zaterdag 7 september 2013

Syrie, aanvallen of niet?

Als je de kranten en de nieuwsberichten hoort en leest, dan is de oorlogsretoriek bijna op volle sterkte. Ze komen er nog net niet mee aan dat het zoet en eervol is om voor het vaderland te sterven, maar de boodschap is duidelijk: voor de verdediging van vrijheid en democratie moet het westen in actie komen, we moeten Syrië binnenvallen.
De vraag is echter of we dan inderdaad moeten.

Bewijs
Laten we beginnen met de gasaanval zelf. In de eerste instantie was er weinig over bekend. Er waren maar een paar beelden en het was nog niet duidelijk wat er was gebeurd. Foto’s van dode kinderen zijn altijd afschuwelijk, maar op basis daarvan kun je nog geen beslissingen nemen. Op dat moment was namelijk nog niet duidelijk óf er een gasaanval had plaatsgevonden en zo ja, wie daar verantwoordelijk voor was.

Elke historicus weet dat je een bron altijd moet beoordelen op de betrouwbaarheid. Wie heeft de foto gemaakt of wie vertelt het nieuws en natuurlijk: wat is het doel erachter. Is de foto of het bericht om te informeren, of zit er een ander motief achter? Wie kan er belang bij hebben om de situatie op een bepaalde manier af te schilderen?

Na een aantal dagen kwamen er echter ook berichten van Artsen zonder Grenzen, een neutrale organisatie. Zij bevestigden dat er hoogstwaarschijnlijk een gasaanval is geweest. Wie hiervoor verantwoordelijk is weten we echter nog altijd niet. Het kan Assad zijn, maar ook anderen die toegang hebben tot deze vreselijke middelen.

De Verenigde Staten zegt bewijs te hebben dat Assad verantwoordelijk is. Wat dat bewijs nu precies inhoudt is echter nog niet duidelijk. Het doet een beetje denken aan het bewijs dat men had dat Sadam Hoessein beschikte over massavernietigingswapens.

Mogelijkheden
Laten we er even vanuit gaan dat er inderdaad bewijs is voor een gasaanval en dat het regime van Assad ervoor verantwoordelijk is. Welke mogelijkheden zijn er dan voor de rest van de wereld?

We hebben drie keuzes. Niet aanvallen, beperkt aanvallen en aanvallen met het doel om het regime volledig omver te werpen.

Als we uitgaan van aanvallen (beperkt of onbeperkt) moeten de regeringsleiders zich misschien eerst afvragen of dat wel zo verstandig is.
In de afgelopen jaren zijn er in Irak en Afghanistan invallen uitgevoerd om regimes omver te werpen en vrijheid en democratie te brengen. Dit bleken langdurende en slopende conflicten te zijn die heel veel geld en levens kostten, en waar de bevolking tot op de dag van vandaag niet leeft in die zo gewenste vrijheid en democratie. (je kunt je trouwens afvragen wie dat precies wenst, maar dat is een ander verhaal)

Als het Westen inderdaad aanvalt, wat is dan het doel van deze aanval? Assad dwingen tot aftreden? De kans is groot dat er dan een burgeroorlog uitbreekt in Syrië. De oppositie vormt tenslotte geen eenheid en zullen waarschijnlijk eerst elkaar bevechten voordat het land ook maar enigszins geregeerd kan worden.
In de oppositie bevinden zich ook heel enge groepjes moslim fundamentalisten en het is maar de vraag of je er goed aan doet die lui in het zadel te helpen.

En als Assad niet wordt gedwongen te vertrekken, wat dan? Langdurige stationering van troepen in Syrië? En dan? Moeten we daar eeuwig blijven?

Maar wat gebeurt er als Assad wint van een inval? Dat zou een geweldige opsteker zijn voor zijn regime en de situatie zou dan alleen nog meer levens hebben gekost.

Hulp
Volgens mij is het enige wat je op dit moment kunt doen de vluchtelingen in de omringende landen opvangen en humanitaire hulp bieden. Ook steun aan de oppositie is een mogelijkheid, als men hier een bepaalde groep uit kan halen die een meerderheid van de mensen aanspreekt en fatsoenlijk is.

Mocht men toch besluiten om aan te vallen, dan kan dat alleen met toestemming van de Veiligheidsraad. Maar ik hoop van harte dat het zover niet komt, want volgens mij kan het nog gruwelijk mis lopen. Niet alleen in Syrië, maar voor de hele regio en waarschijnlijk zelfs de hele wereld.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...