De correspondente. Virginia Evans

Sybil van Antwerp is een dame van 73. En op maandag, woensdag, vrijdag en zaterdag gaat ze in de ochtend aan haar bureau in haar werkkamer zitten, en schrijft ze brieven. 

Dit heeft ze haar hele leven gedaan. Sybil schrijft brieven aan haar broer, haar kinderen, vrienden en kennissen, en zelfs aan onbekenden zoals auteurs die op hun beurt soms zelfs terugschrijven. 

We volgen de brieven van Sybil en de emails die ze schrijft over een periode van tien jaar, van 2012 tot 2022, en door deze brieven leren we haar persoonlijkheid kennen en lezen we hoe haar leven is verlopen. 

Ze was een advocaat en werkte jarenlang als griffier bij een belangrijke rechter. In dat opzicht kan ze terugkijken op een succesvolle carrière en een vervuld leven. 

In andere opzichten is haar leven minder gelukkig geweest, haar huwelijk liep op een scheiding uit en de relatie met vooral haar volwassen dochter is slecht. Ze heeft verlies en verdriet meegemaakt en sommige gebeurtenissen uit het verleden spelen haar nog altijd parten. 

Sybil is een pittige tante, die weinig opheeft met onzin of domheid. Tegelijkertijd is ze begaan met anderen en zie je in haar brieven op allerlei manieren dat ze mooie relaties heeft met allerlei verschillende mensen. Van een jongen van tien tot de meneer van een klantenservice die een vriend wordt, en de buurman die heel voorzichtig maar heel attent kleine dingen voor haar doet. 

Ik vind het lastig om een goede beschrijving van De correspondente te geven omdat ik niet teveel wil verklappen. Het mooie is namelijk hoe het verhaal is opgebouwd, met de afwisselende brieven, geschreven door of aan Sybil en de andere mensen in haar leven. Dit zorgt voor vaart in het verhaal en tegelijkertijd is het een soort puzzel waar je je aandacht bij moet houden. Ik wist in het begin niet precies wie wie was, maar daar kom je wel achter. 

En langzamerhand kom je ook te weten wat er precies is gebeurd al die jaren geleden, welke grote tragedie zo'n rol heeft gespeeld, waarom haar huwelijk stuk is gelopen. 

Andere vragen worden ook beantwoord, zoals wat de gevolgen zijn van de DNA test die ze heeft laten doen, hoe ze omgaat met haar steeds verminderende zicht, of ze de relatie met haar dochter kan repareren en voor welke van de twee heren in haar leven Sybil nog toekomst ziet. 

Vanaf het eerste moment is De correspondente een boeiend boek, met af en toe een verwijzing naar de actualiteit waardoor het verhaal in een specifieke tijd geplaatst is en context heeft. De stem van Sybil is origineel en ik merkte dat ik haar ontzettend graag mocht, ondanks haar fouten. Ik zou denk ik graag met haar brieven hebben gewisseld! (al had ze wel beter moeten opletten bij de kat en hier ook meer aandacht voor moeten hebben!). Ook de andere mensen komen goed uit de verf. 

Op een gegeven moment heb je wel een idee waar sommige dingen naar toe gaan, maar het was zeker niet voorspelbaar en het einde is ontroerend en mooi. 

De correspondente is een verhaal over verlies, ouder worden, relaties met andere mensen en omgaan met veranderingen. Het heeft verdiend de Women's price for fiction gewonnen en ik kijk uit naar de volgende boeken van Virginia Evans. Ik wil meer van haar lezen!

Originele titel: The correspondent (2025)

Nederlandse uitgave 2026 door uitgeverij Atlas Contact

Nederlandse vertaling: Linda Broeder

Bladzijdes: 327