dinsdag 31 juli 2012

Lux in Arcana in de Capitolijnse Musea

Het Capitool is één van de zeven heuvels van Rome. Hier stond de tempel van Jupiter en hier was de plek voor de belangrijkste ceremonieën. Het capitool was hiermee het symbool voor de macht van Rome, dat ‘Caput Mundi’ (hoofd van de wereld) was.
In de 16e eeuw maakte Michaelangelo voor dit plein een ontwerp van drie paleizen rondom een plein, met een grote trap naar beneden. Het plein, het Piazza di Campidoglio, is mooi, hoewel de vele toeristen het soms moeilijk maken de proporties en de schoonheid goed te zien.
In de paleizen vergadert nu nog de gemeenteraad en de burgemeester heeft er zijn vertrekken, maar in twee van de paleizen zijn de Capitolijnse Musea gevestigd.

Twee paleizen vol met de meest schitterende en een paar van de beroemdste beelden uit de geschiedenis van Rome en het Romeinse Rijk. Zo zijn daar het beeld van de wolvin van Rome, daterend uit de 5e eeuw voor Christus (met later toegevoegde tweeling), het prachtige beeld van de Stervende Gallier, het bronzen ruiterbeeld van Marcus Aurelius (buiten op het plein staat een kopie) en nog veel meer waar je stil van wordt. Helaas heb ik natuurlijk ook weer een aantal beelden gemist, maar dat is een goede reden om er volgend jaar weer terug te komen!

Uitzicht op het Forum vanaf het Capitool.
Foto door mij gemaakt, Rome 2012
Ook de fundamenten van de oude tempel van Jupiter zijn nog te zien. Via de onderverdieping kun je van het ene museum naar het andere museum lopen en kun je genieten van het uitzicht op het Forum Romanum.

In het gedeelte van de ‘Palazza dei conservatori’ is bovendien tot september nog de heel bijzondere tentoonstelling ‘Lux in Arcana’ te zien. Een tentoonstelling over de bijzondere documenten die in de archieven van het Vaticaan opgeborgen zijn. Brieven van de hele wereld en uit alle eeuwen, documenten over de donatie van Constantijn, de Investituurstrijd, de reformatie. Documenten over de processen tegen de tempeliers, Giordano Bruno en Luther, brieven van Mary Queen of Scots, Marie Antoinette, Erasmus, Voltaire, Leonardo da Vinci, Edith Stein. De tentoonstelling is heel mooi opgebouwd met niet alleen de documenten zelf, maar ook heel veel informatie. Ik heb er ontzettend van genoten en ik kan iedereen alleen maar aanraden om als het kan deze tentoonstelling nog te gaan bekijken. Voor degenen die het niet redden om nog naar Rome te gaan, is HIER de link naar de officiële website van de tentoonstelling.

maandag 30 juli 2012

Terug uit Rome

De koffer is uitgepakt, de wasmachine draait alweer, kortom ik ben weer thuis. Vanochtend vertrokken uit de mooiste stad ter wereld (bijna in tranen, moet ik bekennen) maar thuis bij de poezen zijn is ook weer heel fijn. Ik heb een heerlijke vakantie gehad en ik heb de prachtigste dingen gezien. De komende tijd zal ik van een aantal dingen verslag doen, en de foto's die ik heb gemaakt zullen ook weer regelmatig opduiken.
Voor nu even een paar foto's om een kleine impressie te geven:
De Sint Pieter, gezien vanaf de Engelenburcht,
foto door mij gemaakt, Rome 2012
Hagedisje op het Forum Romanum,
foto door mij gemaakt, Rome 2012

Een mozaiek in het Museo Massimo,
foto door mij gemaakt, Rome 2012

dinsdag 24 juli 2012

Boeken voor de vakantie

De kleren liggen klaar om zo de koffer in te gaan, de tickets en mijn paspoort liggen klaar, de tandenborstel moet ik nog gebruiken en de toilettas kan als laatste in de tas. Kortom, ik ben bijna klaar voor vertrek.
Maar nog belangrijker dan al deze dingen, belangrijker dan genoeg bloesjes en dat extra paar schoenen of die fles zonnebrand, is het meenemen van de juiste boeken op vakantie. Je kunt niet zomaar een boek in je tas gooien en er het beste van hopen. Vakantieboeken moeten aan een paar criteria voldoen.

-        Niet zo dik dat ze niet draagbaar zijn (Het bijna 1500 pagina’s tellende ‘A suitable boy’ van Vikram Seth valt dus af)

-        Ook niet te dun zodat je er in één uur doorheen bent (en aangezien ik snel lees, is dat nog wel een heel lastig punt)

-        Niet te gemakkelijk zodat je er in één uur doorheen bent

-        Niet te moeilijk, ik ben wel op vakantie. (‘Belijdenissen’ van Augustinus gaat dus niet mee naar Rome.)

-        En als het kan mag het te maken hebben met de stad waar ik naar toe ga, maar dat hoeft niet.

Uiteindelijk heb ik, na lang beraad en overleg en geschuif met boeken de volgende boeken gekozen:

-        De niet verhoorde gebeden van Jacob de Zoet van David Mitchell. Dit lijkt me mooi, het is dik maar niet té dik om goed in de tas te kunnen en volgens mij ben ik hier niet in 2 uur doorheen.

-        Carpe Jugulum’ van Terry Pratchett, ontzettend grappig en knap geschreven en ook hier ben ik niet zo doorheen.

-        Rubicon van Tom Holland, interessant en leuk, heeft te maken met Rome en de geschiedenis en is niet te dun, maar wel een handzame paperback.

Ik twijfel eraan of ik nog een vierde boek mee zal nemen, maar weet dan ook nog niet precies welk boek. Ik heb een beetje een angst (naast de angst om zonder water te komen zitten of mijn tickets kwijt te raken) dat ik opeens door al mijn boeken heen ben. Dat wil ik graag voor zijn. Aan de andere kant moet ik dat boek dan wel weer meenemen. Ik denk dat ik het er met deze drie maar op waag. En als ik opeens een boek tekort kom is dat natuurlijk een heel goede reden om in Rome een boekhandel binnen te stappen. (alsof ik daarvoor een excuus nodig heb!)
Deze boeken gaan zo in de koffer en in de komende dagen is het niet; Bettina schrijft, maar Bettina leest en loopt en kijkt en vooral: Bettina geniet in Rome.

Fijne vakantie!

maandag 23 juli 2012

De leeuw van Toscane, A&A McConnon

In 1914 wordt in een klein dorpje bij Florence Gino Bartali geboren. Zijn ouders zijn ontzettend arm en als Gino een fiets nodig heeft om naar school in Florence te kunnen fietsen, moet die hij die grotendeels zelf verdienen. Hij en zijn jongere broertje Giulio racen met elkaar over de heuvels van Toscane. 

