woensdag 27 februari 2013

Creatieve clip

Sommige mensen zijn ontzettend creatief met beelden en muziek en kunnen van fragmenten van films of series clips maken die soms beter bij een liedje passen dan de originele videoclip die de artiest heeft gemaakt.
Sommigen gaan nog een stapje verder en maken een compleet nieuwe versie van een nummer. Hier is iemand die zo geweldig is geweest om fragmenten van Downton Abbey te gebruiken om het nummer 'What makes you beautiful' van de popgroep One Direction te vertolken. Hulde aan de maker; het resultaat is erg knap en ook nog ontzettend grappig en ik wilde jullie dit dan ook niet onthouden.

maandag 25 februari 2013

Vita, Melania Mazzucco

Eind 19e eeuw kwamen er steeds meer emigranten vanuit Europa naar Amerika, duizenden per dag kwamen in New York van de boten af. Om de stroom een beetje te beperken werden de emigranten opgevangen op Ellis Island. Hier werd gecontroleerd of ze geen ziektes hadden, niet zwakzinnig waren, geld hadden en een adres om te verblijven.  Voor de emigranten was weinig tot niets geregeld. De meesten klitten bij hun landgenoten en er ontstonden wijken waar alleen maar Italiaans of Pools gesproken werd. Er waren emigranten die nooit buiten hun eigen wijk kwamen en die de rest van hun leven geen woord Engels hebben gesproken. In die wijken waren er pensions waar allerlei emigranten samen hokten, bedden deelden en slecht te eten kregen. In de meeste pensions waren er slechts minimale sanitaire voorzieningen. 
Er waren wel wat regels dat de kinderen naar school moesten, maar het toezicht daarop was lastig. Veel kinderen moesten verdienen en wetten om de arbeidsomstandigheden te controleren waren er niet.

In 1903 komen er twee kinderen aan op Ellis Island, Diamante en Vita Mazzucco. Hij is twaalf, zij is negen en ze zijn familie van elkaar, hoewel geen broer en zus. Ze komen te wonen in het pension van Vita’s vader, waar verschillende Italiaanse kostgangers wonen. De kinderen moeten snel wennen aan het harde leven in New York. Beiden zijn ze koppig, Diamante heeft zijn bijnaam gekregen omdat niets hem eronder krijgt (hij is zo hard als diamant) en Vita heeft besloten dat de man in het pension haar vader niet is, maar Enrico Caruso wel. Diamante ziet een toekomst voor zich waarin hij met Vita zal trouwen en Vita weet dat ze Diamante kan vertrouwen. Als hij zegt dat iets zal gebeuren, dan gebeurt dat ook.

Vita is heel mooi opgebouwd, het begint in 1903 met de aankomst van Vita en Diamante in New York en hun eerste tijd daar. In het tweede deel is het net na de Tweede Wereldoorlog, Vita komt Diamante bezoeken in Italië. Zij is weduwe, hij is weduwenaar, zij zouden dus samen verder kunnen, maar voor hen beiden is het moment voorbij. Vita gaat weer alleen terug naar Amerika.
In het derde deel komen we erachter wat er is gebeurd met Vita en Diamante en hoe zij uit elkaar zijn gegroeid.

Melania Mazzucco is een Italiaanse schrijfster die weinig belangstelling had voor de geschiedenis van de emigranten in haar familie. Tot ze zelf eens op werkbezoek ging in de VS en zich herinnerde dat er in de familie verhalen waren over plekken en straten in New York. Twee namen komen steeds naar voren, Vita en Diamante, namen omhuld door mythes, verdraaiingen en vergissingen. Melania Mazzucco wil erachter komen wat het echte verhaal is.

Gebaseerd op ware gebeurtenissen en personen is Vita een reconstructie van het verhaal van twee Italiaanse emigranten in Amerika. Ik wist wel iets van de geschiedenis van de emigranten af, maar zoals het hier wordt beschreven was het nieuw voor mij. Ik vond het fascinerend en tegelijk ook verschrikkelijk om te lezen hoe de omstandigheden waren waar de mensen in leefden en werkten. 

Het verhaal van Diamante en Vita is prachtig en ontroerend en hoewel het boek Vita heet, had het wat mij betreft net zo goed Diamante kunnen heten. Hun verhalen kunnen niet los van elkaar gezien worden.

Adembenemend en indrukwekkend.

Originele titel: Vita
Uitgegeven in 2003
Nederlandse uitgave 2004 door uitgeverij Mouria
Nederlandse vertaling; Manon Smits
Bladzijdes 460

zondag 24 februari 2013

Percey Bysshe Shelley

Als mijn katten niet gelukkig zijn, ben ik niet gelukkig. Niet omdat ik me druk maak om hun stemming, maar omdat ik weet dat ze daar zitten en plannen bedenken om wraak te nemen.
Silvia en Corrado

Percey Bysshe Shelley (Engels dichter, 1792-1822)

zaterdag 23 februari 2013

Van oude mensen, vervolg

In december vertelde ik dat mijn oma een plek had gekregen in een verzorgingstehuis hier in de buurt. Op dat moment leek het een gunstige uitkomst te zijn, waar we allemaal blij om waren. Verhuizen naar één kamer en het grootste deel van de spullen weg doen was natuurlijk niet gemakkelijk, maar we hadden wel het idee dat het uiteindelijk een goede oplossing was.

