Emily Wilde trilogie, Heather Fawcett
Emily Wilde werkt als professor in Cambridge, en is gespecialiseerd in het Kleine Volk, de Feeën. Dit volk kan behoorlijk vervelend zijn voor mensen, maar Emily is goed onderlegd in de folklore en de geschiedenis van de verschillende Feeënvolkeren en wil hier een encyclopedie over samenstellen. Ze hoopt hiermee haar positie aan de universiteit veilig te stellen.
We ontmoeten haar in het begin van Emily Wildes Encyclopedie der Feeën, als ze net is gearriveerd in het hoge noorden, ergens in Scandinavie, waar ze het Volkje wil onderzoeken. Binnen de kortste keren heeft ze weliswaar een mooi contact opgebouwd met een klein lid van het Volk, maar ook een wisselkind gelokaliseerd en tegelijkertijd een deel van de dorpsbevolking tegen zich in het harnas gejaagd.
Emily is namelijk niet heel goed in sociale omgangsvormen, ze is recht door zee en volstrekt eerlijk, en zeer nauwgezet, maar is ook zo gefocust op haar werk dat al het andere haar ontgaat. Sociale interacties vindt ze een beetje tijdverspilling. De enige bij wie ze zich volkomen op haar gemak voelt is haar hond Schaduw.
Gelukkig is er Wendell Bambleby, haar concurrent in Cambridge, en in veel opzichten haar tegenpool. Hij is charmant en is binnen de kortste keren bij elk gezelschap de spil en de ziel van de bijeenkomst. Hij leeft voor gezelligheid en klaagt voortdurend over de kou, of over het gebrek aan comfort. Emily vermoedt, en al snel wordt dit bevestigd, dat Wendell zelf ook bij het Feeënvolk hoort. Hij is zelfs een verbannen prins, op de vlucht voor zijn moordzuchtige familie.
Maar tijdens hun verblijf in het dorp blijkt dat er meer aan de hand is met de Feeën daar, en dat zowel Emily's kennis als Wendells afkomst nodig zijn om dit op te lossen. Ze moeten samenwerken en hun vriendschap groeit, en wordt ook een beetje meer.
In het tweede deel, Emily Wildes Atlas der Anderlanden, hebben Wendell en Emily veel academisch krediet gekregen voor hun onderzoek en Emily's encyclopedie. Maar dan komt Wendell's verleden om de hoek kijken en wordt Cambridge geteisterd door huurmoordenaars uit het Feeënrijk, en moeten ze proberen om een achterdeurtje te vinden om stiekem Wendell's rijk binnen te komen en het probleem op te lossen.
In deel drie, Emily Wildes Compendium der Verloren verhalen, tenslotte zijn ze in Wendell's rijk, maar hier een stabiele regering opbouwen is nog niet gemakkelijk, want er ligt een vloek op het land. Gelukkig kent Emily zoveel verhalen over de Feeën dat ze deze kan gebruiken om aanwijzingen te vinden om tot een oplossing te komen.
Ik ben een hele tijd geleden eens begonnen in deel 1, maar heb het toen weggelegd. Ik zei toen letterlijk dat ik het uitgangspunt leuk vond, maar de uitvoering saai. Toch bleef het boek me trekken en nadat ik zo heb genoten van Agnes Auberts mystieke kattenopvang door dezelfde schrijfster, besloot ik de Emily Wilde serie een nieuwe kans te geven.
En ik ben blij dat ik dit heb gedaan, want de tweede keer las ik het met heel veel plezier. Leuk hoe een ander moment soms een heel verschil kan maken in hoe je een boek leest.
Ik vond nu Emily een fijne hoofdpersoon en ook Wendell is leuk. En samen zijn ze geweldig. De romance tussen hen is geloofwaardig en gaat niet te snel, maar is juist hartverwarmend en je duimt voor een goed einde. (en dat krijg je!).
De andere personages worden ook goed uitgewerkt, zoals de vrienden uit het dorp, Emily's nichtje Ariadne en professor Rose, en de Feeën en mensen aan het hof in Wendells rijk.
Ik was vooral dol op Shadow, en ook kleine Feetjes als Poe en Sneeuwvlokje waren een geweldige en charmante toevoeging, ik was echt blij als zij meededen in het verhaal.
De verhalen zelf zijn interessant en hebben een goede mix van actie, humor, charmante terzijdes en een heleboel interessante Feeën-folklore die op een mooie manier in het verhaal wordt geweven. De doorgaande verhaallijn wordt heel mooi afgerond en het einde is echt heel bevredigend en goed, en ik werd er heel erg blij van. Ik had me vooral zorgen gemaakt om één personage, maar ook dat kwam uiteindelijk in orde.
Goed gedaan vond ik ook dat de drie locaties in de drie boeken allemaal anders aanvoelen. Een Scandinavisch eiland, Oostenrijk en een Feeënrijk kunnen niet hetzelfde zijn en de verschillen in sfeer en gebruiken worden goed neergezet.
De Nederlandse hardcovers tenslotte zien er prachtig uit. De covers zijn schitterend en kijk eens naar de doorlopende tekening op de zijkant. Zo staan ze dus ook in mijn boekenkast, ik vind dit echt heel erg mooi. Het neemt je ook meteen mee in de sfeer van de verhalen en de wereld van de Feeën, heel sprookjesachtig.
Ik ben blij dat ik deze serie een tweede kans heb gegeven, want ik heb deze boeken met heel veel plezier gelezen!
Originele titel: Emily Wilde's encyclopedia of Faeries (2023), Nederlandse uitgave 2024, bladzijdes: 348
Originele titel: Emily Wilde's Map of the Otherlands (2024), Nederlandse uitgave 2025, Bladzijdes: 365
Originele titel: Emily Wilde's Compendium of lost tales (2025), Nederlandse uitgave 2025, Bladzijdes 366
Alle drie de boeken in het Nederlands uitgegeven door uitgeverij Zomer en Keuning en vertaald door Erika Venis
Reacties
Een reactie posten