Het is de jaren twintig, de jaren waarin fietsen en de fietssport een hoge vlucht namen en de namen van de renners op ieders lippen lagen. Ondanks de bezwaren van zijn ouders weet Gino professioneel wielrenner te worden. In steeds meer koersen komt hij als eerste aan, en zijn vermogen om vooruit te sprinten wordt legendarisch.

Gino heeft grote dromen, hij wil de eerste zijn die zowel de Giro d’Italia als de Tour de France in één jaar wint. In 1937 wint hij de Giro, maar niet de Tour, en 1938 moet dan zijn jaar worden. Helaas heeft het fascistische bewind van Mussolini steeds meer grip gekregen op de sportwereld. De fascisten gebruiken de verschillende sporten om aan te tonen hoe geweldig het fascisme wel niet is, en een overwinning is belangrijk. 

Het wordt Gino dan ook verboden om mee te doen met de Giro, zodat hij meer kans heeft om de Tour te winnen. Gino heeft als gelovig katholiek een hartgrondige hekel aan de fascisten en hun bemoeienis met hem, maar hij is wel van de fietsbond afhankelijk en hij gaat akkoord. Inderdaad weet Gino de Tour in 1938 te winnen en iedereen ziet in hem een grote belofte, iemand die het voor Italië helemaal waar kan maken. Hij is dé sportman die iedereen kent. 

Helaas breekt dan de Tweede Wereldoorlog uit en het is even voorbij met de carrière van Gino. De wielerwedstrijden behoren tot het verleden. Gino moet in dienst, maar mag als fietskoerier werken, op die manier kan hij nog wel trainen.

In 1943 weten de geallieerden Mussolini te verslaan, en veel soldaten keren terug naar huis, zo ook Gino. Maar dan komen de Duitsers die Mussolini bevrijden en Italië bezetten. Vanaf dat moment is Italië bezet gebied. Samen met zijn vrouw en kind zoekt Gino een veilig onderkomen op het platteland. Hij blijft wel trainen, maar weet niet of het nog wel zin heeft, zijn beste jaren zijn nu en nu is er oorlog en zijn er geen wedstrijden.

Gino krijgt dan bericht van een oude vriend, de aartsbisschop van Florence, die hem vraagt langs te komen. De aartsbisschop wil de Joodse bevolking van Toscane helpen en heeft contact met een klooster in Assisi, waar valse identiteitsbewijzen worden gedrukt. In de jaren die komen zal Gino meermalen van Florence naar Assisi fietsen met foto’s en valse passen in het frame van zijn fiets verborgen. 

Op die manier zal het netwerk honderden mensen redden. Hoe groot het netwerk is geweest, is nooit duidelijk geworden, want de betrokkenen hebben er zelf weinig over verteld. Gino vond het nooit nodig om het erover te hebben, want hij wilde niet dat hij als beroemd sportman meer eer zou krijgen dan alle anderen die net zo goed hun leven hadden gewaagd.

In 1945 is de Tweede Wereldoorlog voorbij, maar er worden natuurlijk niet meteen wielerwedstrijden georganiseerd. Dat komt pas langzaam aan weer op gang. En Gino doet weer mee, met wisselend succes. De ene etappe rijdt hij als vanouds, en de dag erop komt hij hijgend als laatste bij de finish aan. 

Dat heeft te maken met een aantal zaken. Zo trainde Gino heel hard en elke dag, terwijl we tegenwoordig beseffen dat een dag rust af en toe een stuk beter is. Ook had Gino het advies gekregen van een arts om voor een wedstrijd een kop koffie en een sigaret te nemen, om lekker op gang te komen. Al snel zat Gino op twintig koppen koffie en een pakje sigaretten per dag. 

De publieke opinie keert zich een beetje tegen hem, zeker als de vervelende vragen van journalisten hem de keel uithangen en hij ze regelmatig afbekt. In deze periode krijgt hij de bijnaam ‘Gino de verschrikkelijke’.

De eerste Tour komt in 1947, met een heel klein peloton en de eerste echt Tour komt pas een jaar later. Gino wil graag meedoen, maar weet ook dat het moeilijk zal worden. Hij is nu 34, zijn vorige Tour overwinning is tien jaar geleden en eigenlijk denkt niemand meer dat hij het kan.

Na heel wat strubbelingen binnen de Italiaanse ploeg, verschijnen Gino en andere Italiaanse renners eindelijk aan de start van de Tour de France. Als de wedstrijd begint, blijkt dat het niet goed gaat met Gino, op een gegeven moment loopt hij bijna een half uur achter op de leider in de gele trui. Bijna iedereen heeft Gino al opgegeven en langs de lijn krijgt hij hoon en gespot te horen.


Dan gaat het mis in Italië zelf. Er was na de oorlog een bittere strijd uitgevochten tussen de communisten en de Christendemocraten, die in de eerste verkiezingen werd gewonnen door de Christendemocraten. Togliatti, de leider van de communistische partij wordt neergeschoten op straat en verkeert in kritieke toestand. De toch al niet echt stabiele politieke situatie wordt nu heel gevaarlijk en overal in Italië breken rellen en opstanden uit.

De premier van Italië, De Gaspari, die op goede voet staat met Gino, belt Gino op in zijn hotel in Cannes en zegt hem hoe belangrijk zijn overwinning is voor Italië. Op de een of andere manier weet Gino alle reserves bij elkaar te krijgen voor de moordende Alpenrit die er de volgende dag gereden wordt en hij wint. Italië wordt helemaal gek en iedereen, communist of katholiek, danst met elkaar in de straten. 

De zegetocht van Gino gaat door en de overwinning van de Tour de France kan hem niet meer ontgaan. Overal volgt men nog maar één ding: Gino’s overwinning. Het schijnt dat een priester zelfs tijdens de Mis een radio op het altaar had staan, om die meteen harder te zetten toen Gino’s interview te horen was. Togliatti vroeg, toen hij bijkwam uit de narcose, maar naar één ding; ‘Hoe heeft Gino het gedaan?’

Gino Bartali weet het ondenkbare te doen, twee maal de Tour te winnen met tien jaar ertussen, terwijl iedereen hem al had afgeschreven. Om daarbij te zeggen dat hij een burgeroorlog in Italië heeft voorkomen is teveel, maar zijn overwinning zorgde wel voor een ontspanning en een gedeelde vreugde onder de mensen.

Na 1948 probeert Gino nog te rijden in een aantal wedstrijden, maar nu is hij echt over het hoogtepunt heen. De rivaliteit met mederenner Fausto Coppi doet zijn carrière ook geen goed. Een aantal zakelijke ondernemingen loopt mis, maar hij blijft altijd dé sportman van Italië. In 2005 sterft hij, thuis bij zijn familie.

Ik moet bekennen, ik houd niet van wielrennen en ik volg de Tour niet, ken bijna geen enkele renner bij naam. Maar ‘De leeuw van Toscane’ van A&A McConnon heb ik in één ruk uitgelezen. Het is niet alleen het verhaal van een wielrenner, maar ook van de geschiedenis van Italië. Het gedeelte dat in de Tweede Wereldoorlog speelt is spannend en bij het laatste stuk over de Tour in 1948 kon ik het boek niet wegleggen.