We zijn nu meer dan drie maanden verder en van onze positieve kijk is jammer genoeg niet zo heel veel meer over. Er zullen ongetwijfeld hardwerkende, goedbedoelende en aardige mensen werken, dat is niet eens zozeer het probleem. Het probleem is dat er nooit iets normaal geregeld kan worden. Klusjemannen die zouden komen in de eerste week en pas drie weken later komen, was die na zes weken nog niet gemerkt was en waarvan nu bij het tehuis nog niet duidelijk is welke stukken zij wassen en wat door de familie gewassen wordt. Insulinepennen die te vroeg in de middag worden gebracht met een andere dosis insuline en als mijn oma zegt dat dat niet klopt wordt er gedaan alsof mijn oma gek is. Nu bleek dat de dosis inderdaad was aangepast na overleg met de diabetesverpleegkundige, maar dat was mijn oma niet duidelijk gemaakt.

Het dieptepunt is de afgelopen week toen mijn oma elke dag aangaf dat ze te weinig incontinentiemateriaal kreeg. Toen mijn oma er kwam wonen was er gezegd dat alles zo veel mogelijk aan de individuele wensen van de bewoners aangepast zou worden, maar het blijkt dat dat vooral mooie woorden zijn. Standaard krijgt elke bewoner 2 stuks incontinentiemateriaal, of je er nu meer nodig hebt of niet. Als de familie hier vervolgens een mail over stuurt (met de mededeling dat ze van de ziektekostenverzekering recht op meer heeft) voelen ze zich op hun teentjes getrapt en doen ze ontzettend moeilijk. 
Ik was van de week bij mijn oma toen één van die dames bij haar kwam om te vertellen dat ze dan nu wat uit de voorraadkast kreeg en of ze er voortaan wel wat langer mee wilde doen. Het klonk allemaal erg gedwongen en neerbuigend, en ik had sterk de indruk dat als ik er niet bij had gezeten de toon nog minder vriendelijk was geweest. Het lijkt nu trouwens allemaal geregeld te zijn, maar het heeft heel wat voeten in de aarde gehad.

Zoals ik al zei, er zullen ongetwijfeld goedbedoelende mensen werken, en natuurlijk zijn we blij dat als oma een hypo krijgt midden in de nacht dat er dan voor haar gezorgd kan worden. Ook fijn is dat er meerdere malen per dag iemand binnen komt om eten, thee of koffie te brengen die tegelijkertijd even kan kijken of alles nog in orde is.
Maar allemachtig, zelfs mijn katten zouden dit tehuis nog efficiënter en beter kunnen leiden en in ieder geval medemenselijker.

donderdag 21 februari 2013

Bekraste zielen, R.J. Ellory

Sommige mensen hebben vanaf hun geboorte geen geluk. Zij worden geboren onder een slecht gesternte, gedoemd om een mislukt leven te lijden. Dit lijkt zeker op te gaan voor de halfbroertjes Elliot en Clarence. 

Nadat de vader van Clarence voor hun ogen hun moeder heeft vermoord en zelf later wordt neergeschoten als hij een winkel berooft, komen de jongens in een weeshuis. Aangezien Elliot, die liever Digger genoemd wil worden, geen gemakkelijke jongen is, komt hij na het weeshuis meteen terecht in de jeugdgevangenis. Zijn broertje gaat automatisch met hem mee.

Het is 1964 en de veroordeelde gevangene Earl Sheridan wordt naar de gevangenis gebracht, op weg naar zijn executie. Hij weet te ontsnappen en neemt Digger en Clarence mee als gijzelaars. 

Het gemakkelijke en bijna achteloze geweld waar Earl toe in staat is heeft een verschillende uitwerking op de jongens. Clarence weet alleen maar dat hij probeert in leven te blijven, om zo snel mogelijk weg te kunnen komen. Digger bewondert Earl, kijkt tegen hem op en beschouwt hem als een mentor. Hij wil alleen maar door Earl als gelijke gezien worden. Bij een overal die misloopt komt Earl om, slaat Clarence op de vlucht met een meisje op sleeptouw en wil Digger afmaken wat hij en Earl begonnen zijn.

Voor Clarence en Digger was een advertentie van een nieuwbouwwijk in Texas, El Dorado, altijd hun doel, een symbool voor een beter leven. Onafhankelijk van elkaar proberen Digger en Clarence deze plek te bereiken, terwijl Digger steeds gewelddadiger wordt en de politie op zoek is naar de verkeerde broer.

Heel knap weet R.J. Ellory de slachtoffers van Digger in een paar zinnen een achtergrond en een persoonlijkheid mee te geven, waardoor de acties van Digger des te verschrikkelijker worden. 

Bekraste zielen gaat over hoe mensen inderdaad soms voor het ongeluk geboren lijken, zelfs voor slechtheid geboren lijken. Digger heeft in zijn jeugd weinig meegekregen om een goed mens te worden, dus is het misschien geen wonder dat hij uiteindelijk doet wat hij doet en eindigt zoals hij eindigt. Aan de andere heeft zijn broertje dezelfde genen en dezelfde ervaringen, maar is hij toch een ander mens die compleet andere keuzes maakt. 

R.J. Ellory is er opnieuw in geslaagd een prachtig boek te schrijven dat je in één ruk uit moet lezen, omdat je het niet neer kunt leggen.  

woensdag 20 februari 2013

Boekennieuws

Even vier korte dingen over boeken, gewoon samen in één stukje.

Ik heb mijn koopstop gebroken, ja ik weet het. (hangt hoofd in schaamte, mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa) Ik had twee weken geleden echt een absolute rotweek en ik had iets nodig om me beter te voelen, dus heb ik lekker geneusd in de boekwinkel en heb ik de nieuwe van R.J. Ellory, 'Bekraste zielen' gekocht. Morgen komt de bespreking.

Helaas, maar aan de andere kant goed voor mij, komt de nieuwe van Jussi Adler-Ollson pas in mei uit, als het boek dan al uit komt. Het boek zou oorspronkelijk vorig jaar al uitkomen, toen in afgelopen januari, maar het is opnieuw uitgesteld. Nog even geduld oefenen dus.

