vrijdag 31 januari 2014

Vijf op vrijdag: 5x boeken om naar uit te kijken (non-fictie)

Vorige week had ik al het lijstje met de 5 fictie boeken uit de afgelopen vijf jaar waar ik erg naar uitkijk om ze te lezen, deze week volgen de vijf non-fictie boeken die hier in de kast staan om gelezen te worden. Ze komen allemaal uit de afgelopen vijf jaar.
Op volgorde van de foto hier de lijst:
  • The last tsar van Donald Crawford. Een nieuw uitgekomen boek over Michael, de broer van tsaar Nicolaas II die na de troonsafstand in maart 1917 tsaar zou moeten worden. Hij sloeg de kroon af en vanaf dat moment was de monarchie in Rusland voorbij. Interessante man.
  • Verloren adel van Douglas Smith. We blijven in Rusland met dit zeer leesbare boek over het lot van de adellijke Russische families na de revolutie van 1917.
  • Freddy Mercury, de definitieve biografie van Lesley-Ann Jones. Queen rules, nog altijd. Ik ben heel benieuwd naar het leven dat Freddy Mercury heeft geleid.
  • Steve McQueen van Marc Eliot. Een nieuwe biografie over Steve McQueen. Je kunt nooit genoeg biografieen over Steve McQueen lezen, vind ik.
  • Congo van David van Reybrouck. Zo'n heerlijke dikke pil die als het goed is bijzonder goed leesbaar moet zijn (zoals zoveel goede historische non-fictie boeken de laatste jaren). Dit boek ligt al meer dan een jaar in de kast, maar dit jaar wil ik het lezen.
En ja, opnieuw voor het grootste deel historische boeken en twee biografieeen van beroemdheden. Ik begin een klein patroon te ontdekken hier...

donderdag 30 januari 2014

Coraline, Neil Gaiman

Coraline is net met haar ouders verhuisd. Ze heeft nog even alle tijd voor zichzelf, want ze hoeft nog niet naar school. Haar ouders werken beide vanuit huis en zijn lief, maar hebben weinig aandacht voor haar. Coraline vind het heerlijk om op ontdekkingsreis te gaan en zo leert ze de buren kennen. Miss Spink en Miss Forcable, gepensioneerde actrices en meneer Bobo die een muizentheater heeft.
Ze vindt een deur waar echter alleen maar een gemetselde muur achter zit, die volgens haar moeder vroeger toegang gaf tot het huis ernaast.
Meneer Bobo geeft Coraline hierna de boodschap dat de muizen hebben gezegd dat ze niet door de deur moet gaan en Miss Spink ziet in de theeblaadjes dat er gevaar dreigt.

Als ze een keer alleen thuis is opent Coraline de deur toch nog een keer en nu is er opeens een doorgang. Ze komt in een wereld terecht die op het eerste gezicht leuker lijkt dan haar eigen wereld, met een nieuw stel ouders, alleen hebben Andere Moeder en Andere Vader knopen als ogen. Andere Moeder wil Coraline graag houden (en haar ook knopen als ogen geven), maar Coraline wil terug naar haar eigen wereld, vooral als ze merkt dat Andere Moeder al eerder kinderen heeft gehouden. Coraline krijgt de hulp van een kat die zinnige dingen zegt en gaat de uitdaging aan met Andere Moeder. Als ze de zielen van de andere kinderen én haar eigen ouders terug vindt, zal Andere Moeder haar laten gaan. Met behulp van de kat gaat Coraline op ontdekkingsreis, maar Andere Moeder is niet van plan om eerlijk te spelen.

Coraline is een bijzondere novelle, een sprookje voor volwassenen met een behoorlijk horrorelement erin. Neil Gaiman is een begenadigd schrijver die in staat is om de enge parallelle wereld volkomen geloofwaardig te maken.
Ik vond vooral de chagrijnige kat heerlijk die in de echte wereld niet sprak, maar in de Andere Wereld wel. Er was geen Andere Kat met knoopogen omdat, volgens de kat, katten zichzelf een stuk beter bij elkaar kunnen houden dan mensen. De kat heeft ook geen naam omdat katten wel weten wie ze zijn. Ondertussen geeft de kat wel onmisbare hulp en adviezen.

Geweldige beschrijvingen, met af en toe een terloopse opmerking die later nog belangrijk wordt. Subtiel geschreven, nergens ligt het er dik bovenop en het resultaat is een behoorlijk eng verhaal dat ik met heel veel plezier heb gelezen. Aanrader.

Gepubliceerd in 2002
Gelezen op de e-reader

woensdag 29 januari 2014

La meglio gioventu

Deze Italiaanse film is een meesterwerk, een ander woord is er niet voor. Zes uur duurt het geheel en daarin verveel je je geen minuut.

Het is het verhaal van de broers Matteo en Nicola. Ze gaan net aan hun examens beginnen, hun volwassen leven begint net. Een ontmoeting met de psychiatrische patiente Giorgia verandert hun plannen. Matteo zal eerst het leger ingaan en later bij de politie komen, Nicola gaat eerst op reis naar Noorwegen en zal uiteindelijk psychiater worden.

Het geweldige is dat je niet alleen deze broers en de rest van de familie leert kennen, je volgt hen van de jaren 60 tot in de jaren 90 en je krijgt daarmee ook de belangrijke punten in de Italiaanse geschiedenis te zien. Van de overstroming in Florence in 1966 tot de rode brigades, de veranderingen in de psychiatrie, de politieke situatie en de sociale veranderingen.
De broers zoeken elk hun eigen weg hierin en ondanks het feit dat ze erg van elkaar verwijderd raken, komen ze elkaar ook altijd weer tegen.

Matteo (Alessio Boni)
Het is prachtig, meeslepend, groots en indrukwekkend. Ik heb op sommige momenten zo meegeleefd met de personages, dat ik heb gehuild, vooral om Matteo.

