maandag 30 april 2012

In het spoor van Hemingway, Michael Palin

Michael Palin, één van de leden van Monthy Python en ook maker van verschillende geweldige reisprogramma’s, is in 1999 op reis geweest om de plekken te bezoeken die een rol hebben gespeeld in het leven van Ernest Hemingway. 

Deze serie heb ik helaas nooit gezien, maar ik heb onlangs wel ‘In het spoor van Hemingway’ ontdekt, het boek dat Palin heeft geschreven aan de hand van zijn dagboek en aantekeningen tijdens die reis.

Als tiener in Sheffield waren de boeken van Hemingway voor Michael Palin eigenlijk de eerste kennismaking met grote literatuur. De fascinatie is gebleven en daarom is het voor hem een buitenkansje om dit te doen. De reis begin in Amerika; in Chicago en Michigan waar Hemingway is opgegroeid. Michael Palin bezoekt het meer waar de familie een huis had en probeert forellen te vangen, met minder succes dan Hemingway.

De reis vertrekt daarna naar Italie, waar Hemingway de Eerste Wereldoorlog meemaakte en gewond raakte. Ze proberen de plek te vinden waar dit was, maar dat is nog niet zo gemakkelijk, want de exacte plek wordt nergens beschreven. 

Via Parijs, waar Hemingway met zijn eerste vrouw woonde en zijn eerste schreden op het schrijverspad zette gaat de BBC ploeg naar Spanje, een land waar Hemingway dol op was. Hij heeft boeken geschreven over de stierenrennen en de stierengevechten en kwam hier regelmatig terug.

Hemingway vertrekt met zijn nieuwe vrouw naar Key West en raakt hier gefascineerd door diepzee vissen. Die drang om altijd meer te vangen en te jagen blijft belangrijk voor hem en het is dan ook niet gek dat hij naar Afrika gaat om daar op groot wild te jagen. Zijn vrouw en hij krijgen een ongeluk met het vliegtuig en in de kranten wordt al vermeld dat Hemingway is overleden. Gelukkig is dat nog niet het geval.

Michael Palin gaat naar de Kilimanjaro en daarna naar Cuba, waar Hemingway met zijn derde vrouw, Martha Gellhorn, een huis had gekocht. Tot slot leidt de reis Palin naar het westen van Amerika, waar Hemingway tot zijn dood in 1961 met zijn vierde vrouw bleef wonen.

Michael Palin vangt forellen in Michigan, schiet op eenden in Italie, maakt de stierenrennen in Pamplona mee, drinkt rum in de bar Sloppy Joe’s in Key West. In het voetspoor van Hemingway kom hij overal restanten van Hemingway tegen, van de bordjes op de huizen waar hij gewoond heeft, via een ‘look a like’ wedstrijd in Key West tot de nazaten van Hemingway’s vele katten in het huis in Cuba.

Michael Palin verweeft de beschrijvingen van wat hij tijdens de reis ziet en meemaakt met stukken uit Hemingway’s boeken en de ervaringen van Hemingway zelf. Hij doet dit op een heerlijke manier, met regelmatig grappige beschrijvingen of observaties. Het fijne van Michael Palin is dat hij het vermogen heeft om om zichzelf te lachen en dat hij zichzelf niet altijd even serieus neemt. 
Hemingway

zondag 29 april 2012

Boven op de berg, Bram Vermeulen

't Was boven op de berg dat ik begreep
En besloot het nooit meer te vergeten
't Was boven op de berg dat ik begreep
Wat ik al zo lang had moeten weten

Diep onder mij het zachte groene dal
Wit boven mij de wolken in het blauw
't Was boven op de berg dat ik begreep
Wat ik nooit meer vergeten wou

Geen stem, geen vuur vanuit een struik
Gewoon de vage bergen in de mist
't Was boven op de berg dat ik begreep
Dat ik dit al langer wist

Altijd, altijd

Geen donderslag bij heldere hemel
Ook niet de bleke sikkel van de maan
't Was boven op de berg dat ik begreep
Ik kan ook zonder angst bestaan

Was het de wind die mij vertelde
Je bent nooit alleen op deze aarde
't Was boven op de berg dat ik begreep
Wat ik al lang bewaarde

