiten om de villa te huren. 

Meneer Briggs, de eigenaar van de villa, heeft de indruk gekregen dat ze oorlogsweduwes zijn en voelt een enorme bewondering voor Rose.

De huurprijs van de villa is wel wat hoog, maar om de kosten te drukken vragen Lotty en Rose nog twee vrouwen om mee te gaan. Mevrouw Fisher is een oude dame, die het vooral heeft over het verleden en allerlei beroemde Victorianen die ze persoonlijk heeft gekend. Lady Caroline Dester, die in Londen erg gevierd is, zoekt alleen maar rust en eenzaamheid.

Na het kille en regenachtige Londen in maart, is Italie in april een verademing en alle vier de vrouwen voelen de helende werking van de prachtige omgeving van San Salvatore.

Miranda Richardson als Rose in de film
bron hier
In 1992 is er een film gemaakt van deze roman uit 1922, die het verhaal, maar vooral de sfeer ervan perfect weergeeft. De film staat al jarenlang op mijn lijstje van favoriete films en nu heb ik eindelijk het boek gelezen. 

Ik vond het mooi om meer achtergrond van de vier vrouwen te lezen, zo kom je in het boek te weten waarom Rose zo ongelukkig is in haar huwelijk, terwijl dat in de film niet zo naar voren komt. De schrijfstijl is prettig, bij vlagen erg humoristisch en de beschrijvingen van San Salvatore zijn prachtig.

Ik heb genoten van The enchanted April, zoals ik ook elk jaar van de film geniet. Het enige lastige neveneffect is dat ik nu wel graag een villa in Italie wil huren voor een maand. Wie gaat er met me mee?

Meer impressies van de film kun je HIER vinden

zondag 21 april 2013

Ernest Hemingway

Ik houd ervan om te luisteren. Ik heb veel geleerd door goed te luisteren. De meeste mensen luisteren nooit.

Ernest Hemingway, Amerikaans schrijver (1899-1961)

zaterdag 20 april 2013

Nieuwe Engelse boeken

Dit jaar heb ik in mijn rooster mijn vrije dag op vrijdag. Heerlijk, vind ik dat. Gisteren had ik echter allerlei verplichtingen zoals rapportvergaderingen, en moest ik gewoon naar school. Ik was zelfs de hele dag kwijt, want 's ochtends moest er getekend worden voor de eindexamencijfers en pas om tien over 1 begon mijn eerste rapportvergadering. Daardoor had ik gelukkig tussendoor wat tijd om even de stad in te gaan. Ik heb heerlijk rondgesnuffeld in de Engelse boekhandel Waterstones en daarna in de Engelse discount boekhandel die ook in de Kalverstraat zit.

In Waterstones kon ik een boek van Cecelia Ahern niet laten liggen en heb ik Thanks for the memories aan de collectie toegevoegd, en zag ik Decline and Fall van Evelyn Waugh staan, dus die heb ik ook meegenomen.

In de Engelse discount winkel (volgens mij heet die gewoon The bookshop) heb ik twee boeken gevonden. Ten eerste de korte verhalen van C.K.Chesterton over Father Brown en ten tweede een biografie over een adelijke familie in Engeland, die in de 19e eeuw de rijkste familie was met het grootste landhuis, maar die nu is uitgestorven. Black diamonds (ik neem aan dat de titel doelt op de kolen waar de rijkdom van de familie vandaan kwam) van Catherine Baily gaat over de graven van Fitzwilliam en als het eerste hoofdstuk een goede indicatie geeft, leest het als een trein.
Kortom, een mooi oogst!




vrijdag 19 april 2013

Keuzes maken

Keuzes maken en nieuwe wegen inslaan is soms ontzettend lastig. Want als je een keuze maakt, hoe weet je dan dat je de juiste keuze maakt? Kies je voor A, dan was B misschien toch beter en andersom. En wat als er ook nog keuzes C, D enzovoort zijn?