Ik heb deze geweldige film/miniserie op dvd, maar voor de ongelukkigen die dat (nog) niet hebben, zendt de VPRO deze week La Meglio Gioventu in zijn geheel uit.
Komende vrijdagavond om 23.20 op Nederland 2.

maandag 27 januari 2014

The crucible, Arthur Miller

Een groep meisjes danst in de nacht in het bos en worden betrapt door de dominee. Uit angst voor straf krijgen een paar meisjes last van verlammingsverschijnselen. De dokter kan geen natuurlijke oorzaak vinden en al snel denkt men aan een onnatuurlijke oorzaak; de duivel zal ermee te maken hebben. Een dominee uit een ander stadje komt om de zaak te onderzoeken en de meisjes bekennen. Inderdaad, de duivel heeft geprobeerd hen te verleiden. De rechters komen en er komt een rechtszaak. De meisjes krijgen alle aandacht en iedereen luistert naar hen, dit zijn ze niet gewend en het stijgt naar hun hoofd. Ze beschuldigen steeds meer mensen in het dorp van hekserij en niemand is meer veilig. Om te blijven leven moet je bekennen, maar als je blijft ontkennen dan is de straf dat je wordt gehangen.

De grote aanstichtster van dit alles is Abigail Williams, die haar zinnen heeft gezet op John Proctor. Abigail heeft als dienstmeisje bij de Proctors gewerkt en heeft een korte verhouding met John Proctor gehad toen er een verwijdering bestond tussen John en zijn vrouw. Al snel heeft Proctor deze verhouding afgebroken en hij minacht zichzelf dat hij ooit toegegeven heeft aan deze verleiding. Abigail hoopt met deze rechtszaak van Proctor’s vrouw af te komen zodat zij haar plaats in kan nemen.
Proctor doet er alles aan om de rechtszaak tegen te houden, maar wordt uiteindelijk zelf beschuldigd van hekserij.
Tegen die tijd worden de mensen in het stadje ook een beetje moe van de aanhoudende beschuldigingen en als Abigail er ook nog vandoor gaat blijft er weinig meer van over. John Proctor zal mogen blijven leven, maar eerst moet hij nog wel bekennen. In de eerste instantie neemt hij dit aanbod aan, maar uiteindelijk wordt deze leugen hem teveel en besluit hij trouw te blijven aan zijn geweten.

In 1692 werden er in Salem, Massachusets, 19 mensen opgehangen nadat zij beschuldigd werden van hekserij. Een groep meisjes was hiermee begonnen en dit werd grif geloofd en opgepakt door de andere mensen in Salem. 
In de streng puriteinse gemeenschap waren er strenge regels voor gedrag, maar ondertussen waren er in het stad en het dorp ook allerlei mensen die elkaar niet mochten en die de beschuldigingen aangrepen om van oude vijanden af te komen en om meer land te verkrijgen. Negentien mensen hebben dit met hun leven moeten bekopen.

Hoe snel kan het misgaan in een gemeenschap? Hoe kan het dat een groep jonge meisjes zo’n macht krijgt? Hoe is het mogelijk dat niemand zag dat de beschuldigingen nergens op sloegen en dat niet de duivel aan het werk was maar juist allerlei menselijke motieven? Waarom werd dit zo serieus genomen door de autoriteiten? Hoe kon dit zo snel om zich heen grijpen?
Je kunt dit verklaren door te zeggen dat het ligt aan de tijd. In 1692 geloofden de meeste mensen nog stellig dat de duivel dagelijks aanwezig was, klaar om zijn slag te slaan. Je zou kunnen bedenken dat Salem een kleine gemeenschap was, waar het leven hard was en irritaties snel op de loer lagen. Op deze manier kun je de gebeurtenissen in Salem afdoen als een incident, een gebeurtenis geïsoleerd in de tijd. Iets waar wij moderne mensen ver van staan; zover zouden wij het natuurlijk nooit laten komen.

In de jaren ’50 van de 20e eeuw was de Koude Oorlog op haar hoogtepunt en in de Verenigde Staten bestond er grote angst voor communisten. Men was bang dat er communisten in de VS zelf aanwezig waren die van binnen uit het land wilden overnemen. Onder leiding van senator Joseph McCarthy werden deze mensen aangepakt. Iedereen die verdacht werd van communistische sympathieën werd verhoord. Mensen werden aangemoedigd om elkaar te geven en ontkennen maakte je alleen maar verdachter. Hysterie en angst regeerden en niemand was veilig voor de beschuldigingen.
Kortom, een moderne heksenjacht. Weliswaar met andere slachtoffers, (vermeende) communisten, maar verder met alle kenmerken die de heksenjachten in de eeuwen ervoor ook hadden.

In 1953 publiceerde toneelschrijver Arthur Miller zijn toneelstuk The Crucible. Het stuk speelde zich af in Salem, maar elke goede verstaander begreep dat het eigenlijk ging om de situatie op dat moment in de VS. Hij heeft hiervoor de historische situatie, zoals leeftijden en sommige verhoudingen, een klein beetje aangepast, maar dit geeft hij keurig aan in het begin.
Het toneelstuk bestaat uit vier delen. Het eerste deel speelt zich grotendeels af rond het bed van één van de verlamde meisjes. Iedereen maakt zich zorgen en de eerste beschuldigingen over hekserij worden geuit. In het tweede deel zien we John en Elizabeth Proctor thuis en de dominee komt langs omdat hij zich zorgen maakt over hun kerkbezoek en of ze wel vast genoeg zijn in hun geloof. Aan het einde van het bezoek komt de gerechtsdienaar om Elizabeth op te halen die beschuldigd is door Abigail. Deel drie speelt zich af in de rechtszaal waar Proctor en anderen proberen de leugens van de meisjes te ontzenuwen. Deel vier tot slot gaat over de worsteling van John Proctor om het juiste te doen.