Was het de warmte van de zon
De geur van steen, door mij herkend
't Was boven op de berg dat ik begreep
Je bent nooit alleen als je samen met jezelf bent

Altijd, altijd





donderdag 26 april 2012

De Romeinen en Mary Beard

Als groot liefhebster van het Romeinse Rijk en alles wat Romeins is volg ik al tijden het blog van Mary Beard, professor Oudheid aan de universiteit van Cambridge. Zij schrijft op een heel scherpe, maar ook geestige manier over alles wat ze meemaakt, ze maakt vergelijkingen met de Oudheid en de situatie nu en geeft commentaar over allerlei gebeurtenissen.
Ze heeft ook verschillende boeken op haar naam staan en heeft nu voor de BBC een driedelige serie gemaakt ‘Meet the Romans’ waarin ze aandacht besteedt aan de gewone Romeinen en hoe zij leefden en werkten in deze wereldstad, tweeduizend jaar geleden. Ze doet dit met enthousiasme en kennis en hoewel het eigenlijk een beetje te laat voor me eindigt, kijk ik er met veel plezier naar.
Een tv recensent, AA Gill, heeft nu kritiek op het programma geuit, niet omdat hij de opzet of de inhoud niet goed vindt, maar omdat hij Mary Beard te lelijk vindt om op tv te kunnen verschijnen. Hij vindt dat ze make up zou moeten gebruiken en haar grijze haar moet verven. Ik vraag me af of Gill ook dit soort commentaar zou leveren als het programma gepresenteerd zou worden door een man van 57? Ik denk het eerlijk gezegd niet.
Het is een verademing een programma te zien met iemand, die weet waar ze het over heeft en die een programma maakt dat draait om inhoud en niet om uiterlijk. Mary Beard kent zichzelf en ze voelt zich goed zoals ze is en dat is alleen maar toe te juichen in een tijd waarin botox de norm lijkt te zijn en oud worden eigenlijk niet mag.
Laten we hopen dat idiote tv recensenten die hun werk niet helemaal begrepen hebben snel verdwijnen en laten we genieten van mensen die hun vak absoluut wel verstaan.

Blog van Mary Beard staat in de links hiernaast.
‘Meet the Romans’ op BBC2 op dinsdag avond om 22.00
Mary Beard
De afbeelding komt van www.guardian.co.uk. Als ik die weg moet halen, laat het me maar weten.

maandag 23 april 2012

De goden van Gotham, Lindsay Faye

New York 1845, een stad die de naam stad eigenlijk niet verdient. Een stad waar allerlei groepen immigranten door elkaar leven en waar sommigen zich erop beroepen dat ze Natives zijn, in Amerika geboren. 

Een stad waar bijna geen regels zijn en zeker geen voorzieningen voor de vele, vele armen. In 1845 begint in Ierland de aardappelziekte die voor een enorme hongersnood zorgt en miljoenen Ieren dwingt Ierland te verlaten in de hoop op een beter leven ergens anders. 

Veel Amerikanen zien de komst van de Ieren met lede ogen aan, ze zijn met zo velen en ze zijn nog katholiek ook, iets dat veel ‘Amerikanen’ als zeer on-Amerikaans beschouwen.

Timothy Wilde is barman in een oesterbar en is verliefd op Mercy Underhill, de dochter van een dominee. Hij heeft geld gespaard en hoopt eens met Mercy te trouwen.

Zijn broer Valentine is een brandweerman en ook een hoge ome in de Democratische Partij, die de stemmen van de Ieren probeert te winnen. Als er een grote brand uitbreekt en Timothy zijn huis, gespaarde geld en een deel van zijn gezicht kwijtraakt, brengt zijn broer hem bij het net nieuw opgerichte politiekorps. Tim krijgt wijk 6, waar de beruchte ‘Five Points’ zich bevindt.

Tim is eigenlijk niet zo blij met zijn nieuwe baantje en staat op het punt er de brui aan te geven als hij Bird tegenkomt. Een meisje van tien met een nachtpon vol bloed. Tim trekt zich haar lot aan en komt erachter dat er iemand is die Ierse kinderen vermoord in New York. Ze vinden een veld met de verminkte lichamen van negentien kinderen en een nog gruwelijkere vondst wordt vastgespijkerd aan de deur van de kathedraal. 