Als het goed is komt morgen wel in de boekhandel het (door mij in ieder geval) lang verwachte tweede boek  van Paolo Giordano, 'Het menselijk lichaam'. Zijn eerste boek was 'De eenzaamheid van de priemgetallen' en dat vond ik één van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb, dus mijn verwachtingen zijn hooggespannen. En nee, ik ren niet morgen al naar de boekhandel, ik ben volgende maand jarig en zo lang kan ik wel wachten.

En dan Anna Karenina. In december ben ik met dit boek begonnen en eind januari had ik het uit. Ik had me er erg veel van voorgesteld, 19e eeuw, Russisch, klassieker, wat wilde ik nog meer? Dit klonk als het ideale boek voor mij. Het begon vrij goed en ik was enthousiast, maar al veranderde ik van gedachten.

Helaas, jammer, het spijt me het te moeten zeggen maar ik vond het een enorme opgave om het boek daadwerkelijk uit te lezen.
De verhaallijn van Anna en Wronski is best aardig, Lewin en Kitty ook wel, maar daar houdt het dan voor mij ook helemaal mee op.

De vele, vele uitwijdingen, de vele, vele zijpaden, ik vond er eigenlijk vrij weinig aan. Wat mij betreft had het boek zeker de helft korter gekund. Het is niet dat ik Russische politiek in de 19e eeuw niet interessant vind, want dat vind ik wel, alleen niet in een roman, geloof ik.

Ik heb het boek uitgelezen (af en toe een stukje sneller gelezen en stukjes geskipt) maar ik was blij dat ik het uit had.
Anna Karenina was niet voor mij.

maandag 18 februari 2013

Vanessa and Virginia, Susan Sellers

Vanessa en Virginia Stephen waren zusjes, Vanessa een paar jaar ouder dan Virginia. Ze groeiden samen op en maken samen verschikkelijke dingen mee, de dood van hun ouders, van een halfzus en hun geliefde broer Thoby, Virginia’s ziektes. Na de dood van hun ouders betrokken ze met hun broer en een aantal vrienden een huis in Bloomsbury. Vanessa trouwde met Clive Bell en werd een schilderes en Virginia trouwde met Leonard Woolf en werd schrijfster.

Vanessa and Virginia is een roman over hun relatie. Het is de eerste hoofdstukken onduidelijk wie er aan het woord is, maar dit blijkt Vanessa te zijn. We horen het verhaal via haar en dat is wel mooi, aangezien het meestal Virginia is van wie we weten hoe ze over dingen dacht via haar werken, dagboeken en brieven. De stem van Vanessa wordt niet zo vaak gehoord. In deze roman blijkt de verhouding tussen de twee zussen geen gemakkelijke te zijn. Het was een constante concurrentiestrijd, om de affectie van hun broer Thoby, de aandacht van hun ouders en of wie er nu meer succes met schilderen of schrijven had. Ze wilden beiden de eersten zijn in elkaar genegenheid, maar namen elkaar het ook kwalijk als er aandacht werd geëist.

Ten tweede is dit ook een verhaal van een tijd die veranderde. De meisjes Stephen werden opgevoed in een Victoriaans huishouden, waar de meisjes thuis opgeleid werden en een ‘dame’ worden het allerbelangrijkste was. De artistieke kringen waar de zusjes in terecht kwamen wilden vernieuwing, niet alleen in de kunsten, maar ook in het leven, de maatschappij en de manier waarop mensen met elkaar omgingen. Vanessa bijvoorbeeld trouwde met Clive Bell, maar woonde daarna jaren samen met haar geliefde Duncan Grant en zijn minnaar, David Garnett.

Het is geen dik boek, maar in slechts 181 bladzijdes wordt het verhaal van de beide zussen verteld, van hun jeugd tot de dood van Virginia. Ik vond het heel knap en mooi hoe Susan Sellers in staat is om in een paar kleine scènes een hele situatie of een gebeurtenis duidelijk te maken. Het taalgebruik is afgewogen en precies. Mooi ook hoe de schilderijen van Vanessa een rol spelen. De sprongen in de tijd zijn noodgedwongen groot, maar dit vond ik geen bezwaar. Ik denk wel dat je het boek beter kunt begrijpen als Vanessa Bell en Virginia Woolf geen volstrekt onbekenden voor je zijn, zeker gezien de namen van vrienden en familieleden die verder niet worden uitgelegd.

Het is een roman, en geen biografie, en Susan Sellers heeft hier natuurlijk een zekere vrijheid genomen in haar interpretatie, maar het resultaat is een prachtig boek dat ook mensen die geen fan zijn van Virginia Woolf kan aanspreken.
Dit boek heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik een biografie van Vanessa Bell wil lezen en meer over haar wil weten.

zondag 17 februari 2013

Winston Churchill

Alle grote dingen zijn eenvoudig, en de meesten kunnen in één woord worden uitgedrukt; vrijheid, rechtvaardigheid, eer, plicht, genade en hoop.

Winston Churchill, Brits politicus, 1874-1965

zaterdag 16 februari 2013

Pech onderweg

Autorijden vind ik persoonlijk heerlijk om te doen. Het gevoel van vrijheid dat ik kan gaan waar en wanneer ik maar wil, lekker met een muziekje kan meeblèren en geen last heb van andere mensen (over het algemeen). Ik vind autorijden leuk.

Deze vreugde is er wel op gebaseerd dat de auto het doet.