John en Elizabeth Proctor
(Daniel Day-Lewis en Joan Allen)
The crucible is indrukwekkend en mooi. Hoewel het even wennen is om een toneelstuk te lezen, met aanwijzingen en al, is het taalgebruik prachtig. De cirkelredeneringen die de rechters gebruiken om de beschuldigingen en veroordelingen te rechtvaardigen en de uitspraak ‘a person is either with this court or he must be counted against it’. Welke kans maak je nog als de autoriteiten zich zo opstellen?
Prachtige citaten kun je hier uit halen zoals van John Proctor die er zat van wordt dat zijn vrouw hem steeds veroordeeld en op een gegeven moment tegen haar zegt ‘Oh Elizabeth, your justice would freeze beer’.

En natuurlijk in de laatste scenes als John zijn handtekening onder de bekentenis heeft gezet, maar het verschrikkelijk vindt dat dit aan de kerkdeur gehangen zal worden zodat iedereen het kan lezen. De rechter vraagt hem waarom en hij antwoordt; ‘Because it is my name! Because I cannot have another in this life’. Het liefst zou ik de complete scene hier citeren, maar dat gaat waarschijnlijk een beetje te ver. Het is in ieder geval een moment dat diepe indruk maakt.
Ik hoop nooit in een dergelijke situatie terecht te komen, maar als het ooit gebeurt hoop ik de moed te hebben die John Proctor hier heeft om het juiste te doen.  

In 1997 is er van The crucible een film van gemaakt, met de altijd (altijd? altijd!) geweldige Daniel Day-Lewis als John Proctor en Wyona Ryder als Abigail Williams. Grote delen van de tekst zijn intact gebleven en het is een van de mooiste en indrukwekkendste films die ik ken. Ik heb deze film met 4 havo gekeken (we hadden het over het onderwerp heksen) en de meeste leerlingen vonden de film mooi. Sommige leefden zo mee dat ze daadwerkelijk tegen het scherm aan schreeuwden, zeker als de meiden weer bezig waren met hun hysterische gedrag.

Enkele jaren geleden heb ik de toneeluitvoering van The crucible gezien, Heksenjacht door Het Nationale Toneel met onder andere Peter Tuinman en Bram van der Vlugt en ook dit was bijzonder indrukwekkend.

Binnenkort bespreek ik trouwens een non-fictie boek over de heksenvervolgingen in Salem.

The crucible is oorspronkelijk uitgegeven in 1953

zondag 26 januari 2014

Citaat: Anoniem

Het is niet het geluk dat je dankbaar maakt, maar dankbaarheid dat je gelukkig maakt.

vrijdag 24 januari 2014

Vijf op vrijdag: 5x boeken om naar uit te kijken (fictie)

Joke Hier en Anna Hier hadden op hun blogs de leuke lijsten met 2x 15 boeken van de afgelopen vijf jaar, vijftien die ze het beste vonden en 15 die ze nog wilden lezen. Anna nodigde me in een antwoord op een reactie uit om met mijn lijstje te komen en ik heb hiermee geworsteld de afgelopen tijd. Ik kom er namelijk gewoon niet uit. Ik had besloten de lijsten te beperken tot de boeken die ik heb gelezen en voor de nog te lezen boeken tot de boeken die ik daadwerkelijk in huis heb. Ik heb namelijk vaak geen idee welke andere boeken er allemaal zijn uitgekomen, daar let ik nooit zo op. Maar te veel boeken die ik op de lijsten wilde zetten vielen gewoon niet in de periode.

Uiteindelijk gooide ik gefrustreerd mijn aantekeningenboek door de kamer, een actie waar beide katten door de gordijnen in vlogen en ik besloot het nog anders te doen. Ik beperk het tot vijf fictieboeken die ik nog wil lezen die zijn uitgekomen in de afgelopen vijf jaar en vijf non-fictie boeken. Deze volgen trouwens volgende week.
De boeken die je hier ziet staan heb ik allemaal in huis, zijn allemaal ongelezen en komen dus ergens in de komende tijd langs. En 'de komende tijd' kan denk ik het beste ruim geintepreteerd worden.

Hier volgen dan de vijf boeken uit de afgelopen vijf jaar waar ik erg naar uitkijk om ze te lezen.

Op volgorde van de foto, een volgorde die trouwens niets zegt over welk boek me het meeste aanspreekt:
  • The stranger's child, Alan Hollinghurst. Speelt zich af in een tijd die ik leuk vind (na WOI) en het gegeven lijkt me ook mooi.
  • Matterhorn van Karl Marlantes, een verslag van de Vietnamoorlog door iemand die het zelf heeft meegemaakt. Indrukwekkend, denk ik.
  • Het Mussolinikanaal van Antonio Pennacchi. Weer een van die mooie Italiaanse romans waar ik erg veel zin in heb om erin te duiken. Wel als het wat mooier weer is. Italiaanse romans lees ik het beste in de lente en de zomer.
  • Een lied voor Achilles van Madeline Miller. Een hervertelling van het verhaal van Achilles en de Trojaanse oorlog. Ik heb begrepen dat dit een mooi boek is, en de kaft is al mooi.
  • De laatste nacht in Twisted River van John Irving. Een van de Irvings die ik nog moet lezen. Ik houd van Irving, wat kan ik nog meer zeggen?
Opvallend is wel dat het allemaal historische romans zijn...

donderdag 23 januari 2014

Chez Rachel, Rachel Khoo

Zoals ik vorige week al schreef, houd ik ervan om kookboeken te lezen. Kookboeken bevatten meer dan alleen recepten, tegenwoordig zie je ook prachtige foto’s en vertellen ze ook een verhaal, brengen ze een bepaalde sfeer over.
Op de BBC had ik het kookprogramma van Rachel Khoo gezien en dat sprak me erg aan. Toen ik hoorde dat er ook een kookboek van haar was, was ik verkocht, die moest ik hebben.