Wie is de man in de zwarte kap die rondrijdt in een koets? Is het dezelfde man die brieven stuurt over de moorden en zich ‘de God van Gotham’ noemt? Welke rol speelt Valentine eigenlijk en is Mercy wel veilig?

Doordat hij uitstekend kan observeren en omdat hij zich deze vreselijke zaak erg aantrekt, bijt Timothy zich vast in de zaak en komt hij steeds verder bij de oplossing

Lindsay Faye weet in ‘De goden van Gotham’ uitstekend de sfeer van New York in 1845 te vatten, met de armoede, de spanningen tussen de verschillende bevolkingsgroepen en de ‘Natives’ die zo voor vrijheid zijn dat zelfs het oprichten van een politiekorps hun al te ver gaat. In New York wordt ‘Flash’ gesproken, een soort bargoens. De vertalers hebben er denk ik heel wat werk aan gehad om dat te vertalen op een goede manier, maar het is ze aardig gelukt.

Even was ik bang dat het plot erg simpel zou zijn omdat ik de moordenaar al van verre zag aankomen, maar gelukkig zaten er in de oplossing nog twee twists die ik zeker níet had zien aankomen. ‘De goden van Gotham’ is een sfeervol en spannend boek en ik vond het jammer dat ik het uit had.

zondag 22 april 2012

Quintus Ennius

Verwacht niet dat vreemden voor je doen wat je zelf kunt doen
Foto door mij gemaakt in Rome, 2011

Quintus Ennius (Romeins dichter 239-169)

donderdag 19 april 2012

Yoga les

Een beetje zenuwachtig was ik gisteravond wel, de eerste keer dat ik weer naar yoga les ging.
Het is een tijdje geleden, een jaar zelfs. Ik had yogalessen in Rotterdam, vond na mijn verhuizing hier ook een yogastudio waar ik door omstandigheden maar kort ben geweest. Ik heb het dit jaar geprobeerd om helemaal zelf thuis te doen, maar dat vind ik toch erg lastig.
De docente die ik nu heb gevonden heb ik bij die yogastudio als invaldocente meegemaakt en dat beviel me heel goed. Ik wist alleen niet dat ze ook zelf les gaf en ook nog zo dichtbij. (voorwaarde voor mij; ik wil niet nog de hele stad door om bij yogales te komen, het moet op redelijke afstand liggen)
Ik ben die kant nog nooit opgereden, maar als ik op de kaart keek kon het eigenlijk niet misgaan. Een keer links en twee keer rechts en dan ben ik er al.
Zoals ik al zei was ik toch een beetje zenuwachtig, zou die docente weer zo goed bevallen? In mijn yogadagboek had ik teruggelezen dat ik vorig jaar erg enthousiast over haar was.
Ik was ruim op tijd, want door mijn angst om verkeerd te rijden vertrek ik altijd veel te vroeg.
Grappig dat het de woonkamer is, met de meubels aan de kant geschoven achter een gordijn. Wat overblijft is een ruime, rustige ruimte, met yogamatten in een kring. Kaarsen overal en kaarsen en bloemen in het midden. Meteen een rustgevende en prettige sfeer. Ik kies een matje en merk dat ik die plek wel prettig vind, ik heb goed zicht op de docente, maar ik kan ook naar de tuin kijken en naar het wandkleed met de gezellig kijkende Boeddha. Ik vind niet alle Boeddha’s even leuk, maar deze lijkt me bemoedigend toe te lachen ‘Toe maar meid, het gaat goed’. Altijd fijn.  
De les zelf is heerlijk; rustig, maar wel krachtig. Voldoende rustmomenten, maar ik voel aan het einde elke spier in mijn lichaam. Ik kan me volledig concentreren op de houdingen en probeer sommige lastige zo goed mogelijk vol te houden. Tijdens de meditatie en de ontspanning kom ik helemaal tot rust. Ik ben zelfs zo ver weg dat ik schrik als ik opeens de stem van de docente weer hoor, een teken dat de ontspanning erg goed gewerkt heeft.
Ik ben zo blij dat ik weer een yogadocente heb gevonden waar ik tegelijkertijd vol rust en vol energie vandaan kom, waar ik me volledig kan concentreren op mijn ademhaling en op het moment van de asana zelf. Ik heb genoten en ik ben blij dat ik volgende week weer kan.

maandag 16 april 2012

Agent 6, Tom Rob Smith

Na ‘Kind 44’ en ‘Kolyma’ is er nu ‘Agent 6’, het laatste deel in de trilogie over Leo Demidov. We hadden Leo al leren kennen als een agent van de Russische geheime dienst die vol overtuiging zijn werk deed, maar door de gebeurtenissen die overtuiging verliest. 