Een heerlijk boek, voor iedereen die van Italië, biografieën of natuurlijk van wielrennen houdt, al is dat laatste zeker geen voorwaarde.

zaterdag 21 juli 2012

Cowboys & Aliens (2011)

Het is ergens eind 19e eeuw in het ‘Wilde Westen’ van Amerika. Een man (Daniel Craig) ontwaakt in de woestijn, hij herinnert zich niets meer en heeft een vreemde metalen band om zijn rechterpols. Hij steelt kleren, een hond en een paard en rijdt naar het dichtstbijzijnde stadje. Daar is Ella, een vreemde vrouw die hem schijnt te kennen en iets van hem wil. De sheriff arresteert hem omdat hij Jake Lonergan is, een crimineel gezocht voor beroving en moord.
Kolonel Dolarhyde, de rijke veeboer die eigenlijk de baas is in het stadje, komt zijn zoon halen die in de cel zit. Opeens wordt het stadje aangevallen door vreemde machines. Er wordt geschoten en huizen ontploffen, en verschillende mensen worden door de vliegende machines van de straat geplukt en meegenomen.
De metalen band die Jake om zijn arm heeft blijkt een wapen te zijn, dat de machines en de vreemde wezens erin kan verslaan.
Niemand heeft enig idee wat er is gebeurd of wie die vreemde wezens in de onbekende machines waren, maar ze willen wel hun familieleden terughalen. Zo gaat een groep uit het stadje op pad, Lonergan, Dolarhyde, de priester, de salooneigenaar, de geadopteerde zoon van Dolarhyde, een jongentje, de hond en Ella gaan op pad om de verdwenen mensen terug te halen. Op hun tocht door de woestijn komen ze de oude bende van Jake tegen, die niet zo blij met hem is omdat hij het goud van de laatste beroving heeft meegenomen om een nieuw leven te beginnen met zijn lief. Ook komen ze Indianen tegen die hen in de eerste instantie gevangen nemen, maar al snel is het duidelijk dat ze elkaar allemaal nodig hebben willen ze de vreemde wezens verslaan.

Cowboys & Aliens is geen hoogstaand verhaal met allerlei diepe lagen erin. Het is gebaseerd op een stripverhaal en het levert precies wat het belooft, namelijk een heerlijke mengeling van de oude westernfilm met science fiction. Hoe vreemd dat ook mag klinken, het resultaat is absoluut vermakelijk en ook nog spannend. Van beide filmgenres worden de belangrijkste dingen op een leuke manier gemixt. De aliens zijn een soort enge reptielachtige wezens (en waarom is hun bloed altijd groen?), die met een ruimteschip zijn gekomen om te zien of de aarde geschikt is om te koloniseren. Het wilde westen, met zijn saloons, de rijke veeboeren, de dronken cowboys, Indianen en revolvers is heerlijk herkenbaar. Jake Lonergan heeft een zwarte hoed op, die hij op houdt, zelfs al valt hij in de rivier en moet hij een stuk zwemmen. Grappig is het dat Daniel Craig in deze film een beetje speelt zoals Steve McQueen in ‘The magnificent seven’, dezelfde manier van doen, dezelfde zwijgzaamheid, de manier van lopen etc., terwijl hij net als James Bond technische snufjes heeft. 
Steve McQueen in 'The magnificent seven'
Daniel Craig in 'Cowboys & Aliens'
Harrison Ford heeft een heerlijke rol van een chagrijnige veeboer die alles naar zijn eigen had zet, die later toch ook zachte kanten blijkt te hebben. Olivia Wilde, die ik niet ken uit andere films, vond ik ook aangenaam. Kortom: een fijne film voor een ontspannen (regenachtige) middag in de vakantie.

vrijdag 20 juli 2012

De planten groeien

Hoewel het weer niet heel erg meewerkt, ik kan me namelijk niet voorstellen dat die enorme hoosbuien van de laatste weken goed zijn voor de planten, heb ik sinds een paar dagen toch een paar leuke resultaten in mijn 'moestuintje in potten' op het balkon.
De boontjes waren natuurlijk al gegroeid, maar nu hangen er ook echt boontjes aan, die ik eerstdaags kan oogsten.
Boontjes
De paparika en de tomaat zijn ook al verder dan ze vorig jaar waren. Ik heb twee potten, en één pot doet gek genoeg nog weinig, maar in de andere pot zitten zowel al heel kleine groene tomaatjes, en een groen vruchtje dat een paprika gaat worden.
Tomaatjes (de groene bolletjes in het midden) met een bloeiende courgette op de achtergrond.
Een beetje moeilijk te zien, maar dat groene bolletje in het midden moet een parika gaan worden
De courgettes bloeien prachtig en ik hoop dat daar snel iets meer te zien is. In de aubergine, die heel mooi paars heeft gebloeid, zag ik opeens een paars bolletje, het begin van een echte aubergine.
Nu maar hopen dat de zon weer een beetje terugkomt en de warmte, want ik denk dat dat mijn plantjes en mijn oogst alleen maar ten goede kan komen. Ik vrees dat het met alleen maar regen bij deze mooie beloftes blijft.
Afwachten dus maar.

donderdag 19 juli 2012

Het geheime wapen, Sam Eastland

In het eerste boek van Sam Eastland ‘Het oog van de rode tsaar’, maakten we kennis met inspecteur Pekkala, onderzoeker in buitengewone dienst van tsaar Nicolaas II van Rusland. Na de Russische Revolutie was hij opgepakt en gevangen gezet in Siberië, waar hij jaren later door Stalin weer vandaan werd gehaald om een bepaalde zaak op te lossen.

Het geheime wapen’ is het tweede boek over Pekkala. Pekkala heeft nu opnieuw buitengewone bevoegdheden, de zogenaamde Schaduwpas die hem over toegang geeft en een assistent, majoor Kirov.

Het begint in de jaren vlak voor de Tweede Wereldoorlog.  (het is in 1937 of begin 1938. De achterflap zegt 1939, maar ergens in het boek zegt Stalin dat Hitler van plan is Oostenrijk en Tsjecho-Slowakije binnen te vallen, en dat gebeurde alle twee in 1938, dus dit verhaal moet zich daarvoor afspelen.)

Rusland leeft in de dreiging dat er een aanval zal komen. Stalin heeft opdracht gegeven een nieuw soort tank te ontwerpen, maar de kans bestaat dat Polen of Duitsland de plannen van dit nieuwe geheime wapen willen ontfutselen. Terwijl Pekkala zich hiermee bezighoudt, verandert het onderzoek van karakter als de ontwerper vermorzeld onder zijn eigen tank wordt aangetroffen. Welke rol speelt ‘het witte gilde’, dat bestaat uit oude aanhangers van de tsaar? En welk dubbelspel speelt Stalin met het witte gilde? En hebben de twee zaken wel met elkaar te maken?