Vorige week had ik echter een probleem. Ik kwam terug van de richting Arnhem en ik had opeens een flakkerend rood lampje op het dashboard. Dat had ik een keer eerder gehad en toen ben ik ermee naar de garage geweest die me vertelde dat er niets aan de hand was. Daar vertrouw ik dan ook op, want ik ga ervan uit dat mijn garage meer van auto’s weer dan ik.

Nu was er blijkbaar toch iets aan de hand, want het lampje werd steeds vaker rood en bleef uiteindelijk rood. Angstig hield ik dat lampje in de gaten, met een half oog op de motorkap om te zien of daar geen rook onderuit kwam of iets dergelijks. Lekker rijden deed het niet, maar ik hoopte toch nog thuis te kunnen komen. IJdele hoop natuurlijk. Eerst viel de verwarming uit en daarna begon de motor een beetje te stotteren. Dat was het moment dat ik de auto aan de kant heb gezet. Gelukkig ben ik lid van de ANWB en die was snel genoeg gebeld. Dat ik toch behoorlijk van slag was bleek wel toen de meneer vroeg of ik ook telefonisch bereikbaar was en ik zei dat ik dat niet wist omdat ik mijn telefoon niet meer kon vinden. Tsja.

Gelukkig hebben ze daar vaker met die bijltje gehakt en die meneer was heel geruststellend. Dat mocht ook wel, want ik stond langs de nogal drukke A12. Waarom er op zondagavond om zes uur ’s avonds zoveel mensen bij de weg zijn is mij een raadsel, maar het was druk. Zo druk dat ik eigenlijk niet de auto uit durfde om achter de vangrail te gaan staan.

Enfin, na zo’n 25 minuten kwam er een auto van de Wegenwacht met een zeer vriendelijke meneer. Hij wilde me even slepen naar een parkeerplaats onderaan de afslag, zodat hij iets rustiger kon kijken. Gesleept worden is een aparte ervaring kan ik zeggen, maar dank zij de uitleg van de wegenwachtmeneer ging het wel goed.

De thermostaat bleek kapot te zijn en na wat ingrepen kon ik wel verder naar huis rijden. Ik heb wel deze week de garage gebeld zodat de thermostaat vervangen kon worden, maar ik heb wel een andere garage genomen dan dan die waar ze me vertelden dat een rood lampje niets betekende!
Gelukkig maar dat die meneer van de wegenwacht meer verstand van zaken had. Dus voor de meneer van de wegenwacht die zondag 3 februari rond half zeven iemand met een kapotte thermostaat heeft geholpen langs de A12, dank u wel, u was geweldig!

donderdag 14 februari 2013

P.S. I love you, Cecelia Ahern

Wat doe je als je getrouwd bent met je jeugdliefde, met wie je al jarenlang gelukkig bent? Dan verwacht je dat je samen oud wordt en nog heel veel gelukkige jaren voor de boeg hebt. Helaas, het lot heeft soms iets anders in gedachten, zoals Holly en Gerry merken.

Holly en Gerry zijn zo’n stel dat al bij elkaar is sinds de middelbare school en dat niet zonder elkaar kan. Zie je Gerry, dan zie je Holly en andersom.

Maar dan krijgt Gerry een hersentumor en gaat dood en Holly blijft achter. Holly heeft totaal geen idee meer wat ze met haar leven moet, Gerry was haar baken en haar anker en zonder hem is ze stuurloos.

Dan krijgt ze een telefoontje van haar moeder, er ligt een envelop voor haar klaar. Het blijkt een envelop te zijn met tien brieven geschreven door Gerry. Elke maand mag Holly er één openmaken en de opdracht die erin staat uitvoeren. De opdrachten variëren van het kopen van een nieuwe jurk tot een vakantie vieren met haar vriendinnen en het eindelijk opruimen van Gerry’s kleren. De brieven vormen het enige contact dat Holly nog met Gerry kan hebben en dit contact zorgt ervoor dat Holly de maanden doorkomt en langzaam leert haar leven weer op te bouwen.

P.S. I love you was het debuut van Cecelia Ahern en het tweede boek dat ik van haar heb gelezen. Ik heb ook van dit boek enorm genoten. Cecelia Ahern schrijft heel gemakkelijk en prettig en het verhaal heeft een goede afwisseling van grappige scènes met de vriendinnen of met familie, maar ook wat drama en verdriet, zonder sentimenteel te worden.

Het is niet het handigste boek om in het openbaar vervoer te lezen, want regelmatig had ik de tranen in mijn ogen. Ik vond het heel mooi hoe Holly langzaam weer overeind krabbelt en ook heel geloofwaardig hoe moeilijk dat blijft, bijvoorbeeld als haar vriendinnen ondertussen verder gaan met hun levens.

Er is ook een film van gemaakt met oa. Hilary Swank en Gerald Butler. Opeens wonen ze niet meer in Dublin, maar in New York en er zijn nog een heleboel andere dingen veranderd. Ik vond de film best mooi toen ik die voor de eerste keer zag, maar toen had ik het boek nog niet gelezen. Nu ik heb boek heb gelezen vind ik de film niet zo heel goed meer. Mijn advies: lees het boek maar, die is mooier.

woensdag 13 februari 2013

Passenger, Let her go

Soms hoor je een liedje op de radio en het eerste wat je daarna wilt doen is naar de computer rennen om het op te zoeken. En dan vind je het, en je wordt fan.
Geniet mee van 'Let her go' van de Australische singer-songwriter Mike Rosenberg, alias Passenger. Prachtige stem, prachtige tekst, prachtig nummer.