Soms kom je tot de ontdekking dat je inderdaad een verkeerde keuze hebt gemaakt, dat de oude situatie eigenlijk een heel stuk beter was. Maar ja, het probleem is dat je daar niet naar terug kunt.
Kun je het nog rechtbreien op een andere manier, kun je bijvoorbeeld opnieuw ergens opnieuw mee beginnen? Of is het handiger toch te proberen het beste ervan te maken? Hierin een goede afweging maken is lastig.

Soms kan je door de bomen het bos niet meer zien en soms duurt het een tijdje voor je voor jezelf genoeg duidelijkheid hebt om te kiezen voor A, B of zelfs misschien C.
Lezen, lijstjes maken en veel nadenken, dat is meestal de manier waarop ik mijn keuzes bepaal. Want er spelen verschillende factoren mee, die ook allemaal in meer of mindere mate belangrijk zijn. Zekerheid dat een nieuwe keuze leidt tot verbetering heb je namelijk niet, het kan zelfs zo zijn dat je nog meer van de regen in de drup komt.

En als je dan tot de conclusie komt dat je even niets verandert, dat je in plaats daarvan het beste van de huidige situatie maakt is dat natuurlijk ook een keuze. Maar soms duurt het even voor je daar bent.

donderdag 18 april 2013

De verloren dochter, Lucretia Grindle

Zestien maart 1978 is een datum die in het collectieve geheugen van Italië staat gegrift. Dit is de dag waarop de Rode Brigades premier Aldo Moro ontvoerden, om hem na 55 dagen dood te schieten.

Het is 2010. De Amerikaanse studente Kirsten Carson is voor een jaar in Florence om kunstgeschiedenis te studeren. Als haar vader en stiefmoeder naar Florence komen om Kirsten voor haar verjaardag te bezoeken, blijkt Kirsten verdwenen te zijn. De politie wordt ingeschakeld en commissaris Pallioti en inspecteur Saenz moeten de verdwijning zo snel mogelijk oplossen.

Op een foto die haar flatgenote heeft gemaakt staat Kirsten met een man die haar eens heeft afgehaald. Deze foto blijkt cruciaal, want commissaris Pallioti herkent de man op de foto. Het is Antonio Tomaselli, voormalig lid van de Rode Brigades en net uit de gevangenis. 

Dan blijkt dat Anna, de stiefmoeder van Kirsten, eigenlijk Angela heet en in Ferrara geboren is. Zij kende Tomaselli heel erg goed, ook in 1978. Angela probeert al haar kennis van vroeger te gebruiken om bij Antonio in de buurt te komen, terwijl de politie het net steeds dichter om hen heen sluit.

Villa Triste, het vorige boek van Lucretia Grindle, was mijn mooiste boek van 2012. Ik had hoge verwachtingen van De verloren dochter en gelukkig stelde het boek me niet teleur.

Wat begint als een gewone triller, wordt al snel een prachtige terugblik op de jeugd van Angela en hoe zij geworden is wie ze is. De liefdesgeschiedenis is ontroerend en wordt nergens vervelend of klef. Mooi wordt ook duidelijk wat Angela’s betrokkenheid bij de Rode Brigades was en welke rol ze speelde bij de ontvoering van Aldo Moro. Opnieuw weet 

Lucretia Grindle je aan het denken te zetten; wat zou jij doen als je geliefde betrokken is bij iets waar het hele land het over heeft en dat grote gevolgen kan hebben?

Ik wilde na het lezen van dit boek meer weten over de Rode Brigades en de ‘jaren van lood’ zoals ze in Italië genoemd worden, maar boeken hierover vinden is nog best lastig (als iemand een tip heeft; graag!)

Wel heb ik de film Aldo Moro, il presidente  gezien en binnenkort volgt hiervan de bespreking.

De verloren dochter van Lucretia Grindle is in ieder geval een aanrader.  

maandag 15 april 2013

Naar de vuurtoren, Virginia Woolf

Dit boek beschrijft twee dagen in het leven van de familie Ramsey. Op de eerste dag zijn ze in hun vakantiehuis op het eiland Skye, samen met een aantal gasten en wordt er een trip naar de vuurtoren gepland. Dit tripje kan helaas niet doorgaan door het slechte weer.