Pekkala moet, zonder enige middelen, deze misdaden oplossen en moet zien te laveren tussen Stalin’s onberekenbaarheid, de algemene angst en zijn eigen herinneringen aan betere tijden.

De herinneringen aan vroeger; de gesprekken die Pekkala had met tsaar Nicolaas, de ontmoeting met Raspoetin die dronken bij zijn huis aankwam en de relatie met zijn Ilya  zijn mooi beschreven en voegen een heel eigen dimensie toe aan het boek. Tsaar Nicolaas komt uit die herinneringen naar voren zoals we hem kennen uit de geschiedenis en ook tsartisa Alexandrea is herkenbaar. Je zou hier de kleine kanttekening kunnen plaatsen dat dit een misschien wat oppervlakkige beschrijving het keizerlijk paar is, maar zo storend is het niet.

Pekkala en Kirov vullen elkaar mooi aan, de oudere man die alles heeft verloren en leeft in het besef dat het elk moment voorbij kan zijn, de jongere man die probeert om er iets moois van te maken en bij nader inzien minder idealistisch en naïef is dan hij op het eerste gezicht lijkt.

Sam Eastland weet in dit boek knap weer te geven hoe de angst regeert in een samenleving waar iedereen elkaar in de gaten houdt, waar de geheime dienst oppermachtig is en niemand is vrijgewaard voor vervolging en een enkele reis naar Siberië.

‘Het geheime wapen’ is een geweldig nieuw deel in wat, naar ik hoop, een lange serie gaat worden. Met een leuke bijrol voor de kumquats van majoor Kirov.

dinsdag 17 juli 2012

Nieuwe boeken en boeken opruimen

Er is weinig dat ik zo graag doe als het kopen van boeken. Ter ere van de vakantie of het weekend, omdat ik een nare bui heb en opgevrolijkt moet worden, omdat ik het verdiend heb en natuurlijk gewoon omdat dat ene boek uit is dat ik per se moet hebben. Gelukkig sta ik hier niet helemaal alleen in, er zijn meer mensen die graag en veel boeken kopen. Zo weet ik nog dat vriendin M. en ik eens in een kerstvakantie naar Amsterdam gingen, zij om een winterbroek en ik om winterschoenen. Maar waar kwamen we beiden mee thuis? Juist, boeken.

Ook de laatste weken heb ik weer een aardig stapeltje bij elkaar weten te brengen. Niet alles is nieuw, er zit wat tweedehands bij en tegenwoordig kijk ik ook naar de aanbiedingen en de goedkope versies. Alles scheelt in deze economische tijden.
Een deel van de nieuwe oogst, Corrado bewaakt de stapel
Maar goed, zoveel boeken kopen betekent ook dat je af en toe boeken weg moet doen. Anders houd je geen ruimte over in de kasten. In bijna elke kamer van mijn huis staan boekenkasten en als ik niet oppas dan zijn die allemaal binnen de kortste keren overvol.
Nu heb ik weinig moeite met boeken wegdoen. Regelmatig struin ik door de kasten en haal ik alles eruit dat weg kan. Hierin heb ik de gekke tik dat het wel een bepaald rond getal moet zijn. Ik kan niet drie boeken wegdoen, dan moeten er nog twee uit de kast om het getal op vijf te krijgen. De boeken die ik weg doe zijn grofweg te verdelen in drie categorieën.
-        De boeken die ik niet mooi vond
-        De boeken die ik oke vond, maar die ik nooit zal herlezen.
-        De boeken die ik alleen maar heb gekocht omdat ik dacht dat ik die moest hebben, de zogenaamde ‘klassiekers’, maar waar ik ook weinig aan vond.

Dan nu de belangrijke vraag: Hoe kom je van boeken af, waar kun je ze laten?
-        Vrienden en familie. Ik geef regelmatig stapeltjes boeken aan mijn ouders, mijn tante E. of vriendin M. (ja, er staat weer een stapeltje voor je klaar)
-        Verkopen aan ‘de Slegte’, maar dat doe ik niet zo vaak. Zoveel krijg je er niet voor en het is een heel gedoe om de boeken erheen te krijgen. Bovendien nemen ze niet altijd alles aan. Ik weet nog dat ik probeerde om ‘De kleine vriend’ van Donna Tart aan hen te slijten, en het boek ook zo weer terug kreeg, toen ik bovenkwam in de winkel snapte ik waarom, er stonden al vijf exemplaren.
-        Weggeven aan de Kringloopwinkel
-        In de trein, in de bus of tram(hokje) laten liggen, voor de gelukkige vinder. (hier ben ik altijd een beetje bang dat een medereiziger mij hijgend achterna komt om het ‘vergeten boek’ terug te brengen)
-        Bovenop de papierbak leggen, ook voor de gelukkige vinder.
-    Verkopen via Marktplaats/bol/boekwinkeltjes (nadeel, veel gedoe en dikke boeken zijn de moeite niet, omdat de verzendkosten meer zijn dan de prijs die je ervoor krijgt)

Ik heb weer heel wat ruimte, en dat mocht ook wel, zeker met die stapel nieuwe boeken. Nu alles netjes in de kast staat en ik de kasten een beetje opnieuw heb ingedeeld is dit het resultaat. (dit is alleen de grote wand in de woonkamer) Maar wat een heerlijkheid om weer zoveel nieuwe boeken te hebben en overzichtelijke kasten, waar ik precies weet waar alles staat. En er is gelukkig ook nog wat ruimte voor nog meer nieuwe boeken…
Opgeruimde boekenkasten

maandag 16 juli 2012

De moord op de Romanovs

Alix en Nicky in 1894
tijdens hun verloving
In de nacht van 16 op 17 juli 1918 werden in een kelder in Jekatarinaburg de laatste tsaar van Rusland, Nicolaas II, zijn vrouw Alexandra en hun vijf kinderen, samen met hun bedienden en de dokter doodgeschoten.

De onvrede was steeds verder opgelopen in Rusland en toen de Eerste Wereldoorlog in 1914 uitbrak, werd dat alleen maar erger. In maart 1917 (februari in de Russische jaartelling) moest tsaar Nicolaas II aftreden. Hij ondertekende ook de abdicatie voor zijn zoon Alexei, omdat die nog maar 12 was en ziek. Alexei kon niet alleen regeren. 

De broer van Nicolaas, Michael, weigerde de troon en vanaf dat moment was Rusland niet langer een keizerrijk. Driehonderd jaar Romanov dynastie was tot een einde gekomen. Het was een beetje onzeker wat er moest gebeuren met de Keizerlijke Familie, konden ze blijven, of moesten ze weg uit Rusland? 

De Engelse koning heeft op een gegeven moment gezegd dat ze wel naar Engeland konden komen, tenslotte was Nicolaas zijn neef. Maar een paar dagen later werd die uitnodiging weer ingetrokken, in Engeland was men bang voor de consequenties.