dinsdag 12 februari 2013

De Heilige Vader treedt af

Historische gebeurtenissen volgen elkaar in rap tempo op, eerst gaf koningin Beatrix aan dat zij in april met haar ambt zal stoppen, gisteren heeft de Heilige Vader, paus Benedictus XVI, aangegeven dat hij op donderdag 28 februari 2013 het pontificaat zal neerleggen. En historische gebeurtenis, want de meeste pausen sterven in het harnas. De laatste paus die het ambt daarvoor al neerlegde was paus Gregorius XII in 1415. Er is echter geen wet die zegt dat het niet mag en vanwege zijn leeftijd en gezondheid is het waarschijnlijk een heel goede beslissing voor hemzelf.
Voor wie erin geinteresseerd is: meer over de paus en het aftreden van Benedictus XVI heb ik HIER geschreven.

maandag 11 februari 2013

De jongen die demonen zag, Carolyn Jess-Cooke

Alex is tien jaar oud en hij zorgt voor zijn moeder en de hond Woef. Zijn vader is dood. Ze wonen in een vervallen huis in een slechte buurt in Belfast, Alex’ lievelingseten is gebakken uien op geroosterd brood en Alex ziet demonen. De demon Ruen komt in verschillende gedaantes bij Alex en hoewel Alex hem soms als een vriend ziet die hem helpt, is Ruen ook heel vaak onaardig en wil hij dat Alex dingen doet die Alex eigenlijk niet wil doen.

Als de moeder van Alex, Cindy, een zelfmoordpoging doet, wordt zij opgenomen en Alex krijgt ook hulp van kinderpsychiater Anya. Zij is naar Belfast teruggekeerd na een persoonlijke tragedie en ze wil alles doen om Alex te helpen. Hierin moet ze samen werken met Michael, een maatschappelijk werker, hoewel hun ideeën over wat het beste is lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze moeten erachter zien te komen wie of wat Ruen is en waarom Alex hem ziet.

De jongen die demonen zag’ vond ik een prachtig boek. Ik ben altijd wel geïnteresseerd in Noord Ierland en de gebeurtenissen daar vormen de achtergrond voor het verhaal van Alex.

Even voor de mensen onder ons die er weinig of niets van weten een kleine uitleg. In de 17e eeuw werd Ierland bestuurd door de Engelse regering, die de greep op het land wilden
verstevigen door de katholieken te onderdrukken en protestantse Engelse kolonisten land te geven.

Ierland wilde onafhankelijk worden en heeft hier bijvoorbeeld tijdens de Paasopstand in 1916 voor gevochten. Je had toen twee partijen in Ierland, de (protestantse) Unionisten die samen wilden blijven met Engeland en de (katholieke) Nationalisten die een zelfstandig Ierland wilden. In 1921 kreeg Ierland een soort zelfbestuur, maar echte onafhankelijkheid kwam pas in 1949. Tenminste, voor het zuiden, want Noord-Ierland bleef bij Engeland.

In 1966 laaide de strijd in het noorden weer hevig op. Het was veertig jaar na de Paasopstand en de IRA (Ierse Republikeinse Leger) zou opnieuw willen beginnen met een gewapende strijd. De protestanten van Ulster (Noord Ierland) verenigden zich, naar eigen zeggen om zich te kunnen verdedigen. De onrust bleef en er kwamen barricades in steden als Derry en Belfast. 

Protestanten hielden in 1969 een mars langs en katholieke wijk en na de confrontaties die daaruit voortkwamen stuurde de Britse regering het Britse leger er op af. Vanaf dat moment was Noord-Ierland bezet gebied waar geweld en bommen van beide kanten aan de orde van de dag waren. 

Een dieptepunt was ‘Bloody Sunday’ in 1972, waarbij Britse militairen 14 ongewapende (katholieke) burgers neerschoten. Pas in 1998 kwam er in het Goede Vrijdag akkoord een einde aan deze tijd van ‘The troubles’ zoals het genoemd werd.

In het boek ‘Fantoomliefde’ vertelt Aminatta Forna hoe in Sierra Leone het grootste gedeelte van de bevolking na een aantal jaren burgeroorlog lijdt aan post traumatisch stress syndroom.

Noord-Ierland was meer dan dertig jaar een land in burgeroorlog waar elk moment een bom af kon gaan. Steden als Derry en Belfast waren dagelijks het toneel van geweld en militaire bezetting. De inwoners van Noord-Ierland hadden elke dag met dit geweld te maken en dit heeft natuurlijk zijn sporen achtergelaten. Mensen hebben trauma’s opgelopen. Ook de generatie die is geboren nadat het vrede is geworden en die zelf nooit een bom hebben horen of zien afgaan, hebben wel te lijden onder de trauma’s van hun ouders.

Dit is ook het geval voor Alex. Want in het begin wordt het al duidelijk waar zijn vader in betrokken is. Alex beschrijft een tatoeage die zijn vader heeft van een man die zichzelf heeft uitgehongerd. Als je op de hoogte bent van de geschiedenis van Noord-Ierland herken je hierin meteen Bobby Sands, de bekende IRA-activist  en politicus die in 1981 in de gevangenis is overleden na een hongerstaking. Vanaf dat moment is duidelijk dat de vader van Alex betrokken was bij de IRA of bij een splinterbeweging.

Ik vond het mooi om te lezen hoe Anya en Michael beiden proberen om voor Alex een beter leven te krijgen en erachter te komen wat er nu met hem aan de hand is. Ik vond Alex een lief en aandoenlijk joch, dat al veel te jong een veel te grote belasting had gekregen. Mooi hoe Carolyn Jess-Cooke erin slaagt een jongetje van tien een stem te geven die geloofwaardig is.
De jongen die demonen zag is een prachtig boek.

Originele titel: The boy who saw demons
Uitgegeven in  2012
Nederlandse uitgave 2012 door uitgeverij Orlando
Nederlandse vertaling: Elvira Veenings
Bladzijdes: 331

zondag 10 februari 2013

Plato

De wijze spreekt omdat hij iets te zeggen heeft, de domme spreekt omdat hij iets te zeggen wil hebben.