De tweede dag speelt zich tien jaar later af. Vader Ramsey en zijn twee jongste kinderen maken alsnog de excursie naar de vuurtoren. Eén van de gasten die er de eerste keer ook bij was, schilderes Lily Briscoe kan eindelijk het schilderij van mevrouw Ramsey afmaken waar ze tien jaar eerder aan begonnen was.

Het middengedeelte van het boek laat zien wat er in de tussentijd is gebeurd, de plotselinge dood van mevrouw Ramsey, één van de dochters die sterft in het kraambed en de oudste zoon die sterft in de loopgraven.

Naar de vuurtoren is een klein verhaal, maar groots vertelt. De beschrijvingen van de tyrannieke meneer Ramsey en mevrouw Ramsey die alle mensen bij elkaar brengt zijn prachtig. Dit is een boek dat gaat over de bespiegelingen en beschouwingen, over de gedachten van mensen en is daarmee een mooi voorbeeld van stream of consciousness.

Het is moeilijk dit boek te beschrijven, maar het is wel goed te begrijpen waarom dit als één van de mooiste boeken wordt gezien die Virginia Woolf heeft geschreven

zondag 14 april 2013

Robert Brault

Geniet van de kleine dingen, want op een dag kan het zo zijn dat je terugkijkt en je realiseert dat dat juist de grote dingen waren.
En dit schilderij is echt van Edward Hopper, Rooms by the sea
Robert Brault (Amerikaans schrijver)

zaterdag 13 april 2013

Technologie en de tegenbeweging

De nieuwe technologische middelen spelen een steeds grotere rol in het leven van mensen en je ziet ook in het onderwijs dit steeds meer toenemen. Nu is het niet zo dat ik per se tegen nieuwe technologie ben, ik zie dat hier aandacht aan besteed moet worden en ik denk ook dat dit een mooie nieuwe rol kan spelen. Er kan denk ik een heleboel goeds gedaan worden met ICT en alle aanverwante zaken.

Helaas is voor een heleboel scholen de nieuwe technologie een doel geworden en geen middel om goed onderwijs te geven.
Je hebt al basisscholen waar de leerlingen alleen nog maar op tablets werken en niet meer leren schrijven en allerlei scholen in het voortgezet onderwijs beginnen ook met laptop- of tabletklassen.

Zonder goed overleg of onderzoek wordt dit allemaal ingevoerd, om maar te laten zien dat men mee doet met de huidige tijd en niet achterloopt. Of er goed materiaal voorhanden is, of de technische kant altijd goed werkt en of elke docent er zelf goed mee uit de voeten kan is allemaal minder belangrijk dan te kunnen zeggen dat men ‘meedoet’.

Langzamerhand krijgen we een generatie die niet meer leert schrijven, maar alleen nog maar met schermen en toetsen bekend is. Duizenden jaren is kennis van het schrift, het kunnen schrijven, een van de belangrijkste vaardigheden van de mens geweest en dit gaat verdwijnen. Geen handgeschreven brieven of kaarten meer, geen dagboeken die je kunt bijhouden in mooie boekjes, geen snelle boodschappenlijstjes of notities met droedels in de kantlijn. Wat er dan rest zijn alleen nog maar de elektronische data.
Ik weet dat elke beweging altijd weer een tegenbeweging krijgt, en ik hoop van harte dat de 'we houden van schrijven' beweging een beetje opschiet, want ik zie het somber in.

donderdag 11 april 2013

Het menselijk lichaam, Paolo Giordano

Luitenant Alessandro Egitto is arts in het leger en is gestationeerd in een kampement in Afghanistan. Hij is wel een goede arts, maar is eerlijk gezegd niet zo heel betrokken. 