Rachel Khoo is een Engelse die op een gegeven moment naar Parijs is gegaan om een cursus te doen aan de Cordon Bleu school. Daarna heeft ze allerlei dingen gedaan zoals werken in een kookboekhandel, kookles geven en twee kookboeken schrijven.
Op een gegeven moment wilde ze een kookboek schrijven over de Franse keuken, maar de recepten moesten dan wel uitgeprobeerd worden. Daarom opende ze het kleinste restaurant van Parijs, twee stoelen aan één tafel in haar kleine appartementje. Alle gerechten kookte Rachel in haar piepkleine keukentje, waar ze twee kookplaten had en een klein oventje.

Rachel in haar kleine keukentje in Parijs
Als je denkt aan Frans koken denk je al snel aan ingewikkeld en moeilijk, maar de recepten van Rachel laten zien dat dit absoluut niet het geval hoeft te zijn. Het zijn Franse gerechten met een gemakkelijke twist die niet uren in de keuken of tientallen ingrediënten vereisen. Het nodigt echt uit om te koken, niet alleen als je eens ingewikkeld wilt doen in een weekend, maar ook door de week. Tenslotte, als Rachel dit alles kon maken in haar kleine keukentje, kan ik het zeker maken in mijn keuken. Je kunt hier recepten vinden voor een picknick, snelle snacks, gemakkelijke diners en zoetigheden.
Rachel zelf is een plaatje om te zien en het hele kookboek is een en al inspiratie en sfeer. Kortom, ik ben er dolblij mee.

Originele titel: The little Paris kitchen
Uitgegeven in 2012
Nederlandse uitgave: 2012 Kosmos uitgevers
Nederlandse vertaling: Vitataal, Ferweerd

woensdag 22 januari 2014

Het Venetie van het Noorden

Amsterdam wordt wel eens het Venetie van het Noorden genoemd, de overeenkomsten zijn natuurlijk gemakkelijk te vinden. Veel water en bruggen en van oudsher een levendige handel en een onafhankelijke geest.
En als je je ogen een beetje dichtknijpt, dan kun je nog meer overeenkomsten zien, het weer even buiten beschouwing latend.


maandag 20 januari 2014

Maanpaleis, Paul Auster

Marco Stanley Fogg groeit op bij oom Victor. Zijn vader heeft hij nooit gekend en zijn moeder komt onder een bus als Marco nog maar erg klein is. Oom is een groot lezer en klarinetspeler. Marco gaat in New York studeren en als oom Victor sterft krijgt Marco zijn boeken in dozen. Deze dozen vormen zijn meubilair, de tafels, de stoelen en zijn bed. 

Helaas gaat het financieel steeds slechter en een voor een verkoopt Marco de boeken, maar niet voordat hij ze stuk voor stuk gelezen heeft. Hij probeert zich af te sluiten van de wereld, vooral als zijn situatie steeds nijpender wordt. Hij negeert zijn problemen en hoopt op een oplossing. Die komt er niet en uiteindelijk verliest hij zelfs zijn appartement. Wekenlang slaapt hij in Central Park, waar zijn ongeruste vrienden hem terug vinden. Dankzij hen weet Marco terug te komen naar het land van de levenden.

Als hij weer een beetje gezond is, komt hij te werken bij een oude heer, Thomas Effing, als een soort persoonlijke assistent. Effing vertelt Marco zijn levensverhaal, hoe hij als jonge schilder vertrok op expeditie naar de zoutvlaktes van Utah, daar lange tijd verbleef en uiteindelijk zichzelf opnieuw uitvond. Effing is ervan overtuigd dat hij op 12 mei zal sterven en heeft Marco’s hulp nodig om nog een paar zaken te regelen. Ondanks de excentrieke gewoontes en vaak onaangename manier van doen raakt Marco erg op Effing gesteld en hij doet er dan ook alles aan om de laatste maanden van de oude man zo gemakkelijk mogelijk te maken. Het laatste wat Marco moet doen als Effing sterft (inderdaad op de 12e mei) is contact opnemen met de zoon van Effing, die zijn vader nooit heeft gekend. En dan neemt Marco’s eigen verhaal ook een onverwachte wending.

Reizen, eenzaamheid, transformatie en de wens om je wortels te vinden en daarmee je identiteit, spelen in Maanpaleis allemaal een grote rol. Zo is er de naam die Marco heeft gekregen waar drie grote reizigers in te herkennen zijn; Marco Polo, Henry Stanley en Phileas Fogg. Alle hoofdpersonen hebben reizen gemaakt en transformaties ondergaan na een lange periode van afzondering en eenzaamheid.

Marco vertelt dit verhaal vele jaren nadat het heeft plaatsgevonden, zodat hij regelmatig vooruit kan wijzen of kan vertellen hoe het met sommige mensen is vergaan, of hoe hij soms later iets te weten kwam. Prachtig grijpt alles in elkaar terug en over, alles heeft uiteindelijk met elkaar te maken. Er zijn toevalligheden bij de vleet, maar dat is bij Paul Auster nooit een bezwaar, in de wereld die hij schept is zijn toevalligheden en absurditeiten terloops en volkomen geloofwaardig.
Een afgerond einde is het niet, een happy end zeker niet. Misschien wel een hoopvol einde.
Maanpaleis is in ieder geval een echte Auster, en dat is wat mij betreft een enorme aanbeveling.