Bloemen in Rome, foto door mij gemaakt
Plato (Griekse filosoof, 427-374)

vrijdag 8 februari 2013

Boekenleggers

Hoe kun je onthouden waar je in je boek bent gebleven? Sommige mensen schijnen hoekjes om te buigen van de bladzijde waar ze gebleven zijn, of leggen het boek opengevouwen neer. Andere mensen onthouden ook gewoon op welke bladzijde ze zijn gebleven.
Aangezien ik meestal in meerdere boeken tegelijk lees lukt het mij niet te onthouden op welke bladzijde ik ben gestopt met lezen. Open neerleggen of hoekjes omvouwen vind ik verschrikkelijk, dus ik moet er iets tussen stoppen, maar wat?
Sommigen gebruiken een gebruikte envelop, een strippenkaart of een kassabon als boekenlegger, maar ik vind dat nooit zo heel erg leuk. Ik mag graag een mooie kaart gebruiken als boekenlegger. In elk museum waar ik kom, koop ik altijd een of meerder ansichtkaarten van de kunstwerken die ik mooi vind, maar ook andere kaarten komen in aanmerking.
Alle kaarten bij elkaar. Rechtsonder zie je kaarten die ik in Venetie heb gekocht met belangrijke figuren uit de Venetiaanse cultuur, alleen dan in kattenvorm. Zo leuk. 
Ik probeer vaak een kaart te gebruiken die een beetje bij een boek past. Sommige kaarten worden hergebruikt, maar veel kaarten blijven ook permanent in een boek zitten. Dan hoort de kaart gewoon bij dat boek.
Een boek over de geschiedenis van Venetie, met de kaart van de Madonna con Bambino van Bellini, die ik daar in een kerk heb gezien. 

Een kaart van de Russische keizerlijke familie in een boek over de Romanovs

Een kaart uit het Allard Pierson museum in Amsterdam met een terracotta beeldje  uit de oudheid in een biografie over Caesar. 

Een boek over de adel in Rusland met een kaart van een portret van  vorstin  Anna Obolenskaya uit 1887

Een boek over de pausen met een afbeelding van hetzelfde portret op de kaart als op de voorkant van het boek.
Het portret heb ik in Rome gezien. 

Een toepasselijke kaart bij een boek over een man die probeert te overleven in een stad die overstroomd is. 

Een boek over de adel met een mooi portret uit de 19e eeuw. Geen adellijke dame, maar een actrice, maar toch heel stijlvol. 



donderdag 7 februari 2013

De schaduw van de wind, Carlos Ruiz Zafón

Barcelona in de jaren vijftig. De kleine Daniel Sempere wordt door zijn vader meegenomen naar een bijzondere plek. Het zogenaamde ‘Kerkhof der Vergeten Boeken’, waar hij één boek mag uitzoeken. Daniel kiest het boek ‘De schaduw van de wind’, geschreven door Julián Carax. Dit boek maakt een enorme indruk op hem en hij wil meer te weten komen van de schrijver. Maar de schrijver blijkt een groot mysterie te zijn en zijn boeken zijn bijna niet meer verkrijgbaar; een geheimzinnige man die zichzelf naar de duivel noemt, heeft de meeste exemplaren verbrand.
Daniel gaat toch op zoek naar informatie over Julián Carax en geholpen door de kleurrijke Fermín komt hij terecht in een verhaal vol wendingen en allerlei bijzondere mensen die allemaal met elkaar verbonden blijken te zijn.

De schaduw van de wind’ is het eerste deel van de serie die Carlos Ruiz Zafón schrijft over Barcelona. Ik heb dit boek vier jaar geleden voor de eerste keer gelezen, maar nu ik deel 2 en 3 ook in de kast heb staan wilde ik dit eerst herlezen om weer helemaal te weten waar het over gaat. Ik heb er opnieuw van genoten, van de verschillende draden van het verhaal die allemaal uiteindelijk samen komen, de kleurrijke personages, de tragiek en de humor die elkaar zo mooi afwisselen en het beeld van Spanje onder Franco. ‘Het spel van de Engel’ en ‘De gevangene van de Hemel’ ga ik hier heel snel achteraan lezen. Wat een heerlijk idee.

An English version of this review can be found HERE

dinsdag 5 februari 2013

Hoe de mode kan veranderen: Hoeden

Schilderij Isaac Israels
bron hier
De goed geklede vrouw, we hebben het al eerder gezegd, draagt in de stad altijd een hoed, en overigens altijd wanneer zij gekleed uitgaat, maar niet in avondtoilet. Zij houdt die hoed altijd overal op, behalve in de bioscoop, indien degene die achter haar zit, haar verzoekt de hoed af te zetten.’

Dit advies was in de jaren vijftig te lezen in de ‘Bedeaker voor de huisvrouw (Deel 12, U zelf mevrouw, blz 148). Het moge duidelijk zijn, tot voor kort waren hoeden onderdeel van het dagelijkse straatbeeld. Vrouwen droegen hoeden en hielden deze altijd op; in een restaurant, in de kerk en op koffiebezoek bij de buurvrouw.
Je hoofd bedekken of een hoed dragen is eeuwenlang de gewoonte geweest. Een jong, ongetrouwd meisje kon er nog mee wegkomen om géén hoed te dragen, maar getrouwde vrouwen droegen een hoofdbedekking.