In het kampement stijgt de spanning onder de soldaten. De verveling, de angst, het constante op hun hoede zijn, de hitte en het stof maken alle soldaten een beetje kriegelig. Er worden grappen onderling uitgehaald en er wordt ruzie gemaakt, terwijl vriendschappen die hadden kunnen opbloeien door allerlei oorzaken tot niets komen.

De Afghaanse chauffeurs die voor de basis werken, krijgen een probleem met de andere Afghanen en het besluit wordt genomen om deze mensen terug te brengen  naar een veilige plek. Een konvooi met soldaten moet deze groep begeleiden op deze gevaarlijke tocht, waar onverwachte aanslagen en bermbommen een altijd aanwezig gevaar vormen. 

De tocht gaat vreselijk mis en de overlevenden moeten elk op hun manier ermee in het reine zien te komen.

Het menselijk lichaam is de tweede roman van Paolo Giordano, die met De eenzaamheid van de priemgetallen een prachtig werk had afgeleverd. De verwachtingen voor dit boek waren dan ook hoog gespannen. Ik ben blij dat ik kan zeggen dat aan die verwachtingen voldaan is.

Het menselijk lichaam gaat over het onvermogen van mensen om in dit soort omstandigheden goed met elkaar om te gaan en hoe ieder een andere manier heeft om dingen te verwerken.

Heel knap weet Paolo Giordano de soldaten een gezicht en een geschiedenis, een persoonlijkheid te geven. We komen het meest te weten over luitenant Egitto, maar ook de anderen komen tot leven. Het zou bijvoorbeeld te gemakkelijk zijn om soldaat Ietri alleen te zien als een moederskindje en soldaat Cederna af te schrijven als een macho klootzak, zeker als je net leest hoe hij de delen van zijn uiteengereten kameraden bij elkaar helpt zoeken.

Mooi worden ook de verschillende gebeurtenissen beschreven die allemaal op elkaar volgen en samen leiden tot de vreselijke gebeurtenissen. Zampieri, die het als de enige vrouw in het kamp niet gemakkelijk heeft en er een fatale fout maakt tijdens de tocht. Torsu die dysenterie heeft en toch mee wil op de tocht, om maar niet af te gaan voor zijn kameraden en soldaat Ietri die kwaad is op Cederna en zich eindelijk wil bewijzen. Alle draadjes komen samen.

Het einde is voor allemaal kenmerkend, voor sommigen gaat het op het eerste oog gewoon verder als altijd, terwijl anderen het roer radicaal omgooien.

Ik vind het bijzonder dat je in dit boek echt meegenomen wordt naar de basis waar de soldaten verblijven, dat je meevoelt en meeleeft met hen allemaal.
Paolo Giordano heeft opnieuw een prachtig boek afgeleverd.  

dinsdag 9 april 2013

Een kratje vol kruiden

Vorige week schreef ik vol enthousiasme over de groeizakjes van de HEMA, met aarde en zaadjes waarin je heel gemakkelijk zelf plantjes kunt laten groeien.
Ze hebben ook geweldige groeikratjes in verschillende formaten, met verschillende soorten zaden. Ik heb mijn oog al laten vallen op het kistje voor de sla, maar vorige week viel in een andere HEMA opeens mijn oog op het kruidenkratje. Een kratje met aarde en de zaadjes voor 5 verschillende kruiden. Voor nog geen 9 euro was dat té leuk om te laten staan.

Zo ziet het krat eruit als je het koopt. Op de kartonnen wikkel staan de inhoud en de instructies.
Dit is de inhoud van het kratje, als je de wikkel eraf haalt. Er zit een plastic bakje in het krat zodat niet alle aarde door de latjes heenvalt, er is een zakje met aarde en 5 zakjes met kruiden.
 Tijm, Bieslook, Oregano, Peterselie en Basilicum zijn de kruiden in dit krat.
De aarde in het bakje doen, de zaadjes erin strooien en de aarde vochtig maken. Op een lichte plek zetten en zorgen dat het niet uitdroogt, en als de kruiden echt opkomen kan de bak uiteindelijk ook naar buiten. Ik heb de kruiden in de vier hoeken gezaaid, met één in het midden, maar ik vrees dat ik nu al weer ben vergeten welk kruid ik in welke hoek heb gezaaid. Enfin, we merken het wel als de plantjes bovenkomen.
 