Tsaar Nicolaas II in gevangenschap, 1918
De Voorlopige Regering die de macht in maart had overgenomen, kwam in november (oktober in de Russische jaartelling) ten val toen de bolsjewieken onder leiding van Lenin de macht grepen.

De Keizerlijke familie kwam in Jekatarinaburg terecht en werden gevangen gezet in het Ipatiev huis. Lenin wilde van de tsaar af en gaf uiteindelijk de opdracht aan de Sovjet in Jekatarinaburg om de Keizerlijke Familie te executeren.

Zij werden midden in de nacht meegenomen naar de kelder, met de smoes dat ze weg moesten omdat de tegenstanders van de bolsjewieken te dicht bij kwamen, maar dat er eerst een foto gemaakt moest worden omdat er geruchten waren dat ze dood waren. In de kelder werden ze allemaal neergeschoten en degenen die niet meteen was gestorven, werd van dichtbij neergeknald of afgemaakt met bajonetten. De lijken werden vervolgens begraven in de bossen en kort daarop verder weg begraven. 

De bolsjewieken hebben steeds ontkent dat de gehele Keizerlijke Familie was neergeschoten en beweerde dat de Alexandra en de kinderen op een andere plek gevangen was genomen. Heel lang is er geen zekerheid geweest over het lot van de Romanovs. In 1991 is het grote graf gevonden met Nicolaas, Alexandra, drie dochters en de bedienden en de dokter, en pas in 2007 is het laatste graf gevonden met Alexei en een van zijn zussen. DNA onderzoek heeft bevestigd dat het om de Keizerlijke Familie gaat. We weten eindelijk met zekerheid wat er gebeurd is.

Omdat deze verschrikkelijke moord vannacht 94 jaar geleden zal hebben plaatsgevonden, heb ik ter ere van hen hier een boek over de Romanovs.

The Romanovs. Love power and tragedy’ is één van de mooiste boeken over de Romanovs die er ooit gemaakt is. In dit prachtig gebonden boek wordt in meer dan 300 pagina’s het verhaal van Nicolaas en Alexandra verteld.

Hun jeugd, hun verloving, het huwelijk, de hoop op een troonopvolger, Rasputin, het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog en het einde. Aan de hand van dagboekfragmenten, maar vooral heel veel foto’s wordt verslag gedaan van wat ze hebben gedaan, hoe ze eruit zagen, wat er gebeurde. 

Maar niet alleen foto’s uit het familiealbum zijn er in overvloed, ook foto’s uit hun dagboeken en brieven, de afbeelding van de toegangskaart voor het kroningsfeest en door de grootvorstinnen gemaakte aquarellen. Deze persoonlijke inkijkjes geven diepte aan wat we weten over de Keizerlijke Familie en maken hen mensen van vlees en bloed.

Het is een schitterend en indrukwekkend boek, een boek dat bijna elke Romanov-geïnteresseerde noemt als hét boek dat meegaat naar een onbewoond eiland. En dat geldt ook voor mij. 

zondag 15 juli 2012

Augustinus

Het was trots dat Engelen in duivels veranderde, en het is nederigheid dat mensen tot Engelen maakt.

Standbeeld van St. Michael in de Engelenburcht, Rome
foto door mij gemaakt 2011
Augustinus 354-430 (kerkleraar, filosoof, theoloog)

vrijdag 13 juli 2012

Zomervakantie

Zeven weken geen leerlingen, geen studiewijzers, geen so’s, geen toetsen, geen correctiewerk, geen regels, geen schoolleiding, geen vergaderingen en geen studiedagen.

Mijn kast is opgeruimd op school, kopieerwerk voor volgend jaar is ingeleverd, gekopieerd en ligt klaar in de kast om uitgedeeld te worden, rapporten zijn geschreven en uitgedeeld. Ik heb mijn mentorklas vaarwel gezegd (ze waren erg lief, al werkten ze voor geen meter) en mijn collega’s gedag gezegd. Ik ben er klaar mee, met dit jaar en met school op dit moment.

Ik ga me voorbereiden op iets veel leukers, namelijk de vakantie naar Rome die er aan komt, en de boeken die ik ga lezen, de afspraken met vriendinnen die ik ga maken. Ik ga genieten van de vakantie, uitrusten, yoga doen, keutelen op mijn balkon, fietsen, ontspannen en uitrusten. Kortom, ik ga genieten.

School is out for summer!

donderdag 12 juli 2012

Zo ook op aarde, Davide Enia

Davidu is negen jaar oud en woont in Palermo, een stad waar eer het belangrijkste is en waar de mannen mannen zijn (of vinden dat ze mannen zijn). De maffia is op de achtergrond aanwezigheid, en van geweld kijkt niemand op.

Davidu en zijn vriendjes vormen een club en zoals altijd is er altijd één van de jongens het pispaaltje. Maar ondanks zichzelf komt Davidu op een gegeven moment voor Gerruso op en neemt hem in bescherming. Dat kan ook te maken hebben met het feit dat het nichtje van Gerruso, Nina, erbij staat. Hij wordt verliefd op Nina, maar dat komt geen steek verder in de jaren die volgen.

Davidu’s moeder is verpleegkundige, en zijn vader is overleden. Zijn vader, de Ridder, was een bokser, die net vlak voor zijn ultieme overwinning bij een motorongeluk omkwam. Toch is Davidu niet alleen. Ten eerste is daar Gerruso, die sinds Davidu hem hielp, niet meer van zijn zijde is geweken, al zal Davidu altijd zeggen dat ze geen vrienden zijn.
Ook heeft hij oom Umbertino, die leerde boksen van een gedeserteerde soldaat uit het Amerikaanse leger, de Neger. Umbertino kon al vechten, maar van de Neger leerde hij hoe hij zijn voeten moest gebruiken en zijn handen in de verdediging. De Neger leerde Umbertino om snel te zijn.

Na een verloren finale besluit Umbertino een boksschool op te richten, en een van zijn eerste leerlingen is Franco, die een bokser kan analyseren en zo weet hoe een tegenstander kan reageren. Samen weten ze de boksschool succesvol te maken, zeker als ze een heel inventieve manier bedenken om tegenstanders uit te schakelen. Oom Umbertino ziet het talent van Davide en zal hem leren boksen.

We leren opa Rosario kennen die zo zwijgzaam is en gevangen heeft gezeten in een krijgsgevangenkamp in Afrika. Daar heeft hij onder vreselijke omstandigheden moeten zien te overleven en heeft vriendschappen voor het leven opgedaan. Opa Rosario kookt en zwijgt in de tuin, maar komt wel naar elke bokswedstrijd kijken.

Davidu’s oma leert hem Latijn en leert hem vloeken, want daar kun je volgens haar maar beter verstand van hebben en zij beseft dat je veel kunt zeggen als je zwijgt en niets kunt zeggen als je praat.