Originele titel: Moon palace
Uitgegeven in: 1989
Nederlandse uitgave 1990 door uitgeverij De Arbeiderspers
Nederlandse vertaling: Annelies Eulen
Bladzijdes: 305

zondag 19 januari 2014

Citaat: Mahatma Gandhi

Je moet zelf de verandering zijn die je in de wereld wenst te zien.
Mahatma Gandhi.

vrijdag 17 januari 2014

Lekker lezen? Lekker koken!

Een paar van de kookboeken waar ik op dit moment
inspiratie uit haal.
Ik houd erg van kookboeken en heb een redelijke verzameling. Het grappige is dat ik wel de kookboeken graag lees, maar er eerlijk gezegd kook ik er in de praktijk niet zo vaak uit, gek genoeg. De tijd ontbreekt me vaak en ik denk er vaak ook niet om. Nu ik bezig ben met goed gezond eten en afvallen, heb ik meteen een nieuw voornemen nieuw leven ingeblazen. Ik ben sinds vorige week van plan om elk weekend een nieuw recept uit te proberen.

Zo heb ik al Pasta Puttanesca gemaakt (waarbij je er snel achterkomt wanneer Spaanse peper teveel Spaanse peper wordt), eieren in een kommetje en champignons in bladerdeeg in de oven. Ik begin hier enorm veel plezier in te krijgen. Vorige week heb ik een paar nieuwe dingen voor de keuken aangeschaft, zoals wat nieuwe messen, een nieuwe garde, pollepels en een nootmuskaatrasp. Ik had bij de supermarkt namelijk nootmuskaatjes gekocht in nootmuskaatvorm. En dan heb je zo’n schattig raspje nodig om dat te kunnen gebruiken. Ik kan er niets aan doen, ik word blij van een nootmuskaatrasp J.

Ik vind het leuk om in de kookboeken te kijken welk recept ik komend weekend ga maken, waarschijnlijk iets uit mijn nieuwe kookboek Chez Rachel, waarvan volgende week een bespreking volgt. Heerlijk, zo’n nieuwe hobby.

donderdag 16 januari 2014

Lichtekooi, Emma Donoghue

De 18e eeuw was een harde tijd waarin bijvoorbeeld een openbare ophanging een gezellig dagje uit vormde en de dood in alle vormen altijd nabij was. Je positie in het leven werd bepaald door je geboorte en er waren weinig mogelijkheden om jezelf te verbeteren. Mary Saunders is de dochter van een naaister en het intelligente meisje wil meer dan de hele dag in slecht licht voor weinig geld met de naald in de weer. Ze wil meer uit het leven halen, maar waar ze bovenal naar hunkert in haar grauwe, troosteloze bestaan zijn kleur en mooie kleren.

In ruil voor een rood lint verliest ze haar maagdelijkheid en haar moeder zet haar eruit als Mary zwanger blijkt. Mary wordt gevonden door Doll Higgins, een hoer, die ondanks haar credo ‘ieder meisje zorgt voor zichzelf’, Mary onder haar hoede neemt. Al snel beseft Mary dat de prostitutie een vorm van vrijheid biedt; meer geld dan ze met eerlijk werk kan verdienen en voldoende kleurrijke kleren om ook dat verlangen te stillen. Zij en Doll werken samen en komen op die manier in alle verborgen hoekjes van Londen, met al het vermaak dat hier te vinden is.

Na een strenge winter moet Mary Londen verlaten en vertrekt ze naar de provinciestad Monmouth, waar haar ouders oorspronkelijk vandaan kwamen. Ze komt hier in de leer bij mevrouw Jones, een naaister en dan blijkt dat Mary veel gevoel heeft voor het kleermakersvak. Even lijkt het erop dat ze hiermee tevreden kan zijn, maar dan wordt ze opnieuw met de neus op het feit gedrukt dat ze met dit saaie bestaan nooit haar dromen zal waarmaken. Bovendien komt haar verleden weer naar voren, met vreselijke gevolgen.

Emma Donoghue heeft met Lichtekooi een historische roman geschreven die rauw te noemen is. De sfeer van de 18e eeuw wordt moeiteloos opgeroepen, zonder uitwijdingen of lange stukken uitleg. Je ruikt het verschraalde bier en de pis, je hoort de ratten en de bedwantsen ritselen en je ziet de hoeren hun klanten afwerken. Van de ervaringen van Mary wordt je weinig bespaard, je komt alles in te weten.

Er heeft echt een Mary Saunders bestaan, zij kwam in 1763 in Monmouth in de gevangenis nadat ze een misdaad had begaan, naar zeggen omdat ze verlangde naar mooie kleren. Dat is ook een beetje het probleem met Mary, je begrijpt dat ze een ellendig leven heeft, maar ze blijft ook een ijdele rotgriet die doet wat ze doet alleen omdat ze mooie jurken wil hebben. 

Bij een tweede keer lezen besefte ik echter dat voor Mary de mooie jurken een symbool zijn van een beter leven. Een symbool van een positie waarin ze eindelijk de vrijheid zal hebben die ze zo graag wil, maar die voor een vrouw in haar omstandigheden in de tijd waarin ze leeft niet mogelijk is. En toen realiseerde ik me ook weer dat Mary pas 15 is.

De originele Engelse titel van dit boek is Slammerkin, wat zowel de naam is van een losse ochtendjapon als de term die kan worden gebruikt voor een vrouw van losse zeden. Het is een slammerkin die Doll aan Mary geeft als ze voor het eerst de baan op gaat, het is een slammerkin die Mary en mevrouw Jones borduren voor een rijke dame, de slammerkin die Mary fataal zal worden.