Amper anderhalve week later komt dit al allemaal boven, is dat niet geweldig?

Ik vind dit een geweldige vinding, het is goedkoop en duurzaam, want het plastic bakje en het krat zijn volgens mij meerdere malen te gebruiken. Je hoeft niet zelf allerlei rare dingen in elkaar te timmeren of moeilijk te doen met het zelf samenstellen van zo'n pakket, dat is al keurig voor je gedaan. Ik kan niet anders zeggen: Echt HEMA!

zondag 7 april 2013

Will Rogers

Te veel mensen gebruiken geld dat ze niet verdiend hebben, om spullen te kopen die ze niet willen, om indruk te maken op mensen die ze niet mogen.

Schilderij van Philip Koch, Edward Hopper's Rooms by the Sea
Bron voor de foto hier
Will Rogers, (Amerikaans artiest 1879-1935)

Het schilderij is een eerbetoon aan Edward Hopper, door schilder Philip Koch. In de eerste instantie had ik dit fout vermeld.
Philip Koch is zo vriendelijk geweest me toestemming te geven om dit schilderij te gebruiken.
Mr. Koch kindly gave me permission to use the image of his painting.

zaterdag 6 april 2013

Yoga en geduld

Ik ben niet 's werelds meest geduldige persoon en daar word ik op dit moment weer met mijn neus op gedrukt.
In de kerstvakantie ben ik door mijn rug gegaan en na fysiotherapie enzo is dat al een heel stuk beter. Het vervelende vind ik alleen dat ik nog altijd last heb, bijvoorbeeld als ik voorovergebogen zit; dan doet het pijn. (lastig als ik toetsen moet nakijken)
En ook met yoga merk ik het nog heel erg, veel oefeneningen en houdingen kan ik niet goed volhouden of zelfs helemaal niet doen. Dat ergert me, want ik heb er nu genoeg van, ik wil van die rugpijn af en mijn yoga oefeneningen op een gewone manier kunnen uitvoeren. Kortom, het gaat me niet snel genoeg. Ik weet dat ik geduld moet hebben en dat het langzaamaan echt wel beter gaat, maar ja, zoals ik al zei, ik ben nu eenmaal niet heel erg geduldig met dit soort dingen.
Toch probeer ik op de yogamat te doen wat ik kan en daarvan te genieten, in plaats van steeds te denken dat ik het anders en beter zou willen kunnen doen, hoe lastig ik dat ook vind.
Tenslotte zijn acceptatie en geduld ook vormen van yoga.

donderdag 4 april 2013

Sjaco, Conny Braam

Het is 1716. Tobias van Thuynhuizen is een rentenier met een huisje aan de Keizersgracht en hij heeft een vast vertrouwen in de heren regenten die de stad besturen. 

Zijn achteroom Ferdinand van Collen is de hoofdofficier van de stad en Tobias is net bij hem op bezoek als van Collen hoort over een inbraak in één van de vele buitenhuizen van de rijke Amsterdammers in Diemen. 

De hoofdofficier moet snel ingrijpen, want de eigenaars van de buitenhuizen voelen zich niet meer veilig. Al snel wordt een jongeman opgepakt, Jacob Frederik Muller, die bekend staat als Sjaco. Hij zou de bendeleider zijn en niet alleen verantwoordelijk voor deze inbraak, maar voor nog veel meer misdrijven.

Tobias wordt door zijn buurvrouw Machteld, een rijke weduwe, aangemoedigd zich met de zaak te bemoeien, omdat zij het niet vertrouwt. Zij is een eigenzinnige dame die niet hetzelfde vertrouwen heeft als Tobias in de eerlijke rechtsgang in de stad. Met het excuus een kroniek te schrijven over zijn befaamde oudoom, weet Tobias zich toegang te verschaffen tot de verhoren.