Al deze mensen vertellen hun eigen verhaal en het verhaal van Davidu’s vader die hij nooit gekend heeft, terwijl Davidu jarenlang traint om de finale te winnen, de finale die oom Umbertino en zijn vader nooit gewonnen hebben.

Davide Enia is een acteur en toneelschrijver en ‘Zo ook op aarde’ is zijn debuutroman. Ik merk dat toneel wel, je ziet de scene’s echt voor je en het voelt  alsof je er zelf bij bent, met zoveel vaart is het geschreven. Je leest het dan ook in één adem uit. De dialogen zijn pakkend en soms hilarisch grappig, de situaties krachtig en soms schrijnend triest. De verhalen van alle personen buitelen en wervelen langs en om elkaar heen en weven zich ineen tot een kleurrijk tapijt, net zo kleurrijk als het leven in Palermo.

Originele Italiaanse titel: Così in terra
Uitgegeven in 2012
Nederlandse uitgave 2012 door uitgeverij De bezige bij
Nederlandse vertaling: Manon Smits
Bladzijdes: 334

dinsdag 10 juli 2012

Is geschiedenis sexy?

Zouden mijn leerlingen die vraag moeten beantwoorden, dan zal het antwoord ongetwijfeld ‘nee’ zijn. De fijne nuances van het leenstelsel, het verloop van de Cuba crisis of de gevolgen van de industriële revolutie zijn voor de gemiddelde vijftienjarige nu eenmaal volstrekt niet interessant en zeker niet sexy.

De Borgias bij elkaar
Toch, als je de historische televisieseries van de afgelopen jaren bekijkt, dan lijkt het erop dat geschiedenis dat wél is. Na ‘Rome’ en, ‘the Tudorsis er nu ‘the Borgias. Er komt geen einde aan en het publiek lijkt er ook nog lang niet zat van te zijn. Deze series, of ze nu in Engeland of de VS gemaakt worden, hebben de belangstelling voor de geschiedenis behoorlijk aangewakkerd. En de manier om dat te doen is simpel: gooi er een paar stomende seksscènes in (het liefst gefilmd door doorzichtige gazen bedgordijnen), wat geweld en flink wat drama en je zit gebakken als producent. Om de historische feiten hoef je je dan amper meer te bekommeren.
Polly Walker en James Pulefroy in Rome

Het is natuurlijk niet allemaal kommer en kwel. Begrijp me vooral niet verkeerd, ik kijk de series ook en ik geniet ervan. Ten eerste spelen er altijd geweldig goede (vooral Britse) acteurs in. In ‘Rome’ hadden we Polly Walker, Kevin McKidd en Cierian Hinds, in ‘the Tudors’ spelen onder andere Sam Neill en sir John Gielgud, in ‘the Borgias’ hebben we sir Derek Jacobi en Jeremy Irons. Deze mensen zijn altijd een genot om naar te kijken.
De sets zijn fantastisch en overduidelijk vol liefde en met oog voor detail in elkaar gezet. Zo gaf de serie ‘Rome’ heel goed weer wat voor een kosmopolitische, drukke wereldstad Rome geweest moet zijn in die tijd en allerlei details over de Romeinse godsdienst, de Religio Romano, klopten heel aardig.
Anna Boleyn met een wel heel
modern hoedje
Wel een probleem is het gebrek aan accuratesse. Want er wordt behoorlijk gerommeld met de historische werkelijkheid. Dan heb ik het niet over de kostuums, die redelijk in de buurt komen, met wat moderne aanpassingen waar ik mijn hoofd over schud, maar die ik ze kan vergeven. Dan heb ik het zeker  niet over kleine vergissingen, zoals de papegaaien uit het Amazonegebied die in ‘Rome’ te zien waren, of over aanpassingen die worden gemaakt voor een beter verloop van een verhaallijn. Anna Boleyn heeft haar broers onthoofding niet vanuit het raam van de Tower gezien, maar het is mooi drama en dat een regisseur dan ervoor kiest om dat toch te laten plaatsvinden, is te begrijpen.  

Dat niet alle gebeurtenissen getoond kan worden, is ook duidelijk. Je kunt niet elke conversatie tot in de detail weten en ook niet tot in de puntjes alles weergeven. Het is tenslotte wel drama, geen documentaire. Bovendien zou dat ongelofelijk saai worden. Maar is het werkelijk zo moeilijk om de grote feiten correct te krijgen? Gebeurtenissen worden versimpeld, personen samengevoegd of gewoon weggelaten en jaartallen kloppen niet. Zo heeft in ‘The Tudors’ Hendrik maar één zuster in plaats van twee, die trouwt met de verkeerde koning in een verkeerd jaar en krijgt niet de kinderen die ze in werkelijkheid wel heeft gehad (die trouwens van belang zijn voor het verloop van de geschiedenis daarna). En meer van dat soort domme dingen die gemakkelijk vermeden hadden kunnen worden zonder concessies te doen aan de vaart en de dramatiek van de serie.
Ik vind, als historica, de fouten in de historische gebeurtenissen en details vervelend, maar ik kan me ook voorstellen dat de gemiddelde kijker dit veel minder irritant vindt. Veel mensen zullen gewoon genieten van prachtig gespeeld drama dat zich toevallig niet in het Londen, Amsterdam of New York van nu afspeelt, maar in de Romeinse tijd, of de 15e eeuw. Over de historische fouten zou je misschien nog heen kunnen stappen. Of ‘the Borgias’ trouwens veel historische fouten bevat weet ik niet, ik heb afgelopen zaterdag nog maar één aflevering gezien en dat is wat te snel om al een oordeel te kunnen vellen, dus misschien valt het nog mee.

Maar de grote vraag blijft, als je toch zoveel goede dingen in een serie bij elkaar hebt, waarom is het dan alsnog nodig er zoveel seks in te stoppen? Binnen de eerste vijf minuten van de eerste aflevering van ‘the Borgias  was er al de eerste seksscène en nog twee minuten later hadden we de aanwijzingen voor incest.
The Tudors’ had posters met een halfnaakte Anna Boleyn in de omhelzing van koning Hendrik om de serie aan te prijzen en bij ‘Rome’ kon je je er bijna over verbazen dat de Romeinen nog in staat waren geweest om een heel rijk te veroveren, zoveel seks was er te zien.
Het is eigenlijk vrij beledigend, als je erover nadenkt. Alsof wij, de kijkers, niet in staat zijn om iets mooi te vinden of onze aandacht erbij te houden als er geen seks te zien is.
History sells? Misschien. Maar ik denk echter dat het nog altijd is; sex sells.