Hij en zijn vrouw Raisa adopteren twee meisjes en Leo trekt zich helemaal terug van de geheime dienst. Een daad die ervoor zorgt dat hij in de Sovjet Unie geen carrière meer zal maken en streng in de gaten gehouden zal worden.

In Agent 6 komen we te weten hoe in 1950 Leo Raisa ontmoet. Leo is dan nog een rijzende ster binnen de geheime dienst en wordt betrokken bij de organisatie van het bezoek dat Jesse Martin aan de Sovjet Unie zal maken. Jesse Martin is een zwarte Amerikaanse zanger die communist is en nu naar de Sovjet Unie komt om te zien hoe het ware paradijs eruit ziet.

In de jaren die volgen neemt Leo afstand van de geheime dienst en wordt daarom als gevaarlijk beschouwd, maar de carriere van Raisa gaat goed. Zo wordt zij er in 1965 mee belast een reis te organiseren van Russische kinderen naar de Verenigde Staten om de band tussen de twee landen te verbeteren. Leo krijgt zelf geen toestemming om mee te gaan, en hoewel Leo er een slecht gevoel over heeft, gaan  Raisa en hun beide dochters wel.

In Amerika is er in de jaren vijftig en zestig net zo min als in de Sovjet Unie ruimte voor mensen met andere ideeën. En (linkse) anders-denkenden worden streng in de gaten gehouden en hen wordt het leven zuur gemaakt. Jesse Martin is als overtuigde communist hier het slachtoffer van. Hij kan nergens meer optreden en leeft in grote armoede. 

De Russische geheime dienst wil van het bezoek van de Russische kinderen gebruik maken om Jesse Martin weer onder de aandacht te brengen. Zij gebruiken Elena, Leo’s jongste dochter, in een plan om dit voor elkaar te krijgen. Helaas gaat het allemaal gruwelijk mis.

In de jaren die volgen wil Leo nog maar één ding; erachter komen wat er werkelijk in New York gebeurd is. Toestemming om weg te gaan krijgt hij niet, maar hij probeert via Finland te vluchten. Hij wordt opgepakt en komt uiteindelijk terecht in Afghanistan als adviseur van de Sovjet troepen die daar ondertussen gelegerd zijn. Leo vindt het leven niet veel meer waard en slijt zijn dagen met het opleiden van rekruten voor de geheime dienst, fietsen door Kabul en het roken van opium.

In Afghanistan is er ook totaal geen ruimte voor andere ideeën, beide kanten (Sovjet Unie en Islamitische Mujahedien)  zijn overtuigd van hun gelijk en zijn bereid om gruwelijke dingen te doen om dit gelijk te krijgen. Met behulp van de omstandigheden weet Leo met een aantal mensen de grens met Pakistan te bereiken en op deze manier in contact te komen met de Amerikanen. Hij kan eindelijk naar de Verenigde Staten om erachter te komen wat er vijftien jaar eerder is gebeurd. Hij zal eindelijk agent 6 kunnen vinden.

Tom Rob Smith is er opnieuw in geslaagd een boek te schrijven dat je meeneemt naar de Sovjet Unie in de jaren ‘50 en ‘60, maar ook naar Amerika in de jaren ‘60 en Afghanistan in 1979. De sfeer, de manier van doen, alles klopt en zorgt ervoor dat je je goed kunt voorstellen hoe het daar en toen geweest moet zijn. Leo is een heel sympathieke man en je voelt met hem mee, je voelt zijn verdriet.

‘Agent 6’ is een schitterend en sfeervol, maar ook triest einde van deze bijzondere serie.

zondag 15 april 2012

Marcus Aurelius

Vergeet nooit dit, er is maar weinig nodig om gelukkig te kunnen leven
Marcus Aurelius, Romeins keizer en filosoof

Foto door mij gemaakt in Rome in 2011

vrijdag 13 april 2012

De kathedraal van de zee, Ildefonso Falcones

De kathedraal van de zee’ is een prachtige historische roman van Ildefonso Falcones.