Ook de mannen droegen hoeden. Een arbeider of een scholier droeg een pet, iemand uit de middenklasse een gleufhoed en in Engeland was de bolhoed het kenmerk van de keurige burger. Waar voor de dame het ophouden van de hoed getuigde van goede manieren, voor een heer was het net andersom. Als een heer een dame of een meerdere tegenkwam, nam hij zijn hoed af om te groeten en ook in de kerk zette een man zijn hoed af.

Hoed op Ascot, Bron voor de foto
Tot in de jaren ’60 waren hoeden dus heel gewoon, maar tegenwoordig zie je weinig hoeden meer, al lijken ze de laatste jaren een beetje terug te komen. Velen van ons denken misschien dat hoeden tegenwoordig alleen voor de echte excentriekelingen zijn, of alleen bij speciale gelegenheden zoals bruiloften of de paardenraces van Ascot. En de meesten van ons gaan daar niet zo heel vaak naar toe, dus waarom zou je een hoed aan schaffen?
Sommige mensen zouden misschien wel een hoed willen, maar durven het niet omdat ze bang zijn dat ze gek worden aangekeken of omdat een hoed hen ‘niet staat’. Vaak is dat vooral omdat ze niet gewend zijn zichzelf met een hoed te zien, dan lijkt het al snel een beetje ‘gek’. In werkelijkheid staan de meeste mensen hoeden heel erg leuk. Je moet er alleen wel één hebben die past bij je gezicht en bij de gelegenheid. Een strooien zomerhoed in een sneeuwstorm heeft weinig zin, een grote flaphoed (hoe elegant ook) in ons Hollandse winderige weer is ook wat lastig.
Gelukkig is er keuze genoeg, zoals deze hoeden van Headict laten zien, en kan iedereen een hoed kiezen die goed staat.

Marilyn Monroe, elegant met grote hoed
Bron voor de foto

Bron voor de afbeelding
Soorten hoeden
Welke soorten hoeden zijn er dan? Al in de Middeleeuwen droegen vrouwen hoofdbedekking, van de eenvoudige hoofddoek van de boerin tot de hoge puntige hoed met sluier van de edelvrouwe.
In de 16e eeuw droegen vrouwen een soort stijve kap met een sluier. In de eeuwen erna kreeg je hoeden in allerlei verschillende vormen en stijlen. Hoeden konden gemaakt worden van vilt of van stro en werden versierd met linten, (kunst) bloemen en fruit, soms zelfs kleine vogeltjes.  
Sommige stijlen horen echt bij een bepaalde periode. Zo rond 1900 kwam er de zogenaamde ‘wagenwielhoed’, zonder versiering, maar met een heel brede rand. De ‘pothoed’ of de ‘clochehoed’ was kenmerkend voor de jaren ’20 en de jaren ’50 en ’60 hadden bijvoorbeeld de ‘pillboxhat’ die we kennen van Jackie Kennedy.
Jackie Kennedy bron Hier
Heel bekend is ook de zogaamde Fedora, die zowel door mannen als vrouwen gedragen kan worden. Een Fedora heeft een ingedeukte bol en van voren ook twee deuken. Een heel bekend soort Fedora zijn de Borselino’s, die gemaakt worden in Italië. Niet alleen Humphrey Bogart stond deze hoed goed, ook vandaag kan deze hoed nog heel goed gedragen worden Hier een moderne versie van de Fedora).
Humphrey Bogart, Bron voor de foto
De Panemahoed is een heerlijke zomerhoed, gemaakt van stro. De hoed wordt gemaakt in Ecuador, maar de naam komt waarschijnlijk van het Panemakanaal dat eind 19e eeuw gegraven werd. De arbeiders droegen deze strohoeden om zich tegen de brandende zon te beschermen.  
Nicole Kidman met hoed
bron Hier
Ikzelf heb een aantal hoeden; van de (nep) bontmuts die ik in de erg koude winter draag en waarmee ik me een beetje in ‘Dr Zhivago’ waan, tot de strooien Fedora voor de zomer en mijn vrolijk gekleurde stoffen zomerhoed die zo heerlijk tegen de zon beschermt. Ik zou het wel leuk vinden om wat meer hoeden te zien op straat, ze zijn leuk, kunnen elegant of vrolijk zijn en beschermen je tegen de kou en de zon.
Kortom, ik pleit voor een terugkeer van de hoed!

Mijn artikel over mode in de periode 1900-1929 is HIER
Mijn artikel over haar in de periode 1900-1929 is HIER
Mijn artikel over mode in de jaren '30 is HIER
Mijn artikel over mode in de jaren '40 is HIER

Dit artikel is gesponderd door Headict, en ik heb hier een kleine vergoeding voor gekregen. Dit is niet iets dat ik nog vaker zal doen, maar omdat ik zowel hoeden als de geschiedenis van hoeden bij het karakter van mijn blog én bij de overige artikelen die ik over de geschiedenis van de mode heb geschreven, vond ik het erg leuk om hier aan mee te werken.

