Het kattencafé aan het einde van de wereld, Nagi Shimeno

Kat Fuuta heeft een hoge leeftijd bereikt, maar nu is zijn leven ten einde. Hij komt terecht in het land van de doden, waar hij een kans heeft om nog een keer terug te gaan om zijn geliefde mensen te bezoeken. Maar voor het over is, moet hij eerst een aantal opdrachten vervullen. 

Fuuta wordt boodschapperkat bij café Pont. Hier kunnen mensen een kaart invullen met wie ze eventueel nog een keer zouden willen zien, levend of dood. De boodschapperkat gaat dan op zoek naar die persoon en kan naar eigen inzicht de boodschap overbrengen. 

Fuuta moet vijf opdrachten vervullen en een stempelkaart met pootafdrukjes vullen, en dan kan hij zijn mensen weer zien. 

Fuuta helpt een jonge vrouw die graag haar overleden vader had gehad op haar expositie, een echtpaar dat een kindje verloren heeft, een vrouw die treurt om de keuzes die ze ooit gemaakt heeft, een man die zijn oude leraar duidelijk wil maken dat je geen favorieten in het klaslokaal moet hebben en tot slot een dochter die hoopt dat haar dementerende moeder zich haar herinnert. 

In elke opdracht heeft Fuuta veel vrijheid om degenen te zoeken die hij hebben moet en te beslissen wat de beste aanpak is. Hij wordt hier behoorlijk inventief in, en durft ook op zijn eigen oordeel te vertrouwen. Fuuta groeit in zijn rol en weet die steeds beter in te vullen. 

Hij heeft ook veel motivatie, want hij heeft een goede reden om zijn mensen zo snel mogelijk terug te willen zien. 

Het kattencafé aan het einde van de wereld is een fijne Japanse roman, die past in de traditie van verhalen over katten die hier veel vandaan lijken te komen. Zo grappig, dat ik dit specifieke Japanse genre eigenlijk heel mooi vind om te lezen!

Bepaalde dingen hadden iets beter uitgewerkt kunnen worden, vooral de katse zaken die meer uitgesproken kats hadden kunnen zijn. Zo heeft Fuuta het over zijn gezicht in plaats van over zijn snoet,  heeft hij reispapieren bij zich waarvan niet duidelijk wordt hoe hij die bij zich draagt (tas? zakken? in een rolletje met een koordje rond zijn nek?) en nog een paar van dat soort voorbeelden. 

Maar er is veel om van te genieten, Fuuta is een fijne kat, vol empathie, maar ook vol katse obervaties over mensen. De schildwachterkat die de poort tussen de werelden bewaakt heeft een interessante achtergrond, en Fuuta's vriendinnetje Natsuki die als zwarte kat het als hulpje bij een heks probeert, vormen mooie aanvullingen op Fuuta' s ervaringen. Ik had graag meer over hen willen horen. 

De verhalen zelf zijn ontroerend en vaak mooi. Soms moest ik ergens weer een beetje in komen omdat er weer allerlei andere personen zijn, maar dit ging eigenlijk heel snel. 

Het einde is echt ontroerend en heel erg mooi, en dat Fuuta besluit om nog een tijdje door te gaan als boodschapperkat, ook al heeft hij zijn opdrachten voltooid, geeft mij de hoop dat we nog wel meer verhalen over Fuuta krijgen. 

Originele Japanse titel: Dengon neko ga cafe ni imasu (2022)

Nederlandse uitgave 2026 door uitgeverij Mozaiek

Nederlandse vertaling: Stevie Martens

Bladzijdes: 223