Het begint in 1320, op het platteland nabij Barcelona. Een feestelijke dag voor de horige boer Bernat Estanyol die trouwt, maar de heer van het land komt zijn rechten eerst opeisen. Daarna dwingt hij Bernat om de volgende te zijn, om te voorkomen dat de heer negen maanden later een bastaard moet erkennen. Bernat’s vrouw komt deze verschrikkelijke gebeurtenissen bijna niet te boven. 

Als er negen maanden later een kindje geboren wordt, is het door een moedervlek duidelijk dat het de zoon van Bernat is.
De heer van het land is niet van plan om deze belediging te verduren en wil van het kind af.

Bernat weet echter zijn zoontje te redden en vlucht met hem naar Barcelona, waar ze veilig kunnen zijn tot ze vrij kunnen zijn. Ze mogen bij Bernats zuster wonen, die getrouwd is met iemand die hogerop wil in de politiek in Barcelona. De twee gevluchte horigen komen niet gelegen, maar als ze hard werken en stil zijn mogen ze blijven, zolang niemand er maar achter komt wie ze zijn.

Arnau, zoals het jochie heet, groeit op, maar de moeilijkheden zijn nog niet over. Gelukkig is daar de vriendschap die hij sluit met de jonge Joan, die een bijna nog erger lot heeft. Beide jongens hebben geen moeder, maar Bernat vertelt hen dat de Heilige Maria hun moeder is. De jongens besluiten haar te gaan zoeken en komen bij de nieuwe kerk die gebouwd wordt, de Santa Maria del Mar, de Heilige Maria van de Zee. Een belangrijke rol in de bouw is weggelegd voor de zakkendragers, die de stenen voor de nieuwe kathedraal aansjouwen. Arnau en Joan voelen zich verbonden met de zakkendragers en helpen hen door bijvoorbeeld water aan te dragen.

Zo raken zij betrokken bij de bouw van de kerk. Als hij opgroeit, komt Arnau ook in het zakkendragersgilde. Joan wordt geholpen door pastor Albert en mag leren op school. Hij is bedoeld voor de kerk. Hij zal intreden in de Franciscaner orde en uiteindelijk overstappen naar de Dominicanen. Bernat is ondertussen tijdens een opstand om brood en voedseltekorten ter dood veroordeeld en deze gebeurtenissen zorgen voor een levenslange haat tussen Arnau en de familie van zijn vader.

Arnau trouwt, maar zal zijn vrouw verliezen tijdens de pestepidemie die in 1348 begint. Overal in Europa krijgen Joden de schuld van deze ziekte en ook in Barcelona wil men de Jodenwijk in om de Joden een lesje te leren. Arnau weet in de chaos drie Joodse kinderen te redden en hun vader helpt Aurnau uit dankbaarheid een nieuwe zaak als geldwisselaar op te zetten. 

Het lijkt erop dat het geluk voor Arnau is; hij wordt rijk en gerespecteerd en tijdens een beleg weet hij zelfs zijn stad te redden met een list. Als dank krijgt hij een nichtje van de koning tot vrouw. Het leven kan voor Arnau bijna niet beter worden en inderdaad: het ongeluk begint weer. Als alle vijanden van Arnau samenkomen om tegen hem samen te spannen, eindigt hij zelfs in de kerkers van de Inquisitie op verdenking van ketterij. Zal Joan zijn pleegbroer in staat zijn hem eruit te halen? En welke rol speelt de oude vrouw die in de kerker naast hem zit?

De kathedraal van de zee’ is magistraal, overdonderend en kleurrijk. Je huivert af en toe van afgrijzen, leeft mee met alles wat Arnau en zijn familie meemaken en je hoopt soms hardop dat het goed zal komen. De Middeleeuwen komen in deze roman heel dichtbij, rauw en soms gruwelijk en met de dood altijd vlakbij. Ildefonso Falcones is erin geslaagd om in het verhaal ook nog uitleg te verweven over Barcelona en de 14e eeuw, zonder dat dit storend is voor mensen die daar niet zo op gesteld zijn. (voor mij kan er geen geschiedenis genoeg in voorkomen, maar dat geldt natuurlijk niet voor iedereen.)