Originele titel: Slammerkin
Gepubliceerd in: 2000
Nederlandse publicatie: 2002 door uitgeverij Atlas
Nederlandse vertaling: Rob van der Veer
Bladzijdes (rainbow pocket) 389

woensdag 15 januari 2014

Slapen in de gracht

Ergens in de grachten van Amsterdam drijft dit hemelbed. Kunst of een uit de hand gelopen grap? Geen idee, maar leuk is het wel.

maandag 13 januari 2014

Waarom Franse vrouwen niet dik worden, Mireille Guiliano

Als ik ergens mee bezig ben, vind ik het leuk om er verschillende boeken over te lezen. Nu ik de methode van Mieke Kosters gebruik om af te vallen (gaat goed trouwens!) vind ik het leuk om ook andere boeken te lezen over afvallen. Waarom Franse vrouwen niet dik worden is in 2004 al uitgegeven in Nederland en ik had er al wel van gehoord, maar het boek nog nooit gelezen.

We kennen allemaal de slanke en elegante Franse vrouwen die eruit zien alsof ze zó van de pagina’s van een duur modeblad zijn gestapt. Wordt dit bereikt met diëten en calorieën tellen? Volgens Mireille Guiliano absoluut niet.
Mireille is een Française die tijdens haar studie een tijdje in de VS was in verband met een uitwisseling. Hier kwam ze vele kilo’s aan en haar familie in Frankrijk was geschokt. Gelukkig was er de vertrouwde huisarts die haar goed advies gaf om weer op haar oude gewicht te komen. Drie weken lang moest ze opschrijven wat ze at en de dokter kwam erachter dat ze op alle momenten van de dag brood en gebak naar binnen werkte. Hij gaf een aantal richtlijnen mee die Mireille tot op de dag van vandaag toepast. Die zorgen ervoor dat ze op gewicht blijft terwijl ze nu een hoge managersfunctie heeft bij een beroemd Champagnehuis en zeker zo’n 300x per jaar uit eten gaat. Overleven alleen op blaadjes sla en mineraalwater? Gelukkig niet.

De Franse methode draait om twee dingen: genieten en balans.
Om te kunnen genieten van wat je eet moet je eten van goede kwaliteit hebben. Vers en met groentes van het seizoen en vooral heel erg lekker. De balans draait erom dat je hiervan niet te veel eet. Eet regelmatig een goed klaargemaakte en smakelijke maaltijd, dan heb je weinig behoefte aan tussendoortjes. Zelfs na een diner van vier gangen is het niet de bedoeling dat je vol en opgeblazen van tafel stapt.

Het laatste advies is: verder veel water drinken en bewegen op de Franse manier, oftewel; veel trappen lopen en wandelen.

Waarom Franse vrouwen niet dik worden is een leuk geschreven boek met een aantal praktische tips en wat lekkere recepten. Wel lastig vond ik dat er vooral een vergelijking wordt gemaakt tussen de Franse manier van doen en de Amerikaanse manier om met eten om te gaan, en daar herkende ik toch niet zo heel veel in.
Maar al met al een leuk boek.

Oorspronkelijke titel: French women don’t get fat
Uitgegeven in: 2004
Nederlandse uitgave eboek: 2013 AW Bruna uitgevers
Vertaling: Susan Ridder en Jolanda te Lindert

zondag 12 januari 2014

Citaat: Augustinus

Hij die jaloers is, heeft niet lief.
Augustinus (kerkgeleerde, 354-430)

vrijdag 10 januari 2014

Je druk maken

Lichaamsbeweging in de 19e eeuw. Ook leuk.
Bron voor de afbeelding
Je druk maken om niets, dat is iets waar ik me nog wel eens schuldig aan wil maken. Van te voren bedenken wat er allemaal kan gebeuren, zal gebeuren en hoe iets zal verlopen, om er vervolgens achter te komen dat het volstrekt anders loopt dan je had gedacht. Verspilde moeite, verspilde energie.

Vorig jaar ben ik lid geworden van de sportschool en tot mijn grote verbazing vond ik dat best leuk. Ik ben geen mens voor teamsporten en ik wil altijd mijn eigen gang kunnen gaan. In de sportschool kan ik gaan wanneer het mij uitkomt (ik heb er een uitgekozen met ruime openingstijden) en ik bepaal vervolgens wat ik doe, hoe lang en ik welke volgorde. En na afloop voelde ik me helemaal geweldig, met het idee dat ik een uurtje goed voor mezelf had gezorgd.

Echter door verschillende omstandigheden kwam de klad erin en was het moeilijk om weer te beginnen. Want hoe langer iets duurt, des te hoger wordt de drempel. Ik had het idee dat als ik de deur weer binnen zou stappen ik begroet zou worden met minachtende blikken en spot, omdat ik het niet had volgehouden. Elke week opnieuw nam ik me voor om weer te gaan, maar elke keer opnieuw had ik een heel goede reden om uiteindelijk toch niet te gaan. Ik maakte me hier elke week opnieuw heel erg druk om.

Vorige week heb ik echter de sportschoenen weer tevoorschijn gehaald. Ik heb mijn kleren van te voren klaargelegd, de handdoek en het flesje water. En zaterdagochtend ben ik opnieuw, voor het eerst in een heel, heel lange tijd, weer naar de sportschool geweest.
Hoe werd ik begroet? Met een vriendelijke glimlach en een opgewekt 'Goedemorgen'. Natuurlijk, waarom ook niet?
Ik heb gedaan wat ik wilde doen en na afloop voelde ik me voldaan en tevreden. Voortaan zal ik me weer elke week druk maken, alleen nu in de sportschool en niet over de sportschool.