De zaak lijkt duidelijk en het gerecht in Amsterdam wil een snelle veroordeling. Verschillende getuigen worden opgetrommeld die allemaal bekennen dat Sjaco schuldig is aan de inbraak en de andere misdrijven. Het is echter voor een veroordeling noodzakelijk dat de beschuldigde zelf ook bekent, en dat doet Sjaco niet. Hij weigert toe te geven dat hij de grote misdadiger is die het gerecht van hem wil maken. 

Zelfs onder scherpe verhoren (dus met marteling) geeft Sjaco niet toe. Het ziet er naar uit dat er zelfs een proces moet komen en daar zitten de schepenen en de burgermeesters van de stad niet op te wachten. Het zou tenslotte een mooie boel worden als elke misdadiger zomaar een proces kon krijgen!

Machteld en Tobias trekken zich de zaak steeds meer aan en proberen Sjaco te helpen. Tobias omdat hij Sjaco heeft leren kennen en hem langzamerhand als een vriend beschouwt, Machteld omdat ze geen cent geeft voor de eerlijkheid van de schepenen in de stad. Machteld en Tobias weten een heleboel onduidelijkheden en onjuistheden in het onderzoek bloot te leggen, maar hoofdofficier van Collen is niet te vermurwen. Sjaco is volgens hem schuldig en Sjaco zal veroordeeld worden. 

Met pamfletten over zijn zaak die uitgedeeld worden in de stad krijgt Sjaco wel de publieke opinie achter zich, maar dit helpt hem niet; hij wordt ter dood veroordeeld. Maar dan doet Sjaco het ondenkbare, hij gaat tegen dit vonnis in beroep bij de Staten van Holland. De regenten van Amsterdam zijn nog niet klaar met hem.

Sjaco van Conny Braam is een prachtige historische roman, en met die woorden doe ik dit buitengewoon boeiende en mooie boek eigenlijk te kort. De sfeer van de 18e eeuw wordt vanaf de eerste bladzijde heel goed neergezet, van de hogere kringen die het goed hebben in hun huizen op de grachten, tot het arme volk dat verkommert en crepeert in de Jordaan.

De zaak van Sjaco is een waargebeurde zaak uit de 18e eeuw en je merkt dat Conny Braam terdege onderzoek heeft gedaan, ze weet waar ze het over heeft. Een historische roman ontkomt er niet aan om soms uitleg te geven, maar ze is erin geslaagd dit te doen zonder de vaart uit het verhaal te halen, geen enkel moment wordt het saai of vervalt het in een opsomming.

Ik werd halverwege het boek een beetje verliefd op Sjaco, maar ook op Tobias die eerst zo rotsvast ervan overtuigd is dat de regenten van de stad eerzame mensen zijn die het beste voor de stad en de burgers willen, maar als hij merkt dat onrechtvaardigheid en corruptie hoogtij vieren steeds dapperder wordt in zijn pogingen Sjaco en zijn vrienden te helpen.

Het zal mij verbazen als Sjaco niet eindigt in mijn persoonlijke top-3 van 2013, want ik heb er bijna geen woorden voor om te zeggen hoe ik hiervan heb genoten.

Het fort van Sjaco in 1891, bron voor de foto
De naam Sjaco zal trouwens in de jaren na zijn dood in Amsterdam bekend blijven. Hij is de man die het heeft opgenomen tegen de machtige regenten, die het hoofd niet boog en zijn rug recht hield. Hem hebben ze er niet onder gekregen.

Nog jarenlang is het huis waar hij woonde op de Egelantiersgracht ‘het fort van Sjaco’ genoemd, hier zou een heel stelsel van onderaardse gangen zijn en de bende van Sjaco zou hier een enorme schat hebben verborgen. 

In de 19e eeuw zijn deze huizen gesloopt en er is toen geen bewijs gevonden van een gangenstelsel, laat staan van een schat.