Ik heb dit verhaal ademloos uitgelezen en ik was zelfs blij dat ik weinig tijd had om te lezen; op die manier kon ik tenminste lang over doen.  

woensdag 11 april 2012

Old ideas, Leonard Cohen


Ik houd erg veel van Leonard Cohen, zijn stem vind ik prachtig en de teksten van zijn liedjes zijn zó mooi.

Leonard Cohen had een comfortabel leven, tot zijn manager er een paar jaar geleden vandoor ging met al zijn geld. Noodgedwongen moest Leonard Cohen de studio weer in om een nieuwe cd te maken. Het resultaat is ‘Old Ideas’.  Maar het is absoluut niet ‘old’ wat hierop staat.

Prachtige nummers waar de stem van Leonard Cohen tot zijn recht komt, soms meer gesproken dan gezongen. De stemmen van de achtergrond zangeressen die zo mooi samenvloeien met de diepe stem van Cohen. Opnieuw bijzondere teksten en zinnen die je meerdere keren wilt horen. Vanaf het eerste nummer 'Going home' zit je er gelijk 'in', en dat wordt alleen maar beter. Via 'Darkness' en 'Come Healing' tot het slotnummer 'Different sides' is het een genot om naar te luisteren. Een cd die vanaf het allereerste tot het laatste nummer aanspreekt, voor elke Leonard Cohen fan

dinsdag 10 april 2012

De studiedag

Eens in de zoveel tijd ben je als docent de pineut. Dan heb je een studiemiddag, of nog erger, een hele studiedag.

Vandaag had school in zijn oneindige wijsheid besloten dat wij een hele dag bezig gehouden moesten worden. Het begon goed, dat kan ik wel zeggen. Een spreker die ons wat vertelde over het gebruik van sociale media en wat je daar in de les mee zou kunnen doen. De man wist waar hij het over had, was grappig en had gewoon een goed verhaal.

De middag was helaas minder prettig. Ik was ingedeeld bij twee onderwijskundigen van de lerarenopleiding. Mijn probleem met onderwijskundigen is dat ik ze zo weinig kundig vind over het onderwijs. Er komt vooral veel wollig geklets uit, vol jargon dat eigenlijk helemaal nergens over gaat. Ik denk ook altijd terug aan de grap die wij studenten hadden toen we zelf de eerstegraads lerarenopleiding aan het ILO (lerarenopleiding van de UvA) volgden: 'als we mislukken in het onderwijs, kunnen we altijd nog les gaan geven op het ILO'. Dat gaf wel aan hoe hoog we deze onderwijskundige types achten. Want zeg nou zelf, als je zo goed bent in onderwijs, dan sta je toch gewoon voor de klas?

Tijdens zo'n studiedag denk ik ook altijd aan de mop die ik ergens las 'Een man komt in de hemel als hij dood is en krijgt een rondleiding van Petrus. In een grote tuin vol bloeiende bomen en bloemen staat een prachtig huis; het mooiste van de hele hemel. De man vroeg aan Petrus wie daar verbleef. Petrus antwoordde: 'Daar komen de onderwijzers terecht als ze dood gaan. Iedereen die met kinderen heeft gewerkt in zijn leven verdient het hier te komen.' De man knikte, dat leek hem logisch. Toen keek hij nog eens goed, het huis was helemaal verlaten. 'Waar is iedereen?' vroeg hij en Petrus zei: 'Het blijven wel docenten natuurlijk, dus één keer per maand hebben ze een studiemiddag in de Hel.'