maandag 9 juli 2012

De laatste dagen van het schooljaar

We zijn bezig met de laatste dagen van dit schooljaar en op de een of andere manier vallen ze me zwaar. Er zitten altijd een heleboel rare gewoontes, verplichtingen en dingen die nu eenmaal zo gedaan worden vast aan die laatste dagen.
Als de proefwerkweek gedaan is, is er tijd om na te kijken en de cijfers in te voeren. Vriendin M. en ik hadden het er nog over dat het tegenwoordig toch wel prettig is dat je dit tegenwoordig vanuit je huis op je eigen computer kunt doen. Ik kan mij nog de tijd herinneren dat je echt naar school moest om het in te leveren, zelfs al was je die dag vrij.
Maar als de cijfers eenmaal bekend zijn, komt het ergste; het teruggeven van de toetsen. Dit kan heel gemakkelijk geregeld worden, de leerlingen kunnen tussen bepaalde tijden lokaal-hoppen om alle docenten te spreken. Dat is ontspannend en leuk. Maar toen een paar jaar geleden de minister van onderwijs bijna in een stuip terecht kwam omdat er (oh shock en horror) te weinig uren gegeven werd, is er bedacht dat het teruggeven van de toetsen klassikaal in vaste uren moet gebeuren. De minister ligt allang in een stuip van andere dingen, maar deze maatregel is er nog. Een verschrikking voor de leerlingen en voor ons, want niemand heeft meer zin om die toetsen intensief door te nemen. En het verzoek van het MT was om de leerlingen vooral in het lokaal te houden, veertig minuten lang. Tsja, het eerste uur ging het nog oke, maar al snel werd het complete chaos. Toevallig is dat het soort chaos waar ik wel in gedij, namelijk de chaos van de burgerlijke ongehoorzaamheid, dus ik heb er mijn steentje aan bij gedragen door leerlingen inderdaad eerder weg te laten gaan.
In deze laatste dagen krijg je ook nog eens te maken met, als ik het zo bot mag zeggen, zeurende leerlingen. Sommigen zien namelijk de bui hangen, schrikken van hun eindcijfer en hopen nu met een extra opdracht voor elk vak zo hoog te scoren dat ze vier periodes slecht werken ongedaan kunnen maken en komen daarom bedelend langs bij alle docenten. Onnodig te zeggen dat dit natuurlijk niet werkt en dat zorgt voor een heleboel moeizaam gedoe.
Mentoren die bij je langs komen om te zien of er nog iets te regelen valt, afdelingsleiders die steeds bezorgder gaan kijken want er blijven er nu wel heel veel zitten en de formatieplanningen kloppen dan niet meer. Bovendien waren de examenresultaten ook al niet om over naar huis te schrijven en de schoolleiding roept dat we volgend jaar goed moeten evalueren.
Ellendig woord, evalueren. In het onderwijs moet altijd veel geëvalueerd worden, dat begint al bij de opleidingen. Het komt erop neer dat je met elkaar verzandt in een soort wollig geklets met een conclusie die niemand begrijpt. Dit komt omdat de oplossing van een heleboel problemen in het onderwijs namelijk best heel simpel is. Laat de docenten gewoon eens lesgeven zonder allerlei dingen van bovenaf te regelen en allerlei idiote maatregelen te nemen die het onderwijs er niet beter en zeker niet leuker op maken. Maar dat is waarschijnlijk weer een compleet ander verhaal.

De afbeelding komt van omroepgelderland.nl. Ik heb er geen recht op, dus laat het me maar weten als ik het moet weghalen.

zondag 8 juli 2012

Moeder Theresa

Er zijn veel mensen die de grote dingen kunnen doen, maar er zijn maar weinig mensen die de kleine dingen willen doen.

zaterdag 7 juli 2012

Kloostertuin Elburg

Toen ik een paar weken geleden met mijn tante E. in Elburg was voor de schilderijententoonstelling in de sjoel hebben we ook de Kloostertuin bezocht. Nu onderdeel van het Museum van Elburg, en met een aantal leuke kunstwerken. Zoals hier de moeder met kinderen (op de achtergrond het Museum Elburg)

Maar ze hadden ook modernere beelden, zoals deze Rattenboom, met allemaal kleine ratjes die naar boven liepen, je ziet hier maar één kant, maar aan de andere kant van de boom en tot helemaal bovenaan waren kleine ratjes te zien.

Deze Vis vond ik eigenlijk heel erg mooi. Ik vind dat samenspel van steen en ijzer mooi gedaan.
Er waren nog meer beelden te zien, zoals de Stier of de Octopus met Watervrees (erg grappig), maar daar heb ik geen foto's van. De kloostertuin is een rustig stukje zoals dat soort hofjes altijd van die rustige plekjes zijn, maar ik vond het wel de moeite waard om er even rond te lopen.

vrijdag 6 juli 2012

Indexed, een weblog

Het internet is een verzameling van de meest vreemde dingen, maar ook ontzettend leuke zaken kun je hier vinden. Van sommige dingen wilde ik dat ik ze nooit was tegengekomen en bij andere blijf ik steeds terugkomen.
Zo heb ik een blog gevonden dat Indexed heet, iemand die op van die kleine indexkaartjes met kleine tekeningen en grafiekjes allerlei situaties duidelijk maakt. Elke ochtend van maandag tot en met vrijdag staat er een nieuw indexkaartje klaar.

Wat te denken van de bovenstaande die 'Somehwere a little girl cried' heet. Of van de volgende:
die gaat over de theorie waarom dingen exploderen.
Ik vind ze ongelofelijk grappig, maar vaak ook heel erg waar zoals de laatste die ik jullie niet wil onthouden die 'But it just might' heet:


Elke dag heb ik een paar blogs en websites die ik afga om te zien en te lezen of er nog iets nieuws bij is gekomen, en Indexed hoort daar zeker bij.

donderdag 5 juli 2012

Dinsdag is voorbij, Nicci French

Het tweede deel in de serie over Frieda Klein is maar liefst nog leuker en spannender dan het eerste deel ‘Blauwe maandag’.

In ‘Dinsdag is voorbij’ wordt een dode man gevonden in de stoel bij een psychiatrisch patiente. Ze had niet door dat hij dood was en heeft hem al drie dagen van kopjes thee en broodjes voorzien. Het probleem is dat de identiteit van de man volstrekt onduidelijk is.

Inspecteur Karlsson vraagt de hulp van Frieda Klein, om hem te helpen de zaak te ontwarren. Ondanks zichzelf moet Frieda toegeven dat ze het leuk vindt om bij zaken betrokken te raken en te helpen de puzzel op te lossen.

Langzaam komen ze erachter dat de dode Robert Poole is, maar dat blijkt een geleende identiteit te zijn. Als ze de contacten van de dode nagaan, blijkt hij een oplichter te zijn geweest, maar wie heeft hem dan vermoord? En wie is de vrouw in de verlaten boot die wacht op iemand die niet terug komt? En wat is er tijdens de vorige zaak nu werkelijk gebeurd tussen Alan Dekker en zijn broer Dean? En welke effecten hebben die gebeurtenissen op Frieda?

Tussen de bedrijven door helpt Frieda nog cliënten, probeert ze haar nichtje op het rechte pad te houden, het leven van haar schoonzuster in goede banen te leiden en probeert ze over de breuk met Sandy heen te komen. 