donderdag 9 januari 2014

Vingervlug, Sarah Waters

Susan Trinder groeit op in Lant Street bij mevrouw Sucksby en meneer Ibbs. Meneer Ibbs is een heler en mevrouw Sucksby zorgt voor ongewenste baby’s. Zakkenrollers, dieven en ander klein crimineel tuig vormen de groep waarin Susan opgroeit. De grootste oplichter is ‘Gentleman’,  die naar mevrouw Sucksby komt met een voorstel. Een voorstel dat ze allemaal rijk zal maken.
Hij heeft kennisgemaakt met meneer Lily die een grote collectie boeken heeft en zijn nichtje Maud. Hij doet zich voor als Richard Rivers die de prenten van meneer Lily komt inlijsten en geeft Maud tekenles. Maud is een beetje simpel en naïef door haar beschermde opvoeding en het zal niet moeilijk zijn om haar een rad voor de ogen te draaien.
Het plan is dat Susan als kamenierster bij juffrouw Maud Lily zal gaan werken en haar ervan overtuigen dat meneer Rivers oprecht van haar houdt. Nadat ze getrouwd zijn, zullen Susan en Rivers Maud laten opsluiten in een gekkenhuis en kan haar echtgenoot haar fortuim claimen. Susan gaat hiermee akkoord en vertrek naar het afgelegen landhuis waar Maud is opgegroeid. Ze raakt gesteld op Maud en begint spijt te krijgen van het plan, hoewel niet genoeg om er aan einde aan te maken. Als Rivers weer naar het landhuis komt, verloopt alles in de eerste instantie precies zoals ze hadden bedacht, en Susan komt er pas achter dat de situatie compleet anders zit als het voor haar te laat is.

Het is niet mogelijk om te vertellen hoe het verder gaat, want dan verraad ik onherroepelijk het plot. Een zeer knap in elkaar gezet plot met een aantal twisten erin die je niet ziet aankomen als je het boek de eerste keer leest. Sarah Waters wordt in de gedetailleerde manier waarop ze de 19e eeuwse onderwereld neerzet wel eens vergeleken met Charles Dickens. Modern echter is ze in de andere zaken die in haar boeken wel voorkomen, maar bij Dickens en zijn tijdgenoten toch wel wat minder, zoals de lesbische liefde of het verzamelen van pornografie.

Vingervlug is in 2004 verfilmd door de BBC, zoals alleen de BBC dat kan, met perfecte cast (oa Imelda Staunton, Charles Dance, Sally Hawkins en Elaine Cassidy) en een geweldige aandacht voor details en aankleding.
De opbouw van het verhaal is een beetje veranderd, met in de eerste 1 ½ uur het verhaal vanuit Susans oogpunt en in de tweede helft het verhaal vanuit Maud, maar de rest van dit geweldige verhaal is intact gebleven. Heerlijk vermaak.

Oorspronkelijke titel: Fingersmith
Uitgegeven in 2002
Nederlandse uitgave in 2003 door uitgeverij Nijgh & van Ditmar
Nederlandse vertaling: Marion op den Camp
Bladzijdes: 557

woensdag 8 januari 2014

Het meer

Een mooie combinatie van zon en donkere wolken en de weerspiegeling in het meer.

maandag 6 januari 2014

Cicero, Anthony Everitt

Marcus Tullius Cicero kwam niet uit een oude Romeinse familie, maar was geboren in de provincie. Zonder de maskers van de voorouders in de hal moest hij een politieke carrière op eigen kracht zien te maken. Doorzettingsvermogen had hij genoeg, maar ijdel was hij ook. Als advocaat stond hij bekend om zijn scherpe speeches die hij liet uitgeven zodat iedereen ze kon lezen. Als consul wist hij een samenzwering tegen de Republiek te voorkomen. Iets waar hij zo trots op was dat hij zijn vrienden en iedereen die wilde luisteren er tot vervelens toe over vertelde.
In de strijd die losbarstte om de macht in Rome tussen Pompeus en Caesar, koos Cicero de kant van Pompeus. Caesar zag hij als het grote gevaar voor de Republiek.

Hij begon een aantal boeken te schrijven over de staat en de Republiek, hoewel hij wat hij beschreef weinig te maken had met de situatie op dat moment, maar meer met het ideaal zoals Cicero het graag zou willen zien. Ook filosofische werken schreef hij. Hierin probeerde hij niet oorspronkelijk te zijn, maar om een weerslag te geven van de verschillende stromingen en ideeën, met zijn persoonlijke gezichtspunten hierin. Dit hielp hem bijvoorbeeld erg om met zijn verdriet om te gaan toen zijn innig geliefde dochter Tullia in het kraambed overleed.

Nadat in 44 v Chr. Julius Caesar was vermoord en er opnieuw een burgeroorlog uitbrak, probeerde Cicero op allerlei manier de Republiek voor een laatste maal te redden. Hij steunde de moordenaars, keerde zich tegen Marcus Antonius en probeerde Octavianus onder controle te krijgen. Cicero zag er zelfs niet tegenop om zich van allerlei methodes te bedienen die tot voor kort door hem verafschuwd werden. Uiteindelijk is Marcus Tullius Cicero op bevel van Marcus Antonius vermoord.

Anthony Everitt heeft in deze biografie geprobeerd om Cicero zijn rechtmatige plaats terug te geven. Tot voor kort werden zijn geschriften veel gelezen en vormden ze de basis van veel ideeën over de staat en de samenleving, maar de laatste tijd niet meer. Of Everitt in zijn opzet geslaagd is, durf ik niet te zeggen. Ik las deze biografie als eerste kennismaking met Cicero en daarin vind ik het zeker geslaagd. Als fan van Julius Caesar heb ik moeite met Cicero’s gedrag na de moord, en het blijft een enorme ijdeltuit, maar hij heeft wel op eigen kracht het ver geschopt en heeft oprecht geprobeerd het beste te doen voor Rome. En dat valt te prijzen.

Helaas valt de vertaling niet te prijzen, ik kan niet anders zeggen. Om constitutional met ‘grondwettelijk’ te vertalen, terwijl Rome toch echt geen grondwet had en om Assembly met ‘Algemene Vergadering’ te vertalen terwijl dit de Volksvergadering moet zijn, is storend. Is het zoveel moeite om de tekst te laten controleren door iemand die verstand heeft van oude geschiedenis?