zondag 8 april 2012

Indrukken van de Goede Week

Aangezien ik niet meer hier vlak bij naar de parochie ga, maar een stuk moet rijden naar een andere plaats waar de parochie me beter bevalt, shop ik in dit soort tijden een beetje langs verschillende plekken om het hele Paasverhaal mee te maken. Dat levert heel veel verschillende indrukken op.
Vorige week zondag was het Palmpasen, zo leuk om de kinderen te zien in hun optocht met de palmpasenstokken en te zien hoeveel moeite ze daarop hadden gedaan. Grappig ook dat sommige kinderen het idee van ‘we lopen in een rondje door de kerk heen’ niet zo begrepen en hun eigen weg wilden gaan.  
Op Witte Donderdag de Passion op tv gezien. De interviews met de mensen langs de route hadden voor mij niet gehoeven, maar verder mooi. Een verrassende keuze voor Danny de Munk als Jezus, maar hij deed het goed, vond ik. Leuk om bekende Nederlanders als Klaas Wilting en John de Wolf in kleine rolletjes te zien. Het einde was ontroerend.
Dan Goede Vrijdag met om drie uur de Kruisweg. Ik had zelf ook net gewinkeld in de stad met mij nog vele anderen, er kwamen heel wat mensen met grote tassen binnen. Ergerlijk was wel dat zoveel mensen te laat binnen kwamen. Hoe je dat voor elkaar krijgt is mij een raadsel, het is al 2000 jaar om drie uur ’s middags. (ik heb dan de neiging om de mensen terug te sturen om eerst een briefje te halen, dat zal de docent in mij wel zijn)
Maar goed, het verhaal is zoals altijd prachtig, maar ook verschrikkelijk. Dan denk je: ‘Komt het ooit nog goed?’ Terwijl je weet dat het natuurlijk weer goed komt. Op een gegeven moment was tijdens de viering het hele altaar bedolven onder de meegebrachte en aangereikte bloemen, heel bijzonder. Stil en ontroerd verlaat ik de kerk.
Vandaag de Hoogmis van Pasen, een altaar vol bloemen en een kerk vol kaarsen. Iedereen vol verwondering om het nieuwe leven en het licht dat er in dat leven is.
Kortom: een goede ‘Goede Week’.

 (afbeelding van fotoplatforma.pl)

vrijdag 6 april 2012

The edible balcony, Alex Mitchell

Van Alex Mitchell had ik al het geweldige boek ‘The girls guide to growing your own’,  (Nederlandse titel: Meiden in de moestuin) een boek vol tips over hoe je groenten en fruit kunt kweken op je eigen balkon. In dat boek stond precies hoe je de verschillende gewassen moest aanpakken, wanneer je moest zaaien, planten en wanneer je kon oogsten. Dit boek gaf veel informatie en ook al heel veel inspiratie.

Nu is er een nieuw boek van haar hand ‘The edible balcony’, het eetbare balkon. Nog niet verkrijgbaar in het Nederlands maar misschien komt dat nog.

‘The edible balcony’ gaat echt in op het hoe van een balkon. Van redelijk grote balkons waar zelfs bijenkasten op gehouden kunnen worden (helaas, mijn balkon is te klein, maar anders zou ik er ernstig over nadenken om bijenhoudster te worden) tot super kleine balkons.

En het gaat vooral om het verbouwen van groente en fruit, van aardappelen en sla, worteltjes, bieten, kruiden, tot een appelboom in een pot. Alles is mogelijk. Het boek staat stampvol verhalen en prachtige foto’s van verschillende balkons, de mogelijkheden die je hebt om groenten te verbouwen op een zo origineel mogelijke manier. 

De houten kapstok waar je mandjes met planten aan kunt hangen en boontjes langs omhoog kunt laten klimmen, de emaillen vergieten waarin je planten kunt poten en de plantenbakken gemaakt van opgestapelde fietsbanden. Wat een inspiratie. 

Het is ongelofelijk hoeveel er mogelijk is op een soms heel beperkte ruimte. Maar als iemand een moestuin kan maken en zelf groente kan verbouwen op een stukje van 90 bij 60 cm op de brandtrap van een appartement in Manhatten, dan is er op mijn balkon helemaal veel mogelijk.

Een geweldig boek, dat ik heel veel zal raadplegen deze zomer.


woensdag 4 april 2012

Yoga en poezen

Ik kwam deze cartoon tegen en ik wilde jullie deze niet onthouden. Ik heb het idee dat mijn katten inderdaad vol medelijden en ook enige minachting naar mijn yogapogingen kijken.


(ik weet even niet meer waar ik de afbeelding vandaan heb, maar als ik het weg moet halen, laat het me maar weten)

maandag 2 april 2012

Het lied van de loopgraven, Sebastian Faulks

Frankrijk, 1910. De jonge Engelsman Stephen Wraysford is in Amiens om meer te leren over de textielindustrie en is in huis bij Azaire, de directeur van een textielfabriek. Stephen wordt echter verliefd op Isabelle, de vrouw van Azaire. Isabelle is niet bepaald gelukkig in haar huwelijk en wordt ook verliefd op Stephen. Een gepassioneerde affaire begint.