Joseph, Reuben, Sasha en Inspecteur Karlsson spelen allemaal weer een rol en dat is erg fijn. Je leert ze steeds beter kennen en daardoor gaan deze personen meer voor je leven. Ik vind het leuk dat je meer achtergrond weet en dat er ook verwezen wordt naar het vorige boek. Niet dat dat storend is voor iemand die deel 1 niet gelezen heeft, er wordt voldoende uitgelegd zodat iedereen het kan volgen. 

De zaak is spannend en zit goed in elkaar en pas op het einde kreeg ik een vermoeden hoe het in elkaar zat. Een spannend boek, knap geschreven en erg prettig leesbaar, met een hoofdpersoon en een heleboel bijpersonen (is dat een woord?) die ik elk boek leuker ga vinden. Het wachten is nu op deel 3.

dinsdag 3 juli 2012

Mijn balkon is klaar voor de zomer

Hoewel het nog twee weken duurt, is het bijna zomervakantie voor mij. Ik wilde alvast mijn balkonnetjes op orde hebben en dit weekend heb ik dus een paar nieuwe plantjes gekocht bij het tuincentrum van de stadskwekerij, waar de kwaliteit geweldig is en de prijs erg laag, zeker vergeleken met sommige tuincentra van grote ketens.
Mijn balkons zien er prachtig uit, helemaal klaar voor de zomer. Van het achterbalkon heb ik geen foto, maar wel van het voorbalkon. In de rekjes aan de rand hangen vooral kruiden, maar ook bijvoorbeeld een campenula. Op de grond staan onder andere een cosmea en een Agapanthus (Afrikaanse lelie)

Zie hier mijn grote trots, de bougainville, een klein stukje Italie op mijn balkon. Op het tafeltje staat en hele grote citroenmelisse en in de lange bak in de hoek zaai ik worteltjes en bietjes. Ervoor staan bieslook en basilicum en ertussen ligt Silvia.
De rest van het 'moestuintje', al behoorlijk gegroeid zoals jullie kunnen zien. De boontjes, de paprika en de tomaten beginnen nu allemaal te bloeien, dus ik heb goede hoop op vruchtjes en groentes deze zomer.

maandag 2 juli 2012

Staat van verwondering, Ann Patchett

In de jungle van de Amazone is onderzoekster professor Annick Swenson druk aan het werk om een nieuw vruchtbaarheidsmedicijn te ontwikkelen. De laatste jaren echter heeft ze bijna geen contact meer met het farmaceutische bedrijf waar ze voor werkt en daar begint men zich zorgen te maken. Wordt het geld wel goed besteed en komt er nog wel een medicijn? 

Medewerker Anders Eckman wordt ernaar toe gestuurd om te kijken hoe het zit, maar al snel komt het bericht dat hij is overleden aan een of andere tropische koorts en in de jungle begraven is. Dan stuurt het bedrijf Marina Singh. Zij moet niet alleen uitzoeken hoe de stand van zaken met betrekking tot het medicijn is, maar ook wat er met haar collega Anders gebeurd is.

Als ze arriveert in Brazilië, raakt haar bagage zoek en die krijgt ze ook niet meer terug gedurende de tijd dat ze er is. Ze wacht op de komst van professor Swenson, want niemand weet precies de weg naar de woonplaats van de stam waar de onderzoekers nu al jaren verblijven. In het appartement van Swenson wonen de Bovenders, die fungeren als een soort poortwachters en niemand iets vertellen of iets doorgeven over professor Swenson, waar zij is of wat ze doet en daarin trouwens heel irritant zijn.

Als de professor uiteindelijk naar de stad komt voor het inkopen van voorraden, neemt Marina het besluit om met haar mee te gaan. In de jungle blijkt de wereld nog vreemder te zijn dan ze had verwacht. Was de Braziliaanse stad al een vreemde wereld, in de jungle is alles onbekend. Marina maakt kennis met anaconda’s, de rituelen van de stam, de onderzoekers. 

Ze komt erachter dat het vruchtbaarheidsmedicijn waaraan gewerkt wordt misschien een nog groter geheim verbergt, namelijk een malaria medicijn. Ondertussen wordt steeds duidelijker waar professor Swenson mee bezig is en wat er met Anders is gebeurd.

Er worden voor dit boek vergelijkingen gemaakt met Heart of Darkness van Joseph Conrad. Ik denk dat dat teveel eer is.

Ann Patchett heeft met ‘Staat van verwondering’ wel een boek geschreven waarin die staat van verwondering goed doorwerkt. Marina, die thuis in een vrij uitzichtloze affaire met haar baas zit, blijft op afstand van alle gebeurtenissen, ze staat erbij en kijkt ernaar, en neemt nooit het heft in handen. Ze drijft op de gebeurtenissen mee, zoals de planten op de Amazone drijven. Of het nu in de stad is, in de contacten met de Bovenders of met de stam, ze doet niets.

Marina heeft een moeizame verstandhouding met professor Swenson, wier studente zij is geweest en die er deels voor verantwoordelijk is dat Marina, na een gruwelijke fout, van studierichting is veranderd.

Annick Swenson is een verschrikkelijk mens, koud en gevoelloos, iemand die alles opoffert voor het grotere goed, namelijk de wetenschap. Een egoïste, die er niet voor terug deinst om het medicijn dat ze aan het ontwikkelen zijn op zichzelf uit te proberen, zonder acht te slaan op de morele implicaties voor het kind dat hieruit voort komt. Een vrouw die, als het kind doodgeboren wordt, zich op haar aller kilst laat zien.

Ze is iemand die het niet juist vindt om in te grijpen als er bij de stam zieken zijn die zij kan genezen, maar die de stam wel gebruikt voor haar experimenten. Kortom, ik kreeg in dit boek een hartgrondige hekel aan Annick Swenson, en eigenlijk ook aan Marina die er nooit tegenin ging en zich alles maar liet aanleunen en overal in meeging, uit een soort oud schuldgevoel en misplaatste heldenverering.

Wel mooi vond ik in dit boek een aantal rake en mooie beschrijvingen, sommige ook heel grappig, zoals die van de kuifkoekoek ‘een vogel waarmee je de binnenkant van een jampotje kunt schoonmaken’.

Ik heb ‘Staat van verwondering’ wel uitgelezen, maar niet met heel veel plezier, hoewel op het einde er nog wel twee zaken worden rechtgezet. Maar de boodschap die ik uit dit boek heb gehaald is dat teveel leven voor de wetenschap een zielloos mens oplevert en teveel heldenverering iemand oplevert die geen moreel standpunt durft in te nemen.

zondag 1 juli 2012

Chinees spreekwoord

Een boek is een tuintje dat je bij je kunt dragen in je zak.
Ik heb deze afbeelding gevonden ergens op internet.
Als iemand er bezwaar tegen heeft dat ik deze gebruik, laat het me maar weten, dan verwijder ik de afbeelding.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...