maandag 4 februari 2013

Jane Eyre, Charlotte Brontë


Mijn ietwat gehavende versie
Jane Eyre is het verhaal van Jane, die opgroeide in het huishouden van haar oom, meneer Reed. Haar tante, neef en nichten mochten haar niet erg, en Jane werd naar een kostschool gestuurd. De omstandigheden in de Lowood school waren verschrikkelijk, er was slecht voedsel beschikbaar, de sanitaire omstandigheden waren niet goed en het onderwijs was ook niet denderend. Ondanks dat vindt Jane hier toch verschillende vrienden, zowel onder de leraressen als onder de andere leerlingen. Na een uitbraak van tyfus, waarbij verschillende leerlingen omkomen, verbeteren de omstandigheden en Jane kan nog een paar goede jaren op de school doorbrengen.
Jane krijgt dan een positie als gouvernante in Thornfield Hall, om les te geven aan de pupil van meneer Rochester. Mr Rochester is verloofd met de mooie, maar arrogante, Blanche Ingram. Maar als hij laat merken dat hij toch niet zo heel rijk is, is het met de verloving snel gedaan. Jane en meneer Rochester voelen zich tot elkaar aangetrokken en ondanks het standsverschil vraagt Rochester Jane ten huwelijk. Jane stemt toe, maar dan blijkt dat de situatie compleet anders is dan Jane had gedacht. (de meesten van jullie zullen weten wat er aan de hand was, maar voor degenen die dat niet weten zal ik het niet verklappen.
Jane vlucht weg en komt terecht bij de cottage van de familie Rivers, bestaande uit twee zussen en een broer. De broer is een geestelijke, die in Jane de perfecte vrouw voor een missionaris ziet. Jane stemt toe met hem mee te gaan naar India, ondanks haar twijfels. Maar dan krijgt ze een visioen van meneer Rochester en weet ze dat er iets is gebeurd en dat ze naar hem toe moet.

Het boek is gepubliceerd in 1847, maar het wordt tot op de dag van vandaag gelezen. Ik denk dat bijna iedereen het verhaal wel kent, het is één van de meest bekende boeken uit de 19e eeuw.
Charlotte Brontë heeft een aantal eigen ervaringen in het boek verwerkt. Zo zijn twee van haar zusjes gestorven bij een tyfusuitbraak op hun kostschool en heeft ze zelf als gouvernante gewerkt.
Charlotte Bronte

Jane leer je steeds beter kennen en steeds meer waarderen. Ze is een klein en onopvallend kind, maar ze heeft heftige emoties en een sterk gevoel voor rechtvaardigheid. Gedurende haar tijd op de kostschool leert ze haar emoties een beetje in te perken. Haar positie als gouvernante is geen gemakkelijke, boven de bedienden, maar geen lid van de familie. Ondanks het verschil in klasse worden Jane en meneer Rochester verliefd en gaan ze trouwen. Iets dat door veel lezers in die tijd, en in de klassenmaatschappij die Engeland toen was (en soms nog is) als erg schokkend werd ervaren. Ook de manier waarop Jane haar gevoelens verwoord werd door veel lezers in de 19e eeuw als ‘not done’ beschouwd.
Jane Eyre is niet alleen een prachtig liefdesverhaal, het bevat ook kritiek op de maatschappij, het schoolsysteem en op hypocrisie. En als een typisch voorbeeld van een boek uit de 19e eeuw bevat het ook een moraal. Je moet je hart volgen, maar niet tegen elke prijs. Jane weigert met meneer Rochester te trouwen of met hem samen te wonen als ze erachter komt wat er aan de hand is, hoeveel ze ook van hem houdt. Je gooit niet alle moraal en alle conventies het raam uit, alleen uit de naam van passie en liefde.

Jane Eyre was mijn eerste kennismaking met klassieke Engelse literatuur. Ik was vijftien en had dit boek besteld bij de boekhandel. Ik kan me tot op de dag van vandaag herinneren dat ik naar de stad ben gefietst om het boek te halen toen het telefoontje kwam dat het boek binnen was.
Ik was erg onder de indruk van de dikte en de afbeelding van een vrouw in een witte jurk op de voorkant. Ik ben diezelfde avond begonnen met lezen en mijn liefde voor Engelse literatuur was geboren. Toen ik ouder werd en meer in het Engels las, kwam ik erachter dat de vertaling in een aantal gevallen niet zo heel goed was en uit principe heb ik toen ook nog een Engelse versie gekocht. Toch betrap ik mezelf erop dat als ik het boek herlees, ik de versie pak die ik als vijftienjarige kocht, en die nu dus bijna 23 jaar oud is (reken maar uit). Het maakt me niet uit dat de kaft verkleurd is en de rug gebogen, voor mij maken de herinneringen die ik erbij heb dit boek nog mooier om te lezen.

Wat impressies van de filmversie van 2011 kunnen HIER gevonden worden.

zondag 3 februari 2013

zaterdag 2 februari 2013

Yoga doen met rugpijn

Door je rug gaan en twee weken later van de trap vallen doen je rug over het algemeen geen goed, zoals ik uit ervaring (helaas) kan vertellen. Dank zij uitstekende fysiotherapie voelt mijn rug een heel stuk beter en de pijn is grotendeels weg, maar ik moet wel oppassen.

Ik had na de kerstvakantie, in het nieuwe jaar, weer met mijn yogalessen willen beginnen. Voor de kerstvakantie heb ik een paar keer verstek moeten laten gaan ivm allerlei omstandigheden, dus ik had er erg veel zin in om weer goed te beginnen. Helaas, door mijn rug zit de les er op dit moment even niet in.

Maar houdt dat in dat ik helemaal geen yoga kan doen? Nee, als ik goed oppas kan ik zeker een aantal oefeningen goed doen. Voorover buigen is geen goed idee, en door de enorme bloeduitstorting na de valpartij is plat op mijn rug liggen ook nog even geen optie. Staande oefeningen en oefeningen waarbij ik op mijn buik lig kunnen echter wel heel goed. Deze dagen ben ik dus voorzichtig op mijn matje bezig met de boom (evenwicht, altijd goed), de krijger (in allerlei varianten) en de cobra. Deze laatste is zelfs een oefening die mijn fysiotherapeut heeft aanbevolen, dus die is zeker goed voor mijn rug.
Op deze manier ben ik toch bezig met yoga, voel ik me beter en is het ook nog goed voor mijn rug. En gelukkig heb ik gisteren te horen gekregen van de fysiotherapeut dat ik volgende week weer naar yoga les kan, als ik maar voorzichtig doe met vooroverbuigingen.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...