Oorspronkelijke titel: Cicero. The life and times of Rome’s greatest politician
Uitgegeven in: 2001
Nederlandse uitgave: 2004 door AMBO/Anthos uitgeverij
Nederlandse vertaling: Emile Salomons
Bladzijdes: 401

zondag 5 januari 2014

Citaat: Sint Franciscus

Waar vrijgevigheid is en wijsheid, daar is angst noch ontwetendheid.
Sint Franciscus (1181-1226)

vrijdag 3 januari 2014

Afvallen met Mieke Kosters

Laat ik eerlijk zijn; ik ben te dik. Geen kilootje te veel, maar vele kilo’s te zwaar. De redenen daarvoor zijn simpel, zo hield ik mezelf voor. Ik houd van lekker snoepen, bovendien heb ik het de afgelopen jaren moeilijk gehad (dus verdiende ik het ook om te snoepen), en door mijn niet werkende schildklier was afvallen sowieso geen doen. Daarbij hield ik mezelf voor dat ik het allemaal zo erg niet vond.
In werkelijkheid vond en vind ik het wel erg dat ik te dik ben. Maar wat moet je doen? Een crashdieet of een modedieet volgen heeft niet zoveel zin, want blijvend zijn die resultaten nooit en eierkoeken vind ik onnoemelijk vies.
Ik begon me er heimelijk een beetje bij neer te leggen dat ik altijd te veel zou snoepen, altijd te dik zou blijven en altijd ontevreden met mezelf zou zijn en dat ik nooit die leuke zomerjurkjes aan zou kunnen.

Ik heb vorige week echter een boek over afvallen gekocht dat voor mij een echte eye-opener was. Het bleek dat er ook nog een eerder boek van deze schrijfster was uitgegeven en dat heb ik ook meteen besteld.
Het gaat niet over diëten of punten tellen of jezelf complete voedselgroepen ontzeggen. Deze boeken gaan over een andere manier van denken over voedsel.

Zowel Het geheim van slanke mensen en Ik ken mezelf en ik ben slank van Mieke Kosters geven inzicht in waarom sommige mensen slank zijn en anderen niet.
Is dat omdat de slankerds zich alles ontzeggen? Nee, maar zij maken wel bewustere keuzes. Zij kijken naar de lange termijn en de gevolgen van bepaalde keuzes in plaats dat zij aan instant behoeftebevrediging doen.
Als je blijvend wil afvallen moet je af van het idee dat je iets wil maar het niet mag. In plaats daarvan mag je het eten wel, maar wil je het niet altijd. En dat is een heel verschil. Afslanken is geen afzien maar keuzes maken.

Voor de slanke mensen is dit misschien een open deur, maar voor de snoeperds en de dikkerds onder ons (waar ik mezelf dus ook toe reken) is dit een openbaring. Op deze manier houdt je namelijk de regie in handen en ben jij de baas over de chocola zonder dat de chocola de baas is over jou. Je hoeft jezelf ook niets te ontzeggen, in principe kun je nog altijd genieten van wat je lekker vindt, al zal je dan een schaaltje chips nemen in plaats van de hele zak. Wil je wel dat stuk chocola bij de thee of dat glas wijn? Geen probleem, dan maak je de keuze om iets anders niet te nemen. Wat werkt voor jou, kun je doen. Geen dwingende regels, maar jij maakt zelf de keuzes.

Om op gewicht te blijven heb je als vrouw ongeveer 2000 calorieën per dag nodig, als man ongeveer 2500. Dit hangt natuurlijk af van je leeftijd, je gezondheid en hoe actief je bent. Als je af wilt vallen moet je zorgen dat je minder calorieën binnenkrijgt dan dat je verbrandt. Een geweldig hulpmiddag dat ik hierbij heb gevonden is de Eetmeter van het Voedingscentrum. Ik heb deze nu als app op mijn telefoon. Hierin kan ik bijhouden wat ik eet zodat ik een goed overzicht krijg van de hoeveelheid calorieen, maar ook de balans van vetten, vezels mineralen etc wordt hierin bijgehouden. Je kunt dit ook gewoon via de website doen, het hoeft niet per se via de app.
Ook handig is de (gratis) workshop die Mieke aanbiedt via facebook waarin je twee weken als groep begint en elkaar kunt steunen etc. Mocht je niet van facebook houden dan is er ook de mogelijkheid om via de mail begeleiding te krijgen.  

Het geheim van slanke mensen (herziene editie) ontrafelt de manier waarop slanke mensen denken en geeft goede adviezen hoe je dit zelf ook kunt bereiken. Bovendien staan er 30 menu’s in voor 1200 calorieën, die uitgebreid kunnen worden naar 1500 of 1800 calorieën. (net hoe hard je maar af wilt vallen)
Ik ken mezelf en ik ben slank gaat dieper in op de valkuilen die je kunt tegenkomen (ik ga morgen echt beginnen, dit koekje telt niet en nog 33 andere) en geeft 200 menu suggesties voor ontbijt, lunch, diner en voor tussendoortjes.

Beide boeken zijn leesbaar en duidelijk geschreven, vol humor, maar vooral voor praktische adviezen. Ik ben nu een week bezig op deze manier en het kost me (tot nu toe) weinig moeite. Wie weet kan ik deze zomer al een zomerjurkje aan!

www.voedingscentrum.nl

donderdag 2 januari 2014

Bescherming?

Storm en regen en paraplu's zijn geen goede combinatie, zoals vorige week vrijdag tijdens de storm bleek.

woensdag 1 januari 2014

Gelukkig nieuwjaar

Voor iedereen een heel, heel fijn nieuw jaar. Ik hoop dat 2014 een jaar wordt van goede gezondheid, goede boeken, nieuwe vriendschappen en mooie momenten.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...