 Als Azaire erachter komt, gaat Isabelle met Stephen weg en samen leven ze enkele maanden in Rouen. Maar Isabelle gaat uiteindelijk terug naar haar echtgenoot, Stephen eenzaam en verbitterd achterlatend.

Als de Eerste Wereldoorlog uitbreekt neemt Stephen dienst in het Engelse leger en hij doorleeft de verschrikkingen van de loopgraven in Noord Frankrijk.

Tijdens verlof in Amiens komt hij Isabelle’s zus, Jeanne tegen en weet haar over te halen om een ontmoeten met Isabelle te regelen. Isabelle is getroffen door de oorlog, haar echtgenoot is overleden en zijzelf is verbrand geraakt tijdens een aanval. Ze heeft kennis gemaakt met een Duitse officier. Zij zijn verliefd geworden en Isabella wil naar hem toe. Stephen beseft dat de liefde die zij hadden, de kortdurende passie, nu echt voorbij is.

In de maanden die volgen schrijft hij met Jeanne en zij komen elkaar nader.
In 1978 vindt Elizabeth Benson, de kleindochter van Stephen, de dagboeken van haar grootvader en zij wil graag weten wat er nu gebeurd is in de oorlog. Zij komt hierachter en zal ook een stukje van het familiegeheim kunnen oplossen.

Dit gedeelte komt wat mij betreft niet zo goed uit de verf, en Elizabeth blijft een beetje vlak en oninteressant, waarschijnlijk ook omdat de stukken die zich afspelen in WOI zo indringend zijn.

We maken namelijk ook kennis met de andere soldaten en officieren waarmee Stephen te maken krijgt. We voelen mee met Michael Weir die naar huis terugkeert met verlof en stuit op absoluut onbegrip bij het thuisfront. Niemand weet wat de soldaten meemaken en in wat voor mensonterende situaties ze zich vaak bevinden. Het enige waar de mensen thuis mee komen zijn clichés en holle frases (we moeten allemaal doen wat we kunnen). Weir is blij weer aan het front te zijn.

Jack Firebrace is een van de mannen die verantwoordelijk is voor het graven van de tunnels onder het front, richting de loopgraven van de Duitsers. In verschrikkelijke gevaarlijke en benauwde omstandigheden doen zij hun werk, terwijl de berichten van thuis voor Jack niet goed zijn. Zijn jonge zoontje heeft difterie en Jack verwacht in elke brief te lezen dat hij is overleden.

Het einde van Stephen’s verhaal is een verschrikkelijke scene waarin Stephen en Jack samen onder de grond vast komen te zitten na een ontploffing. Je voelt de claustrofobie toeslaan en bladzijdes lang zit je samen met Stephen en Jack onder de grond, hopend op een uitweg.

Uiteindelijk, na een aantal dagen weet Stephen eruit te komen. Hij wordt bevrijd door een aantal Duitse soldaten. Zowel Stephen als de soldaat aan de Duitse kant zijn vervuld van haat tegenover de vijand, maar als ze elkaar dan zien beseffen ze dat elkaar doden geen zin heeft. Samen begraven ze hun doden.

Het lied van de loopgraven’ of ‘Birdsong’ zoals de Engelse titel luidt, is kort geleden verfilmd en uitgezonden door de BBC.

Wat mij betreft is Sebastian Faulks erin geslaagd een van de meest indringende verhalen over de Eerste Wereldoorlog te vertellen. Ik vind het knap hoe hij het voor elkaar heeft gekregen om je echt in de tunnels te laten zijn, je voelt de aarde om je heen en de duisternis voor je. Hij laat je bij die verschrikkelijke slag aan de Somme zijn, waar de ene foute beslissing na de andere wordt genomen en je met ingehouden adem doorleest, wetend dat het gruwelijk mis zal lopen en dat duizenden jongens zullen sterven.

Ik heb ‘Het lied van de loopgraven’ in één adem uitgelezen, hoewel ik soms bijna niet verder kon lezen.

zondag 1 april 2012

Augustinus

Bid alsof alles van God afhangt en werk alsof alles van jou afhangt.
De Tiber met op de achtergrond de Sint Pieter
Foto door mij gemaakt in Rome, 2009


 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...