Het fort van Sjakoo is tegenwoordig nog de naam van een eigenzinnige boekhandel in Amsterdam. (link hier)

woensdag 3 april 2013

Nieuwe boeken

Op 1 januari had ik met mezelf afgesproken dat ik tot de zomervakantie geen nieuwe boeken zou kopen. Maar ja, als ik me niet erg fijn voel, dan werkt soms alleen retail-therapy, kortom, dan móet ik wel nieuwe boeken kopen. (ik geef toe, nieuwe schoenen kopen werkt ook goed, maar boeken toch net iets beter) Enfin, als het allemaal wat beroerd gaat, duik ik toch maar de boekhandel in, en hier kwam ik de afgelopen week mee thuis: (en het was nog geen april, dus mocht het nog!)
Ik heb het nieuwe boek van Lucretia Grindle gekocht, De verloren dochter. Haar vorige boek Villa Triste stond bij mij nummer 1 in 2012, dus ik heb hoge verwachtingen van dit boek. Het lijkt me erg mooi. Het speelt zich weer af in Italie, en nu is er een link naar het verleden met de Rode Brigades.

In het midden ligt  Cold Case van Ian Rankin. Ik houd van inspecteur Rebus en ik ben dan ook heel blij dat hij terug is.

Onderop ligt De afvallige van Jan van Aken, die spreekt me ook heel erg aan, ik houd van historische boeken en na de bespreking van Anna kon ik die helemaal niet meer laten liggen.

dinsdag 2 april 2013

Zuinig aan

bron voor de afbeelding
Op een ander blog (Small notebook) had ik iets gelezen dat me ontzettend aansprak. De schrijfster van dit blog houdt één keer per jaar met haar gezin een ‘no spend month’, een maand waarin ze zo min mogelijk proberen uit te geven. En dat leek me eigenlijk ontzettend leuk om ook uit te proberen.
April is een maand waarin er geen verjaardagen zijn en waar niet bijzonders is, dus dit is een uitstekende maand om dit eens te doen.

Het gaat als volgt: vaste lasten worden niet meegerekend en daar vallen voor mij ook de reiskosten naar school onder. Dat moet tenslotte elke dag, dus daar is geen ontkomen aan.
Ik pin 200 euro (50 euro per week) en daar moet ik het deze maand mee doen. Boodschappen, benzine en yogalessen, alles. Dat wordt dus zo goedkoop mogelijk boodschappen doen en heel goed uitkijken wat ik koop, letten op aanbiedingen en op wat er nog in het keukenkastje staat.
Onverwachte noodgevallen (zieke poezen oid) zijn natuurlijk niet meegerekend.
Ik vind het wel een enorme sport om dit tot een goed einde te brengen, dus ik houd jullie op de hoogte!

maandag 1 april 2013

De uitvoering, Angela Capobianchi

Dit is het tweede boek van Angela Capobianchi, van wie ik eerder De vriendinnenclub heb gelezen.

In De uitvoering speelt een pianolerares een centrale rol. Zij woont in een grote villa met haar dochter en kleindochter en wordt over het algemeen beschouwd als de beste pianodocente die er in de stad woont.

Dan wordt er in het bos vlak bij de villa een van haar leerlingen gevonden, vermoord en verminkt door mes-sneden in het voorhoofd.

Commissaris Richardo Conti, een opvliegende en gedreven man, heeft de leiding over het onderzoek, waar al snel meer doden vallen.

Conti wil koste wat het kost de zaak oplossen en als blijkt dat zijn zoontje pianolessen heeft in de villa, ziet Conti zijn kans schoon om wat verder te speuren.

Op de voorflap staat dat De uitvoering een literaire thriller is, dat is het zeker niet (Uitgevers; houdt toch eens op dat op elk boek te zetten, het is nu écht niet geloofwaardig meer!) 

Het is ook geen bloedstollend of superorigineel plot, maar het motief is redelijk origineel en de oplossing lag niet meteen heel erg voor de hand (de dader wel een beetje, maar het hoe niet). Verder is dit een prettig geschreven thriller, met terzijdes en observaties die ik kon waarderen en ik heb me hier erg mee vermaakt. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...